ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਾਂਬੁਦਾਕਾਰੈਰ੍ਮਦਿਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੈਸ੍ਤੈਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਮੋਹਕ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਐਸੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਣ।
ਦਂਡਜਾਲਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਜਾਲਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਤਾਦृਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਕਾਰੈਃ ਕਾਂਤਿਸ਼ਂਖੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਲੰਮੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧੈਰ੍ਨਾਨਾਧਾਤੁਮਯੈਸ੍ਤਤਃ । ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਬੁਦਸਂਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਯੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਹਰਿਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇषੁ ਨਿਵਸਂਤਿ ਗृਹੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਢ੍ਯੇषੁ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਮषਾਃ । ਏਵਂਵਿਧੈਰ੍ਗृਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਨੈਸ਼੍ਚਂਦਨਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਕੁਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤੈਃ । ਕਨਕੋਤ੍ਪਲਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਸ਼ੋਭਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵੈष੍ਣਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੈਕੁੰਠਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵੀ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਘ੍ਨਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਪੀਤਵਾਸਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਰੂਢਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਂਦਰੂਪੇਣ ਕੈਵਲ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਲੋਕੈਃਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਃਖਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਤਾ ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮਂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।"
ਵਰਂ ਵਰਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਸਂਦੇਹਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆ।"
ਰਾਜੋਵਾਚ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤੁष੍ਟੋਸਿ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਦੇਹਿ ਸਤਤਮਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਸਦਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਖ਼ਸ਼, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।"
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਲੋਕੇ ਮਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨਯਾ ਸਹ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੇਂਗਾ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਸਾਧਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯਯਾਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਨਿਵਸਤ੍ਯੇष ਭੂਪਾਲੋ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੂਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਪੂਰੁਣਾਪ੍ਤਂ ਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਗਤਵਾਂਸ੍ਤੁਰੁਃ
ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ ਹੈ: ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਰੂ ਬੇਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪਿਤृਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕੋਪਾਚ੍ਚ ਯਥਾ ਜਾਤਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਾਰਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਦਮ੍
ਪਿਓ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪੂਣ ਵਾਲੀ, ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਨ-ਧਾਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਪਯੁਕ੍ਤਾਵਿਮੌ ਚੋਭੌ ਤੁਰੁਸ਼੍ਚ ਯਦੁਰੇਵ ਚ । ਪਿਤृਮਾਤृਸਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਅਭੀष੍ਟਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਤੁਰੂ ਤੇ ਯਦੁ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਿਉ-ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਾਭਿਲਾषੇਣ ਭਾਵੇਨ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍ । ਮਾਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦ ਪਿਉ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਂ 'ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ' ਆਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਹੂਤੋ ਯਥਾ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯੋ ਯਾਤਿ ਹਰ੍षਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਿਤਨਾ ਪੂਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।