ਵੈਕੁਂਠਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਘ੍ਨਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਪੀਤਵਾਸਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਰੂਢਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਂਦਰੂਪੇਣ ਕੈਵਲ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਲੋਕੈਃਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਃਖਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਤਾ ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮਂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।"
ਵਰਂ ਵਰਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਸਂਦੇਹਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਸਤਤਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।"
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਲੋਕੇ ਮਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨਯਾ ਸਹ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੇਂਗਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਸਾਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਨਿਵਸਤ੍ਯੇष ਭੂਪਾਲੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਪੂਰੁਣਾਪ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ਤੁਰੁਃ
ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ ਹੈ: ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੂ ਬੇਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਤृਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕੋਪਾਚ੍ਚ ਯਥਾ ਜਾਤਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਦਮ੍
ਪਿਓ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਣ ਵਾਲੀ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪਯੁਕ੍ਤਾਵਿਮੌ ਚੋਭੌ ਤੁਰੁਸ਼੍ਚ ਯਦੁਰੇਵ ਚ । ਪਿਤृਮਾਤृਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਅਭੀष੍ਟਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਤੁਰੂ ਤੇ ਯਦੁ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਿਉ-ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਭਾਵੇਨ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਮਾਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦ ਪਿਉ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ 'ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ' ਆਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹੂਤੋ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍षਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਿਤਨਾ ਪੂਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੁ ਤਯੋਃ ਸੁਤਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਸਂਵਾਹਨਾਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਸ੍ਨਾਨੈਰ੍ਗੁਰੁਂ ਯਃ ਪੋषਯੇਤ੍ਸੁਤਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਮਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਨ੍ਹਾਣਾ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦਾ ਹੈ—
ਪृਥ੍ਵੀਦਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੇ ਹਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯੀ ਗਂਗਾ ਤਥਾ ਮਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਜਿਤਨਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਾਂ ਵੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਮਯਃ ਸਿਂਧੁਰ੍ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਅਸ੍ਮਿਲ੍ਲੋਁਕੇ ਪਿਤਾ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪੁਰਾਣਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਿਉ ਵੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਪੁਰਾਣੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਭ੍ਰਂਸ਼ਤੇ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਪੁਨਃ । ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਰੌਰਵਾਖ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਜਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਵृਦ੍ਧੌ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਯੋ ਨ ਪੋषਯੇਤ੍ । ਸ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਵੇਦਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਘਰਵਾਰਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ਰੂਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਕੁਤ੍ਸਤੇ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾ ਯੋ ਗੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਨੈਵ ਦृष੍ਟਾ ਵੈ ਪੁਰਾਣੈਃ ਕਵਿਭਿਃ ਕਦਾ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਏਵਂਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹ੍ਯਹਂਵਿਪ੍ਰਪੂਜਯਾਮਿਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृਤ੍ਯਾਕृਤ੍ਯਂ ਵਦੇਚ੍ਚੈਵ ਸਮਾਹੂਯ ਗੁਰੁਰ੍ਮਮ । ਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਵਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਤੇ ਸਹੀ-ਗਲਤ ਦੱਸਦਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲ।
ਤੇਨ ਮੇ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਂਜਾਤਂ ਗਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਏਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਂਸਾਰੇ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।