ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਵ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ।
ਦੇਵਮੇਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਇਂਗਿਤੈਸ੍ਤਵ । ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨ ਜਾਨੇ ਰੂਪਨਾਮਨੀ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜਾਂ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਵਾ ਸ਼ਂਕਰ ਏਵ ਹਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਦਂਡਵਦ੍ਧਰਣੀਂ ਗਤਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ? ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਰਾਜਨਂਦਿਨੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤਿੰਨੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮਰ੍ਚਿਤੋ ਯੇਨ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਤੇਨਾਹਮਰ੍ਚਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਏਤੌ ਮਮਾਭਿਨ੍ਨਤਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਰੂਪਵਾਨ੍ । ਅਹਂ ਹਿ ਪੂਜਿਤੋ ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਾਵੇਤੌ ਤੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗहरे ਜੁੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਚਾਗਤਃ । ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਮੈਂ ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਸਂਜਾਤਾ ਕਲ੍ਮषੈਰ੍ਹੀਨਾ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਜਯਸ੍ਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕृष੍ਣਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਾਰਕ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ। ਦਿਵਿਆ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ।
ਨਮਾਮਿ ਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਸਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਚਕਰਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਆਤ੍ਮਪਾਦਯੁਗਸ੍ਯਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਮਾਨਘ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੋਖ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰਾਹ ਦਿਖਾ।
ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਵੈਕੁਂਠ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਗਚ੍ਛ ਨਿਰ੍ਧੂਤਕਲ੍ਮषਾ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਦਾਸਤਾ ਦੇ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ; ਤੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਰਮਂ ਲੋਕਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਯੋਗਿਭਿਃ ਸਦਾ । ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਪਰਂ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯੇ ਮਾਧਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਅਭੂਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀਵਿਆ ਦੇਵੀ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਵਾਲੀ, ਦਿਵਿਆ ਹੋ ਗਈ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਨ੍ਵਿਤਾ ਸਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਹਾਰਵਿਲਂਬਿਨੀ
ਉਹ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਿਵਿਆ ਹਾਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਤਾ ਸਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਤਪ ਹੈ, ਨਾ ਨਾਸ; ਫਿਰ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਜੀਵ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇऽष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਦੀ ਜੀਵਨੀ, ਅਠਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਕੁਂਜਲਸ੍ਤੁ ਸੁਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਭਵਾਨ੍ਕਥਯ ਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ ਕੁੰਜਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਬੇਟਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਨਵਾਂ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਹੈ?'
ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸ ਕੁਂਜਲਃ
ਉਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ'; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੁੰਜਲ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਵਿਨਯਾਵਨਤਸ੍ਸੁਤਃ । ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਹਿਮਵਂਤਂ ਨਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦੇਵਵृਂਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਸਮੁਜ੍ਜਲ ਨੇ ਕਿਹਾ— 'ਮੈਂ ਹਿਮਵੰਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਿਤਃ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਤੁਕਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਰਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਨਾ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮृषਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਮਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਬਹੁਕੌਤੁਕਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਮਂਗਲ੍ਯਂ ਮਂਗਲੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੀ।
ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਫਲੋਪੇਤੈਰ੍ਵਨੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਤਃ । ਅਨੇਕਕੌਤੁਕਭਰੈਰ੍ਮਨਸਃ ਪਰਿਮੋਹਨਮ੍
ਉਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਅਜੋਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਤਾਤ ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਮਾਨਸਾਂਤਿਕੇ । ਬਹੁਹਂਸੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੋ ਹਂਸ ਏਕਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਥੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ: ਕਈ ਹੰਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਹੰਸ ਆਇਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕृष੍ਣਾ ਮਹਾਭਾਗ ਅਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਸਿਤੇਤਰੈਸ਼੍ਚਂਚੁਪਾਦੈਰਨ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਕੁਝ ਦੇ ਚੁੰਚ ਤੇ ਪੈਰ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਸਨ।
ਤਾਦृਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਚ ਨੀਲਾ ਵੈ ਅਨ੍ਯੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਚਤਸ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਨਾਰ੍ਯੋ ਰੌਦ੍ਰਾਕਾਰਾ ਵਿਭੀषਣਾਃ
ਕੁਝ ਹੰਸ ਨੀਲੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਚਿੱਟੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਉਥੇ ਚਾਰ ਔਰਤਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਸਂਕ੍ਰੂਰਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼੍ਯੋ ਭਯਾਨਕਾਃ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਮੂੰਹ ਕਰੂੜ, ਵਾਲ ਉੱਪਰ ਖੜੇ, ਤੇ ਉਹ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृष੍ਣਾ ਹਂਸਾਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਨਾਤਾ ਮਾਨਸੇ ਤਾਤ ਮਤ੍ਪੁਰਃ । ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਾਃ ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨ ਸ੍ਨਾਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਸੇ
ਕਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਹੋਰ ਹੰਸ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਜਹਸੁਸ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾਤ ਹਾਸ੍ਯੈਰਟ੍ਟਾਟ੍ਟਦਾਰੁਣੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੋ ਹਂਸ ਏਕੋ ਮਹਾਤਨੁਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਹੱਸੀਆਂ; ਫਿਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਹੰਸ ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਰਯੋ ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚਾਹਂ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਯਾਤਾ ਆਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਿਵਦਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਹੰਸ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜ ਰਹੇ ਸਨ।