ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਨृਪ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਦੇਵਵृਂਦੈਰੁਪਾਵृਤਮ੍
ਉਥੇ, ਕਿਨਨਰ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੰਧਰਵ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਂਘੁष੍ਟਂ ਮੁਨਿਵृਂਦੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਗਿਰਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਸੁਸ੍ਵਰੇਣਾਪਿ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਰੋਦਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉੱਜਵਲ, ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਾਂ ਸ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰੋਦਿषਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੰਦੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?'
ਕਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕੇਨ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਮ੍ । ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ? ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।'
ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਪਾਕੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਦੁਃਖੇਨ ਵੈਧਵ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਦਿਵਿਆ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ — 'ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਭਵਾਨ੍ਕੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਕृਪਯਾ ਮਮ ਪੀਡਿਤਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰੋ ਵਤ੍ਸ ਸੋਤ੍ਸਵਂ ਪਰਿਭਾषਤੇ
'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਾषਿਤਂ ਰਾਜਕਨ੍ਯਯਾ । ਅਹਂ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕृਪਯਾ ਤਵ ਪੀਡਿਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ।'
ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨਾਹਂ ਸਿਦ੍ਧੋ ਨ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ । ਰੁਦਮਾਨਾਂ ਮਹਾਲਾਪੈਰ੍ਭਵਤੀਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਹ
'ਭਦਰੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਨਾ ਮੈਂ ਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।'
ਤਤਃ ਪृਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਵਦ ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਤ੍ਵਿਹ । ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹੇ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਵ ਹਿ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ।'
ਤਯਾ ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਸਂਖ੍ਯੇਨ ਦੁਃਖਦਮ੍ । ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਸ੍ਤੁ ਮਹਮਨਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਜੋ ਉਹ ਨੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਜਵਲ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਪਕ੍ਸ਼ੀ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਯਥਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੇ ਭਰ੍ਤਾਰੋ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਮਰ ਗਏ ਸੀ।'
ਸ੍ਵਯਂਵਰਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪਿਤਰਿ ਭਾषਿਤਮ੍
'ਤੇਰੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਰ ਗਏ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।'
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਕृਤਂਕਰ੍ਮਤਵ ਪਾਪਂ ਸੁਲੋਚਨੇ । ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਤੁ ਕृਪਯਾ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
'ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।'
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪੁष੍ਟਾ ਲਿਪ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਵਰਾਨਨੇ । ਏਤਾਵਤ੍ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਤੇਨ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
'ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।'
ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ । ਏਵਂ ਸਾ ਭਾषਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯੋਜ੍ਜ੍ਵਲਸ੍ਯ ਤਤ੍
'ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਹਿ, ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਕਰ।' ਉੱਜਵਲ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ...
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਤਾ ਦੀਨਯਾ ਵਾਚਾ ਕੁਰੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਕृਪਾਂ ਮਮ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪੰਛੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।'
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਮਮ ਪਾਤਕਸ਼ੋਧਨਮ੍
'ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਦੱਸ; ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਵੇ।'
ਯੇਨ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਧੌਤਕਲ੍ਮषਾ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਵਦ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੱਸ।'
ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪਿਤਰਂ ਪृष੍ਟਵਾਨਹਮ੍ । ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਜਵਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਜਾਣਿਆ।'
ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸ਼ਤਨਾਮਜਪਸ੍ਵ ਚ
'ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਕਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਵੇ: ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਨਾਮ ਜਪ।'
ਭਵ ਜ੍ਞਾਨਪਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਮ੍
'ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੀ ਰਹੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਲਓ—ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਸਮਾਚष੍ਟ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਗਿਆਨ, ਸਤੋਤ੍ਰ, ਵਰਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਹਿ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ । ਸਰ੍ਵਦ੍ਵਂਦ੍ਵਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਸਂਜਾਤਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।'
ਵ੍ਰਤਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਨਿਰਾਧਾਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾ ਸਾ ਵਰ੍ਗਂ ਸਂਯਮ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਨੇ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਾ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹੀ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਮੋਹਂ ਨਿਰਸ੍ਯ ਸਾ । ਅਬ੍ਦੇ ਚਤੁਰ੍ਥਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਚੌਥੇ ਸਾਲ ਆਉਣ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਂ ਦਾਤੁਕਾਮਸ਼੍ਚਾਯਾਤੋ ਵਰਨਾਯਕਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਦ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਨੀਲਘਨਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਇੰਦਰਨੀਲ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਸ਼ਿਆਮ ਸੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੜਿਆ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਾ । ਉਵਾਚ ਗਦ੍ਗਦੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਦੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ।
ਤੇਜਸਾ ਤਵ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨੈਵ ਹਿ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪੋ ਭਵੇਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਮਮ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੀਵਿਆ ਤੇਜ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਖੜੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ; ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ?