ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਰਸਾਲਂ ਤੁ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਆਹਾਰ ਲਈ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ।
ਮਾਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੁष੍ਟਾ ਆਹਾਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਮਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਹਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਸਂਤਿ ਰਮਂਤਿ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ; ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ।
ਆਯਾਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਦਾਯ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਆਹਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਚਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂਡਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤੁਰ੍ਨੀਡਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੋਭੌ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਆਏ ਅਤੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁਰਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭਾषਿਤਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਨਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਆਹਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਚਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਮਿਤੈਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਦਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ਨृਪ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸਂਪੁष੍ਟਮਾਹਾਰਮਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਤਾਵੇਵ ਹਿ ਸੁਸਂਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਆਹਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਬ੍ਰੋਸਾ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦਵਿਜ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ।
ਪਿਬਤੋ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਤੋਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸੌ
ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।
ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਕੁਂਜਲੇਨਾਪਿ ਪृष੍ਟ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਆਤ੍ਮਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੁੰਜਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਵਗਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਨਂਦਨ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ? ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਨੰਦਨ।
ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਃ । ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ
ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁੰਜਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਤਾ ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਤਿ ਦੇਸ਼ਾ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰਿਦੁਦ੍ਯਾਨ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ; ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਸੁਖੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਲੋਕਾ ਹृष੍ਟਾ ਵਸਂਤਿ ਤੇ । ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਜਪੋਪੇਤਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਜਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਸੀਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਸੁਤਾਸੀਦਨੂਪਮਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਅਨੂਪਮਾ ਸੀ।
ਗੁਣਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਤਾਰੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾ । ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਸਾ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਤੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਤਾਂ ਤਦਾ । ਕਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਸੁਵਰਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਿਆ— ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਰੂਪਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਾਹੂਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਨृਪ । ਮृਤੋਸੌ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਕਾਲਧਰ੍ਮੇਣ ਵੈ ਕਿਲ
ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੌਤ ਪਾ ਲਈ।
ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ । ਸੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਕਰ੍ਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਦਂਤੁ ਮੇ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਾ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੱਸੋ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਊਚੁਃ- ਵਿਵਾਹੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪਤਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨੋਚੇਤ੍ਸਂਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਧਿਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਵਾਹਿਤਾਯਾਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾ ਉਦ੍ਵਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਯਾਵਦਨ੍ਯਃ ਪਤਿਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤਕ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਹੀਨਾਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਿਤਾ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਦਿष੍ਟਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬੁਧੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਆਹ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ।