ਪੁਰੁषਂ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਵਾਰਾਹਂ ਧਰਣੀਧਰਮ੍ । ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਕਾਮਪਾਲਂ ਚ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵ੍ਯਾਲਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪੁਰਖ, ਕਮਲ ਨੈਣ, ਵਾਰਾਹ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਕਾਮ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਵਿਆਸ, ਸੱਪ ਤੇ ਮਹਾਂਈਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਂ ਮਹਾਸੌਖ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਯੋਗਰੂਪਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗਤਿਦਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਆਮੀ, ਯੋਗ ਰੂਪ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ।
ਮੁਰਾਰਿਂ ਲੋਕਪਾਲਂ ਤਂ ਪਦ੍ਮਹਸ੍ਤਂ ਗਦਾਧਰਮ੍ । ਗੁਹਾਵਾਸਂ ਸਰ੍ਵਵਾਸਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਸਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਪਦਮਧਾਰੀ, ਗਦਾਧਾਰੀ, ਗੁਫਾ ਵਾਸੀ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਾਸੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृਂਦਾਨਾਥਂ ਬृਹਤ੍ਕਾਯਂ ਪਾਵਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਗੋਪੀਨਾਥਂ ਗੋਪਸਖਂ ਗੋਪਾਲਂ ਗੋਗਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਹ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਗੋਪਾਲ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਾਧੀਸ਼ਂ ਕਪਿਲਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਨੁषਮ੍ । ਨਮਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਮੈਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਪਿਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸ਼ਤੇਨਾਪਿ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਯਃ ਸ੍ਤੌਤਿ ਕृष੍ਣਂ ਮਨਸਾ ਸ੍ਥਿਰੇਣ । ਸ ਯਾਤਿ ਲੋਕਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਵਿਹਾਯ ਲੋਕਾਨਿਹ ਪੁਣ੍ਯਪੂਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਜਪੇਦਨਨ੍ਯਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੌ ਨਾਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨਰਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਸੁਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਜਪੇਤ੍
ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਚ ਜਪੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਜਪੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋष੍ਯੈਵ ਪੁਰਤੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਯਃ । ਜਾਗਰੇ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਂਡਰੀਕਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਤੁਲਸੀਸਂਨਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਯੋ ਜਪੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਸੂਯਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵਰ੍षੇਣਾਪਿ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਾਵਤੀ ਸ਼ਿਲਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿਚ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਸਂਨਿਧੌ ਜਾਪ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਬਹੁਸੌਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਕੁਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੇਵ ਚ
ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਪ ਕਰੇ; ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਇੱਕ-ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਚਾਧਿਕਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਤਾਰਯੇਤ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ੍ਨਾਨਕਰ੍ਤਾ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਇੱਕ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਮਾਘਸ੍ਨਾਯੀ ਹਰਿਂ ਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਘ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯੇਚ੍ਚੈਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਜਪੇਦ੍ਵਾਥ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ । ਸੁਰਾਪਾਨਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਵਿਹਾਯ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਵਿਘ੍ਨਂ ਨਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਹਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਂਜਤਾਂ ਪੁਰਃ
ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਖਾਣ ਸਮੇਂ, ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਜਪੇਚ੍ਚ ਸ਼ਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤਰਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਾਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਂ
ਜੋ ਸੌ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਿਂਦਤੇ ਮਹੀਮ੍ । ਧਨऋਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜੀਤ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਜਪਤਿ ਯਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਯ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਤੇ ਰਿਧਿ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸੁਃਖਂ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਂ ਵਤ੍ਸ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਂਦਤਿ
ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਚ੍ਯਵਨਚਰਿਤ੍ਰੇ ਸਪ੍ਤਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਗੁਰੂ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੇ ਚਯਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਸਤੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਕੁਂਜਲ ਉਵਾਚ- ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚੈਵ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕ । ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਵੈ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਕੁੰਜਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਵਰਤ, ਸਤੁਤਿ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਸਾ ਹਿ ਯਦਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਂ ਵਤ੍ਸ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਬੋਧਯ । ਅਸ਼ੂਨ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਨਾਮ ਵ੍ਰਤਰਾਜਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ 'ਅਸ਼ੂਨਯਸ਼ਯਨ' ਨਾਮ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਜਗਾ, ਜੋ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।
ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਪਾਪਾਦ੍ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ; ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਰਰਾਮ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਉਜ੍ਜ੍ਵਲੋਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕੁਂਜਲੇਨ ਹਿ
ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ, ਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ,' ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ — ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁੰਜਲਾ ਵਲੋਂ ਉੱਜਵਲ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਾਦੌ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਮਹਾਮਤਿਃ । ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਸ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਉੱਜਵਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਲਕਸ਼ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਨਾਨਾਧਾਤੁਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਯੈਸ੍ਤੁਂਗੈਃ ਸ਼ਿਖਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਸੁਭਾਗਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਵਾਹਸਂਪੂਰ੍ਣੈਰੁਦਕੈਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਰ੍ਨृਪ । ਨਦ੍ਯਃ ਸਂਤਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨੀਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰਿਵਰੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਈ ਪ੍ਰਵਾਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।