ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਯਯਾਤਿਰ੍ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਯਯਾਤੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਨਤਕਂਧਰਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਭਵਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਦੌ ਤਵ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਰੂਪ ਹੀ ਦੋ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਚ੍ਛ ਲੋਕਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਰਾਜ। ਹੁਣ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੈਃ । ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਪਾਪਘ੍ਨੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ । ਜਗਾਮ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈ ਰਾਜਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਚਾਰਣੈਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਠਕੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਗਾਯਂਤਿ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪਾਠਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸੁਰੂਪਾਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਉਸ ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲੈਃ । ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈ ਰਾਜਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਾਧਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨ ਸਮਂਤਤਃ
ਰੁਦਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮਨੌਪਮ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਾਂਚਨੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਵਿਲੈਃ
ਉਸਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸਨ।
ਹਂਸਕੁਂਦੇਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸ਼ਤਭੌਮੈਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਮਂਦਰਸਂਨਿਭੈਃ
ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਹੰਸ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦ, ਜੋ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਵ੍ਯੋਮਹਾਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੈਃ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੁਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ । ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ਲੋਚਨੈਰਿਵ ਲੋਕਤੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਹਸਦ੍ਦਸ਼ਨੈਰਿਵ । ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਾਨ੍
ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਲਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸੁਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸ਼੍ਵਸਨਾਂਦੋਲਿਤੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਰਾਜਨ, ਝੰਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟਿੱਪ ਹਲਦੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਝੂਮਦੇ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਝੂਠੀ ਝਲਕ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਦਂਡੈਸ਼੍ਚ ਘਂਟਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕੈਸ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੋਪੁਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਜਾਲਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਯਨਮਨੋਹਰੈਃ । ਪ੍ਰਤੋਲੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹੇਮਰੂਪਕੈਃ
ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵਾਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ।
ਤੋਰਣੈਃ ਸੁਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਮਂਗਲੈਃ । ਕਲਸ਼ਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਬਿਂਬੈ ਰਵਿਬਿਂਬਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਸੁਭੋਗੈਃ ਸ਼ਤਕਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਲਾਂਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਦਂਡਚ੍ਛਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੌ-ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਲ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਾਂਬੁਦਾਕਾਰੈਰ੍ਮਦਿਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨੈਸ੍ਤੈਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਭੂਤਲਮ੍
ਮੋਹਕ ਮੌਸਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਐਸੀਂ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਣ।
ਦਂਡਜਾਲਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ऋਕ੍ਸ਼ਜਾਲਸਮਪ੍ਰਭੈਃ । ਤਾਦृਸ਼ੈਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਕਾਰੈਃ ਕਾਂਤਿਸ਼ਂਖੇਂਦੁਸਨ੍ਨਿਭੈਃ
ਲੰਮੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਬਾਧੈਰ੍ਨਾਨਾਧਾਤੁਮਯੈਸ੍ਤਤਃ । ਵਿਮਾਨੈਰਰ੍ਬੁਦਸਂਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤਾਂ ਦੇ ਬੇਅੰਤ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਭੋਗਯੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੋਭਤੇ ਹਰਿਪਤ੍ਤਨਮ੍ । ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇषੁ ਨਿਵਸਂਤਿ ਗृਹੇषੁ ਚ । ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਭੋਗਾਢ੍ਯੇषੁ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੋ ਨਿਰ੍ਧੂਤਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਮषਾਃ । ਏਵਂਵਿਧੈਰ੍ਗृਹੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਮੰਦਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਨੈਸ਼੍ਚਂਦਨਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੁਂਡਤਡਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਾਰਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ, ਕੁਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਗਲੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਪਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਪਦ੍ਮੈਃ ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤੈਃ । ਕਨਕੋਤ੍ਪਲਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਹ ਥਾਂ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ, ਵੱਡੇ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੈਰਲਂਕृਤਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਸ਼ੋਭਾਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵੈष੍ਣਵੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵੈਕੁੰਠਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵੀ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।