ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਵੈਕੁਂਠ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਚ੍ਛ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਦਾਸਤਾ ਦੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ; ਤੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮਂ ਲੋਕਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯੋਗਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯੇ ਮਾਧਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਅਭੂਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਵਿਆ ਦੇਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲੀ, ਦਿਵਿਆ ਹੋ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਹਾਰਵਿਲਂਬਿਨੀ
ਉਹ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਹਾਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਤਾ ਸਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਤਪ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਸ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਜੀਵ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ, ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਂਜਲਸ੍ਤੁ ਸੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਵਾਨ੍ਕਥਯ ਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਬੇਟਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਨਵਾਂ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸ ਕੁਂਜਲਃ
ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੁੰਜਲ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਵਿਨਯਾਵਨਤਸ੍ਸੁਤਃ । ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਹਿਮਵਂਤਂ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਵृਂਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਸਮੁਜ੍ਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਹਿਮਵੰਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤਃ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਤੁਕਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਰਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮृषਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਬਹੁਕੌਤੁਕਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਮਂਗਲ੍ਯਂ ਮਂਗਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੀ।
ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲੋਪੇਤੈਰ੍ਵਨੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਤਃ । ਅਨੇਕਕੌਤੁਕਭਰੈਰ੍ਮਨਸਃ ਪਰਿਮੋਹਨਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਨਸਾਂਤਿਕੇ । ਬਹੁਹਂਸੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਹਂਸ ਏਕਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਥੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ: ਕਈ ਹੰਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੰਸ ਆਇਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕृष੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗ ਅਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਸਿਤੇਤਰੈਸ਼੍ਚਂਚੁਪਾਦੈਰਨ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਕੁਝ ਦੇ ਚੁੰਚ ਤੇ ਪੈਰ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਸਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਚ ਨੀਲਾ ਵੈ ਅਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਚਤਸ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰੌਦ੍ਰਾਕਾਰਾ ਵਿਭੀषਣਾਃ
ਕੁਝ ਹੰਸ ਨੀਲੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਚਿੱਟੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਉਥੇ ਚਾਰ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਸਂਕ੍ਰੂਰਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼੍ਯੋ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਕਰੂੜ, ਵਾਲ ਉੱਪਰ ਖੜੇ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣਾ ਹਂਸਾਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਨਾਤਾ ਮਾਨਸੇ ਤਾਤ ਮਤ੍ਪੁਰਃ । ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਸੇ
ਕਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਹੋਰ ਹੰਸ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਜਹਸੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾਤ ਹਾਸ੍ਯੈਰਟ੍ਟਾਟ੍ਟਦਾਰੁਣੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਹਂਸ ਏਕੋ ਮਹਾਤਨੁਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸੀਆਂ; ਫਿਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਹੰਸ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਯਾਤਾ ਆਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਵਦਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਹੰਸ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮਹਾਭੀਮਾਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਬਭ੍ਰਮੁਃ । ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯਾਸੁਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦੀਆਂ; ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ।
ਨਿषਣ੍ਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਗ੍ਧਾ ਦੁਃਖੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤੇषਾਂ ਸੁਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਭਿਲ੍ਲ ਏਕਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇਕ ਭਿਲ ਆ ਗਿਆ।
ਮृਗਾਨ੍ਸ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਸ਼ਿਲਾਤਲਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿषਸਾਦ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਿਲ੍ਲੀ ਸਮਾਯਾਤਾ ਅਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸੋਦਕਮ੍ । ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੁਦਿਤੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਇਕ ਭਿਲਣੀ ਆਈ, ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਮਾਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਂਤਂ ਤੇਜਸਾਵृਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦਿਵਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਚਮਕ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੂਰਜ।
ਨਰਮਨ੍ਯਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾ ਯਯੌ । ਵ੍ਯਾਧ ਉਵਾਚ- ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਇੱਥੇ ਆ, ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ?'
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋਹਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਚਾਵਲੋਕਯੇ । ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਧੀ ਸਮਾਗਤਾ
'ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਕੋਯਂ ਤੇਜਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਦੇਵੋਯਂ ਮਾਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਰਤ ਕਿਵੇਂ? ਕੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਧੀ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤੇ ਕृਤਂ ਵੀਰ ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ? ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ?'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮਾਭਾषਿਤੋ ਵ੍ਯਾਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਧਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮਭਾषਤ । ਅਹਂ ਤੇ ਵਲ੍ਲਭਃ ਕਾਂਤੇ ਭਵਤੀ ਚ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰਣ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ—'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।'