ਨਰ੍ਮਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਅਮਰਕਂਟਕਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਲਿਗਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲਿੰਗਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਯਮਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧਨਾਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਜ੍ਵਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਂ ਕਪਿਲੇਸ਼ਂ ਚ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ੴਕਾਰਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ ੨੭ **। ਵਟਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੀਤਲਾਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸੁਖੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਪਿਲੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮਾਰਕੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਓੰਕਾਰਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਵਿਦਵਾਨ ਚਯਵਨ, ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਟ ਦੇ ਪੇੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਨਂ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਮੁਕ੍ਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਭਾषਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕਸ਼੍ਚ ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਹੁਕਾਲਪ੍ਰਜੀਵਕਃ । ਕੁਂਜਲੋਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਤੁਃਪੁਤ੍ਰਃ ਸਭਾਰ੍ਯਕਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਜਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਸਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਿਤृਨਂਦਨਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤੁ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ । ਤृਤੀਯੋ ਵਿਜ੍ਵਲੋਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕਪਿਂਜਲਃ
ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਜਵਲ, ਦੂਜਾ ਸਮੁੱਜਵਲ, ਤੀਜਾ ਵਿਜਵਲ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕਪਿੰਜਲ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੋਤਾ ਕੁੰਜਲਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਂਤਿ ਗਿਰਿਕੁਂਜੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸ੍ਵੋਦਰਸ੍ਥਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਫਲੈਰਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਤੋਯੇਨ ਸ਼ਮਯਂਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਬ੍ਰੋਸਾ ਵਰਗੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ।
ਫਲਂ ਪਕ੍ਵਂ ਰਸਾਲਂ ਤੁ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਫਲਾਨਿ ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਆਹਾਰ ਲਈ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਰਸਦਾਰ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦੇ।
ਮਾਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤੁष੍ਟਾ ਆਹਾਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਮਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਹਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਲਸਂਤਿ ਰਮਂਤਿ ਚ । ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਿਤੁਰਂਤਿਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦੇ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ; ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ।
ਆਯਾਂਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਦਾਯ ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਆਹਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਚਯਵਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਂਡਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਤੁਰ੍ਨੀਡਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੋਭੌ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਸਭ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋਂਸਲੇ 'ਚ ਆਏ ਅਤੇ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਉਪਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁਰਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਭਾषਿਤਾਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਨਿਤਾਸ੍ਤੇ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਆਹਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਕृਪਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਚਨੈਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਮਿਤੈਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਵਾਤੇਨ ਸ਼ੀਤੇਨ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਦਾ
ਮਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਮਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੌ ਨृਪ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਪਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦੋ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।
ਤੈਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਸਂਪੁष੍ਟਮਾਹਾਰਮਮृਤੋਪਮਮ੍ । ਤਾਵੇਵ ਹਿ ਸੁਸਂਪ੍ਰੀਤਿਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਆਹਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਬ੍ਰੋਸਾ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਦਵਿਜ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ।
ਪਿਬਤੋ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਤੋਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸੁਖਸਂਤੁष੍ਟਮਾਨਸੌ
ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ।
ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਚ ਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੁ ਕੁਂਜਲੇਨਾਪਿ ਪृष੍ਟ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਆਤ੍ਮਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੁੰਜਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਵਗਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ । ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਨਂਦਨ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ? ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਜਾਂ ਕਹਾਣੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਨੰਦਨ।
ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਃ । ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ
ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁੰਜਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਉਜ੍ਜ੍ਵਲ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਜ੍ਜਵਲ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਤਾ ਉਦ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਆਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਸਂਤਿ ਦੇਸ਼ਾ ਅਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਕਈ ਇਲਾਕੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰਿਦੁਦ੍ਯਾਨ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਬਾਗ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ; ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਸੁਖੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਲੋਕਾ ਹृष੍ਟਾ ਵਸਂਤਿ ਤੇ । ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਜਪੋਪੇਤਾਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਜਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੀਪੇ ਮਹਾਰਾਜ ਆਸੀਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਤਿਃ ਸਦਾ । ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਸੁਤਾਸੀਦਨੂਪਮਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਪਲਕਸ਼ ਦੁਵੀਪ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਸੀ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਅਨੂਪਮਾ ਸੀ।
ਗੁਣਰੂਪਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਦੇਵੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਗੁਣ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਰੂਪਤਾਰੁਣ੍ਯਮਂਗਲਾ । ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਸਾ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਚਾਰੁਮਂਗਲਾ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਰੂਪ ਤੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।