ਯਸ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਇਹੈਵ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਰਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ-ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਲਾ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਚ ਲੋਕਾਨਾਮਾਚਾਰਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਂਦਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਨ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਚੇਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ । ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿष੍ਯਾਣਾਂ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਚ੍ਚ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਤੇਜਸਾ ਸਾਧਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਧਿਕਾਰਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦੀਪਃ ਸਮੂਹਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤੇਜਸਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਂਧਕਾਰਘਨਾਵਿਲਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ, ਨ੍ਰਿਪ ਸਤਤਮਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਗਾੜ੍ਹ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਤੇ ਗੁਰੁਃ । ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਰੁਪਦੇਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਗੁਰੂ, ਅਜਾਣਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਦਿਵਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ੀਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ । ਗृਹਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕੋ ਦੀਪਸ੍ਤਮੋਨਾਸ਼ਕਰਃ ਸਦਾ
ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਹਨੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਗृਹਸ੍ਯਾਂਤੇ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਅਜ੍ਞਾਨਾਖ੍ਯਂ ਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਜਾਣਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਰੁਃ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਵਨੀਪਤੇ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਪੁਣ੍ਯਮਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਇਤਿਹਾਸਃ ਪੁਰਾਤਨਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਵਿਪ੍ਰ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਂਤਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਏਕਦਾ ਤੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕਦਾਹਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵਾਂਗਾ?'
ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌਪ੍ਰਚਿਂਤੇਤ੍ਸ ਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥੀ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਂ ਤੁ ਚਿਂਤਮਾਨਸ੍ਯ ਮਤਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਆਇਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਭੀष੍ਟਫਲਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਿਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਤਤਃ
'ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ, ਖੇਤ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ।'
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਅਟਤੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਦਾ । ਲੋਮਾਨੁਲੋਮਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ ਗਂਗਾਯਾਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ
ਫਿਰ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਨ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਦ੍ਵਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਰਮਦਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਲਿਗਾਨਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸੋऽਭ੍ਰਮਤ੍
ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪਰਮੇषੁ ਚ । ਭ੍ਰਮਮਾਣਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ । ਕਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਜਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਚ੍ਯਵਨਃ ਕਾਸ਼ਤੇ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਚ੍ਯਵਨ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਕ ਕਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਅਮਰਕਂਟਕਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਮਹਾਲਿਗਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲਿੰਗਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਨਾਥਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਯਮਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਧਨਾਥ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਜ੍ਵਲੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਅਮਰੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਂ ਕਪਿਲੇਸ਼ਂ ਚ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਵਂ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ੴਕਾਰਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ ੨੭ **। ਵਟਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੀਤਲਾਂ ਸ਼੍ਰਮਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸੁਖੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਭृਗੁਨਂਦਨਃ
ਬ੍ਰਹਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਪਿਲੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਮਾਰਕੰਡੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਓੰਕਾਰਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਵਿਦਵਾਨ ਚਯਵਨ, ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਟ ਦੇ ਪੇੜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਨਂ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਮੁਕ੍ਤਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਦਾ । ਦਿਵ੍ਯਭਾषਾ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵਲੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸ਼ੁਕਸ਼੍ਚ ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਹੁਕਾਲਪ੍ਰਜੀਵਕਃ । ਕੁਂਜਲੋਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਚਤੁਃਪੁਤ੍ਰਃ ਸਭਾਰ੍ਯਕਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਜਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਸਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪਿਤृਨਂਦਨਾਃ । ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਪੰਛੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਨ। ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤੁ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲੋ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ । ਤृਤੀਯੋ ਵਿਜ੍ਵਲੋਨਾਮ ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਕਪਿਂਜਲਃ
ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਜਵਲ, ਦੂਜਾ ਸਮੁੱਜਵਲ, ਤੀਜਾ ਵਿਜਵਲ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕਪਿੰਜਲ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕੁਂਜਲਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤृਮਾਤृਪਰਾਯਣਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੋਤਾ ਕੁੰਜਲਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ।
ਭ੍ਰਮਂਤਿ ਗਿਰਿਕੁਂਜੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ । ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਖਾਣਾ ਲੱਭਦੇ।
ਸ੍ਵੋਦਰਸ੍ਥਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਸੌਮ੍ਯ ਫਲੈਰਮृਤਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਅਮृਤਸ੍ਵਾਦੁਤੋਯੇਨ ਸ਼ਮਯਂਤਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਬ੍ਰੋਸਾ ਵਰਗੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ।