ਤਤਸ੍ਤਾਸਾਂ ਦਦੌ ਸ਼ਾਪਂ ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਵੈ ਹਰਃ । ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਲੋਕਾਚ੍ਚ ਗਾਵੋ ਯਾਸ੍ਯਥ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ, ਇਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗੁਆ ਲਵੋਗੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਗਾਵਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਹਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਂ ਇਤਿ ਦੇਵਂ ਯਯਾਚਿਰੇ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।'
ਯਦਾ ਸਾਭ੍ਰਮਤੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਲ੍ਲੀ ਸਮੀਪਤਃ । ਖਂਡਸਂਜ੍ਞਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਵਤੀ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੰਡ ਨਾਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਾਵੋ ਗੋਪਤਿਨਾ ਸਹ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਮਾ ਮਹਾਦੇਵਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ, ਗੋਪਤਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗੋਹ੍ਰਦੇ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਗਵਾਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਤਪਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਸ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਗੋਪਿਂਡਂ ਚ ਦਦਾਤਿ ਵੈ । ਸ ਨਰਃ ਸੁਖਮੇਧੇਤ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੋਬਰ ਦੀ ਗੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਖੰਡ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵृषਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਃ ਪਿਬਤੇ ਨਰਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੰਡ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਮੂਤਰ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਖਂਡਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗਿਨਃ
ਖੰਡ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਬੜੀ ਪੂਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਗਵਾਂ ਪੂਜਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵृषਭਂ ਚ ਤਤਃ ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਛੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨਾਦ੍ਵੈ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗੋਲੋਕੇ ਤੁ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੀ ਗਾਂ ਦਦਂਤਿ ਯੇ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਨਰਾ ਭੁਂਜਤੇ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਦਸ਼ਧੇਨੁਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਦਸ ਗਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਰੋਪਣਂ ਬੁਧੈਃ
ਖੰਡ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇਹ ਕੰਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਉਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕृਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪਿਤृਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਪਂਚ ਵਾਮਲਕੀਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਰੋਪਣਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜ ਦਿਵ੍ਯ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਖਂਡਤੀਰ੍ਥਂਨਾਮ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਖੰਡ ਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਇਹ ਇਕ ਸੌ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ। ਜਂਬੂਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜੰਬੂ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਜਾਂਬਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਂਗੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੇਸ਼ਂ ਲਿਗਂ ਸੁਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਦਸਾਂਗ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮੇਣ ਹਿ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਵੈ ਰਾਵਣੋऽਸੁਰਃ । ਤਦਾ ਜਾਂਬਵਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭੇਰੀਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਘੋषਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦੋਂ ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾ ਕੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।
ਜਿਤਂ ਵੈ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੋ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੀਤੇਤਿ ਸਂਘੁष੍ਯ ਸ੍ਨਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ!'—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਤੁ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸਹਾਨੁਜਮ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਜੋ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ—
ਜਾਬਵਂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਹਿ ਭੋ ਦੇਵਿ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਕृਤਮ੍ । ਭਵਬਂਧਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ ਚਰਾਚਰੇ
ਜੰਬਵੰਤਈਸ਼ਵਰ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਰਾਮੋ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰ ਏਵ ਚ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਦੇਵਿ ਨ ਭੇਦੋ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਰਾਮ ਹਾਂ, ਤੇ ਰਾਮ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਪਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਮਨਸਾ ਯੇ ਜਪਂਤਿ ਚ । ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗੇਯੁਗੇ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ 'ਰਾਮ ਰਾਮ' ਜਾਂ 'ਰਾਮ' ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੇਵਿ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਮਰਣਂ ਚਰੇ । ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਿ ਨ ਭਵੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਹਿ ਨਿਵਸਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਕਾਸੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਾਂਬਵਤਾ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਜਾਂਬਵਂਤਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਜਾਮਬਵੰਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਨਮ੍ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯਥਾ ਜਾਂਬਵਤੋ ਬਲਮ੍ । ਤਥਾ ਵੈ ਬਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਮਬਵਾਨ ਨੂੰ ਬਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੂਦਾਨਂ ਪੁਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕਰੋਤਿ ਵੈ । ਫਲਂ ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਿਤਂ ਜਾਂਬਵਂਤੇਸ਼ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਜਦ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਮਬਵੰਤੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।