ਦਦृਸ਼ੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮਨੌਪਮ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਾਂਚਨੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਵਿਲੈਃ
ਉਸਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸਨ।
ਹਂਸਕੁਂਦੇਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸ਼ਤਭੌਮੈਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਮਂਦਰਸਂਨਿਭੈਃ
ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਹੰਸ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦ, ਜੋ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਵ੍ਯੋਮਹਾਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੈਃ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੁਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ । ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ਲੋਚਨੈਰਿਵ ਲੋਕਤੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਹਸਦ੍ਦਸ਼ਨੈਰਿਵ । ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਾਨ੍
ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਲਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸੁਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸ਼੍ਵਸਨਾਂਦੋਲਿਤੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਰਾਜਨ, ਝੰਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟਿੱਪ ਹਲਦੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਝੂਮਦੇ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਝੂਠੀ ਝਲਕ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਦਂਡੈਸ਼੍ਚ ਘਂਟਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕੈਸ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੋਪੁਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਜਾਲਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਯਨਮਨੋਹਰੈਃ । ਪ੍ਰਤੋਲੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹੇਮਰੂਪਕੈਃ
ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵਾਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ।
ਤੋਰਣੈਃ ਸੁਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਮਂਗਲੈਃ । ਕਲਸ਼ਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਬਿਂਬੈ ਰਵਿਬਿਂਬਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਸੁਭੋਗੈਃ ਸ਼ਤਕਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਲਾਂਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਦਂਡਚ੍ਛਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੌ-ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਲ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਾਂਬੁਦਾਕਾਰੈਰ੍ਮਦਿਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੈਸ੍ਤੈਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਮੋਹਕ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਐਸੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਣ।
ਦਂਡਜਾਲਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਜਾਲਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਤਾਦृਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਕਾਰੈਃ ਕਾਂਤਿਸ਼ਂਖੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਲੰਮੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧੈਰ੍ਨਾਨਾਧਾਤੁਮਯੈਸ੍ਤਤਃ । ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਬੁਦਸਂਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਯੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਹਰਿਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇषੁ ਨਿਵਸਂਤਿ ਗृਹੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਢ੍ਯੇषੁ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਮषਾਃ । ਏਵਂਵਿਧੈਰ੍ਗृਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਨੈਸ਼੍ਚਂਦਨਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਕੁਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤੈਃ । ਕਨਕੋਤ੍ਪਲਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਸ਼ੋਭਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵੈष੍ਣਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੈਕੁੰਠਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵੀ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਰਾਜਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਘ੍ਨਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਂਤਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ਾਲਿਨਮ੍ । ਪੀਤਵਾਸਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੈਨਤੇਯਸਮਾਰੂਢਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਲੋਕਾਨਾਂ ਯੋ ਗਤਿਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।
ਪਰਮਾਨਂਦਰੂਪੇਣ ਕੈਵਲ੍ਯੇਨ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਲੋਕੈਃਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਂਧਰ੍ਵਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੁਃਖਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਨਨਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤਿਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਤਾ ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਮਤੇ । ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਮਤੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਆਏ ਸਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮਂਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਾਨਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ।"
ਵਰਂ ਵਰਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮ੍ਯਸਂਦੇਹਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਸਿ ਮਹਾਮਤੇ
"ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆ।"