ਤਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸਂਖ੍ਯੇਨ ਦੁਃਖਦਮ੍ । ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਮਹਮਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਜਵਲ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੀ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਮਰ ਗਏ ਸੀ।'
ਸ੍ਵਯਂਵਰਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪਿਤਰਿ ਭਾषਿਤਮ੍
'ਤੇਰੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਰ ਗਏ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਕृਤਂਕਰ੍ਮਤਵ ਪਾਪਂ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਕृਪਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
'ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪੁष੍ਟਾ ਲਿਪ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਏਤਾਵਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਤੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
'ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ । ਏਵਂ ਸਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਸ੍ਯ ਤਤ੍
'ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਹਿ, ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਕਰ।' ਉੱਜਵਲ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ...
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਤਾ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕੁਰੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਕृਪਾਂ ਮਮ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪੰਛੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।'
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਮਮ ਪਾਤਕਸ਼ੋਧਨਮ੍
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸ; ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਵੇ।'
ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਧੌਤਕਲ੍ਮषਾ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਦ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸ।'
ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਿਤਰਂ ਪृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍ । ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਜਵਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਣਿਆ।'
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸ਼ਤਨਾਮਜਪਸ੍ਵ ਚ
'ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਕਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਵੇ: ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪ।'
ਭਵ ਜ੍ਞਾਨਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਮ੍
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੀ ਰਹੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਲਓ—ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਚष੍ਟ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਵਰਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਹਿ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਜਾਤਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।'
ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾ ਸਾ ਵਰ੍ਗਂ ਸਂਯਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਨੇ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਮੋਹਂ ਨਿਰਸ੍ਯ ਸਾ । ਅਬ੍ਦੇ ਚਤੁਰ੍ਥਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚਾਯਾਤੋ ਵਰਨਾਯਕਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਨੀਲਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਇੰਦਰਨੀਲ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜਿਆ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਉਵਾਚ ਗਦ੍ਗਦੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ।
ਤੇਜਸਾ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੋ ਭਵੇਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਮਮ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੀਵਿਆ ਤੇਜ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ?
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਵ ਕਾਰਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ।
ਦੇਵਮੇਵਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਇਂਗਿਤੈਸ੍ਤਵ । ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਨ ਜਾਨੇ ਰੂਪਨਾਮਨੀ
ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਜਾਂ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਭਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਂ ਵਾ ਸ਼ਂਕਰ ਏਵ ਹਿ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਵਂ ਦਂਡਵਦ੍ਧਰਣੀਂ ਗਤਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ? ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥਃ ਪ੍ਰਣਤਾਂ ਰਾਜਨਂਦਿਨੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਮਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਨਤਮਸਤਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤਿੰਨੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮਰ੍ਚਿਤੋ ਯੇਨ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਤੇਨਾਹਮਰ੍ਚਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਏਤੌ ਮਮਾਭਿਨ੍ਨਤਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਤ੍ਰਿਰੂਪਵਾਨ੍ । ਅਹਂ ਹਿ ਪੂਜਿਤੋ ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਾਵੇਤੌ ਤੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤੌ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗहरे ਜੁੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਦੇਵੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਚਾਗਤਃ । ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਤੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ
ਮੈਂ ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਸਂਜਾਤਾ ਕਲ੍ਮषੈਰ੍ਹੀਨਾ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਜਯਸ੍ਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕृष੍ਣਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਾਰਕ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗ। ਦਿਵਿਆ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਹਰੀਕੇਸ਼ਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਿੱਤ।
ਨਮਾਮਿ ਚਰਣਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਵਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਸਿ ਚਕ੍ਰਪਾਣੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਚਕਰਧਾਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਆਤ੍ਮਪਾਦਯੁਗਸ੍ਯਾਪਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਦੇਹਿ ਮਮਾਨਘ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੇ; ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਮੋਖ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਰਾਹ ਦਿਖਾ।