ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਹਾਭੀਮਾਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਃ । ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਸੁਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦੀਆਂ; ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ।
ਨਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਗ੍ਧਾ ਦੁਃਖੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸੁਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਭਿਲ੍ਲ ਏਕਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ ਭਿਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ਸ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਸ਼ਿਲਾਤਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਿਲ੍ਲੀ ਸਮਾਯਾਤਾ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸੋਦਕਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਇਕ ਭਿਲਣੀ ਆਈ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਮਾਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਤੇਜਸਾਵृਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੂਰਜ।
ਨਰਮਨ੍ਯਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾ ਯਯੌ । ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ- ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਇੱਥੇ ਆ, ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ?'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋਹਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਚਾਵਲੋਕਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਧੀ ਸਮਾਗਤਾ
'ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਕੋਯਂ ਤੇਜਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਦੇਵੋਯਂ ਮਾਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਰਤ ਕਿਵੇਂ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਧੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਵੀਰ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ?'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਾਭਾषਿਤੋ ਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮਭਾषਤ । ਅਹਂ ਤੇ ਵਲ੍ਲਭਃ ਕਾਂਤੇ ਭਵਤੀ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।'
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਕਥਂ ਸ਼ਂਕਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੇਨ ਪਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
'ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੀ? ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਵ੍ਯਾਧ੍ਯੁਵਾਚ- ਬਰ੍ਬਰਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਕਂਚੁਕਃ । ਈਦृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਵਭਯਂਕਰਃ
ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਰੁੱਖਾ, ਕਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਏष ਮੇ ਸਂਸ਼ਯੋ ਜਾਤੋ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
'ਪਰ ਤੂੰ ਤਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ 'ਪਿਆਰੀ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਚ ਦੱਸ।'
ਕੁਲਂ ਨਾਮ ਸ੍ਵਕਂ ਗ੍ਰਾਮਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਲਿਗਂ ਸੁਤਂ ਸੁਤਾਮ੍ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਪ੍ਰਿਯਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯ ਹੇਤਵੇ
'ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼, ਪਿੰਡ, ਖੇਡ, ਨਿਸ਼ਾਨ, ਪੁੱਤਰ, ਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਾ ਵ੍ਯਾਧੀ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਈਦृਸ਼ਃ ਕਾਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਂਚੁਕਧਾਰਕਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ—'ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਐਸਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਕਿਉਂ ਪਹਿਨਿਆ?'
ਕਥਂ ਜਾਤਃ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਵਂ ਸਂਪृਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮृਗਘਾਤਕਃ
'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਨਰ੍ਮਦਾ ਉਤ੍ਤਰੇ ਕੂਲੇ ਸਂਗਮਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—'ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਧਰਮਵਤੀਏ, ਇੱਕ ਸੰਗਮ ਹੈ।'
ਆਤਪੇਨਾਕੁਲੋ ਜੀਵੋ ਮਮ ਜਾਤੋਤਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯੇ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਸਂਗਮੇ ਕਾਂਤੇ ਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਰਾਂਤੋ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਃ
'ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਿਆਰੀ। ਉਸ ਸੰਗਮ 'ਤੇ, ਥਕਿਆ ਤੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚਿਆ।'
ਗਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚਾਹਂ ਸਮਾਗਤਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਕਾਯ ਈਦृਸ਼ਸ੍ਤੇਜਸਾਵृਤਃ
'ਸਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਸਂਜਾਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਂਚੁਕਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਤਾਂ ਗਤਃ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਲਿਂਗਸਂਸ੍ਥਾਨੈਃ ਕੁਲੈਃ ਸ੍ਥਾਨੇਨ ਵੈ ਤਥਾ
'ਕਪੜਾ ਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੰਜਕ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਥਾਂ ਵਗੈਰਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਹੇ।'
ਸ੍ਵਪ੍ਰਿਯਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਂਗਮਂ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਉਤਪਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ—'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸੰਗਮ ਦਿਖਾ।'
ਤਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੋਜਨਂ ਪਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਵ੍ਯਾਧਃ ਸਤ੍ਵਰੇਣ ਜਗਾਮ ਹ
'ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇਵਾਂਗੀ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੁਰੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸਂਗਮੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤਤੋਗ੍ਰੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਃ । ਸਮੁਡ੍ਡੀਨਾ ਮਹਾਭਾਗ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ; ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਇਕੱਠੇ ਉਡੇ।
ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੇਵਾਸਂਗਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੇਵਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸੰਗਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਜਦ ਪੰਛੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਤਯਾ ਹਿ ਸ੍ਨਾਪਿਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਤਾ ਹਿ ਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਧਰੌ ਚੋਭੌ ਦਿਵ੍ਯਕਾਂਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਮੁੜ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਜਾਤੌ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਲੇਪਨੌ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਂਬਰਧਰੌ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨੌ
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲਾਈ ਹੋਈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਯਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਨਿਗਂਧਰ੍ਵਪੂਜਿਤੌ । ਗਤੌ ਤੌ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਪਰਿਪੂਜਿਤੌ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਾਨ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਿਸੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਦਂਪਤੀ ਦृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍ । ਵ੍ਰਜਂਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੂਜਂਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਥਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਵ੍ਯਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਦਾ । ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕृष੍ਣਹਂਸਾਸ੍ਤੇ ਸਂਗਮੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ
ਉੱਚਾ ਤੀਰਥਰਾਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਰ ਕਾਲੇ ਹੰਸ ਸੰਗਮ ਤੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਤੇ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਬਹਿਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।