ਯਚ੍ਚਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਭੁਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤਦਹਂ ਜਾਨੇ ਯਚ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਇਹਸ੍ਥੋਪਿ ਚਾਰਂ ਜਾਨਾਮਿ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਏਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਗਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਾਨਰ੍ਚਤੁ ਮਾਧਵਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਿਪ੍ਪਲੋ ਹਿ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੁਣ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ।
ਆਨਮ੍ਯ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਲਜ੍ਜਿਤੋऽਪਿ ਦਿਵਂ ਯਯੌ । ਸੁਕਰ੍ਮਾਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤੇ ਨृਪ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਲੱਜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਾਨੁਗਂ ਮਯਾ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਂ ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਦ ਵੇਨ ਮਹਾਮਤੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ, ਵੈਣਾ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਚੌਰਾਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵੇਨ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮਮ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਾਰ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵੇਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਮਾਤृਤੀਰ੍ਥਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਨ੍ਗੁਰੁਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਤੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਇਹੈਵ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਪਰਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ-ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੁਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਲਾ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਂ ਚ ਲੋਕਾਨਾਮਾਚਾਰਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਵਿਂਦਤੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਨ ਦੇ ਲਾਡਲੇ, ਚੇਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਲੋਕਾਨਾਂ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ । ਗੁਰੁਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿष੍ਯਾਣਾਂ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਚ੍ਚ ਸੋਮੋ ਰਾਜਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਤੇਜਸਾ ਸਾਧਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਧਿਕਾਰਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਦ੍ਦੀਪਃ ਸਮੂਹਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤੇਜਸਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਮਂਧਕਾਰਘਨਾਵਿਲਮ੍
ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ, ਨ੍ਰਿਪ ਸਤਤਮਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਗਾੜ੍ਹ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਮਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਤੇ ਗੁਰੁਃ । ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਕਾਸ਼ਉਦ੍ਦ੍ਯੋਤੈਰੁਪਦੇਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਗੁਰੂ, ਅਜਾਣਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ।
ਦਿਵਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ੀਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ । ਗृਹਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕੋ ਦੀਪਸ੍ਤਮੋਨਾਸ਼ਕਰਃ ਸਦਾ
ਸੂਰਜ ਦਿਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਹਨੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਿਵਾ ਗृਹਸ੍ਯਾਂਤੇ ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਅਜ੍ਞਾਨਾਖ੍ਯਂ ਤਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਜਾਣਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਰੁਃ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਮਵਨੀਪਤੇ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗੁਰੂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਪੁਣ੍ਯਮਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਇਤਿਹਾਸਃ ਪੁਰਾਤਨਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਵਿਪ੍ਰ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਚ੍ਯਵਨ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਂਤਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਏਕਦਾ ਤੁ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕਦਾਹਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵਾਂਗਾ?'
ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌਪ੍ਰਚਿਂਤੇਤ੍ਸ ਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥੀ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਏਵਂ ਤੁ ਚਿਂਤਮਾਨਸ੍ਯ ਮਤਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਆਇਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਅਭੀष੍ਟਫਲਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਗृਹਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦਿਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਤਤਃ
'ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ, ਖੇਤ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ।'
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਅਟਤੇ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਦਾ । ਲੋਮਾਨੁਲੋਮਯਾਤ੍ਰਾਂ ਸ ਗਂਗਾਯਾਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਨृਪ
ਫਿਰ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਨ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤਦ੍ਵਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਨਦੀਨਾਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਰਮਦਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਲਿਗਾਨਾਂ ਯਾਤ੍ਰਾਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸੋऽਭ੍ਰਮਤ੍
ਨ੍ਰਿਪ ਉੱਤਮ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪਰਮੇषੁ ਚ । ਭ੍ਰਮਮਾਣਃ ਸਮਾਯਾਤਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ । ਕਾਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲੋ ਜਾਤਃ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਚ੍ਯਵਨਃ ਕਾਸ਼ਤੇ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਚ੍ਯਵਨ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਕ ਕਰਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।