ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਕੁਂਜਲੇਨਾਪਿ ਪृष੍ਟ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਆਤ੍ਮਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੁੰਜਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਵਗਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਨਂਦਨ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ? ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਨੰਦਨ।
ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਃ । ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ
ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁੰਜਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਤਾ ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਤਿ ਦੇਸ਼ਾ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰਿਦੁਦ੍ਯਾਨ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ; ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਸੁਖੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਲੋਕਾ ਹृष੍ਟਾ ਵਸਂਤਿ ਤੇ । ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਜਪੋਪੇਤਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਜਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਸੀਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਸੁਤਾਸੀਦਨੂਪਮਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਅਨੂਪਮਾ ਸੀ।
ਗੁਣਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਤਾਰੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾ । ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਸਾ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਤੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ । ਕਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਵਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ— ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਰੂਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਹੂਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਨृਪ । ਮृਤੋਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਕਿਲ
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਪਾ ਲਈ।
ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਂਤੁ ਮੇ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੱਸੋ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਊਚੁਃ- ਵਿਵਾਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪਤਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨੋਚੇਤ੍ਸਂਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਵਾਹਿਤਾਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਯਾਵਦਨ੍ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਹੀਨਾਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬੁਧੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।
ਵਿਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਵੋਦਾਸਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਉਦ੍ਯਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ । ਪੁਨਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਤੁ ਦਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਵਿਆਹ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੂਪਸੇਨਾਯ ਪੁਣ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਵਾਹੇ ਤੁ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਰੂਪਸੇਨਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਮੌਤ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਯਦਾ ਮਹਾਭਾਗ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤਿਃ । ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਲਗ੍ਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜਦ ਵੀ, ਮਹਾਂਭਾਗਾ, ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪਤੀ ਰਾਜਾ, ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ, ਹਰ ਵਾਰ ਇਹੀ ਹੋਇਆ।
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਭਰ੍ਤਾਰਃ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਮृਤਾਃ ਪਿਤਃ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਮਹਾਦੁਃਖੀ ਸਂਜਾਤਃ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਇਕਵੀਹ ਪਤੀ ਮਰ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਜੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸਮਾਹੂਯ ਸਮਾਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਸਵਯੰਵਰ' ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਃ ਸਮਾਹੂਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਮਾਹੂਤਾਸ੍ਤਥਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਪਲਕਸ਼ਦਵੀਪ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਰੂਪਸਂਮੁਗ੍ਧਾ ਰਾਜਾਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਨੋਦਿਤਾਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮੂਢਾਸ੍ਤੇ ਮृਤਾਃ ਸਮਰਾਂਗਣੇ
ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਮੌਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜੇ ਤੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਮਰ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਜਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸਾ ਵਨਕਂਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਰੋਦ ਕਰੁਣਂ ਬਾਲਾ ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ । ਏਵਂ ਤਾਤ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਦਾ
ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧਵਾਨ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਰੁਣ ਰੋਣਾ ਰੋਇਆ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।