ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਯਂਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਮ ਗੇਹਂ ਸਮਾਵਿਸ਼
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ।
ਅਤ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰ—
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਦਾ । ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਦਿ ਸੁਵਿष੍ਟਰੈਃ
ਪਦਮਯੋਨੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਤਿਥਿ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਏਵਮਾਭਾषਿਤੇ ਧਾਤ੍ਰਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਆਤਿਥ੍ਯਪੂਜਾਂ ਚ ਉਮਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਤਿਥਿ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਯਯਾਤੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਹਿ ਮਾਨੁषੈਃ । ਅਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੋਸੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਉਭਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਥਾਨਮੇਵਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਯਯਾਤਿਰ੍ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਯਯਾਤੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਨਤਕਂਧਰਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਭਵਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਦੌ ਤਵ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਰੂਪ ਹੀ ਦੋ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਚ੍ਛ ਲੋਕਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਰਾਜ। ਹੁਣ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੈਃ । ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਪਾਪਘ੍ਨੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ । ਜਗਾਮ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈ ਰਾਜਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਚਾਰਣੈਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਠਕੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਗਾਯਂਤਿ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪਾਠਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸੁਰੂਪਾਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਉਸ ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲੈਃ । ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈ ਰਾਜਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਾਧਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨ ਸਮਂਤਤਃ
ਰੁਦਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮਨੌਪਮ੍ਯਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵਿਮਾਨੈਃ ਕਾਂਚਨੈ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਸਮਾਵਿਲੈਃ
ਉਸਨੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਰਾਜਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸਨ।
ਹਂਸਕੁਂਦੇਂਦੁਧਵਲੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸ਼ਤਭੌਮੈਸ਼੍ਚ ਮੇਰੁਮਂਦਰਸਂਨਿਭੈਃ
ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ, ਜੋ ਹੰਸ, ਚੰਨਣ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦ, ਜੋ ਸੌ ਧਰਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਮੈਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਸ਼ਿਖਰੈਰੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਵ੍ਯੋਮਹਾਟਕਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੈਃ ਕਲਸ਼ੈਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਸੁਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਰਾਗਣੈਰ੍ਯਥਾਕਾਸ਼ਂ ਤੇਜਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ । ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤ੍ਤੇਜੋਜ੍ਵਾਲਾਭਿਰ੍ਲੋਚਨੈਰਿਵ ਲੋਕਤੇ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਤੇ ਤੇਜ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਰ੍ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਹਸਦ੍ਦਸ਼ਨੈਰਿਵ । ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਾਨ੍
ਹਰੀ ਦਾ ਲੋਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਧ੍ਵਜ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਚਲਿਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸੁਪਲ੍ਲਵੈਃ । ਸ਼੍ਵਸਨਾਂਦੋਲਿਤੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਰਾਜਨ, ਝੰਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟਿੱਪ ਹਲਦੇ ਸਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਿਚ ਝੂਮਦੇ, ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਝੂਠੀ ਝਲਕ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਹੇਮਦਂਡੈਸ਼੍ਚ ਘਂਟਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਸਮਲਂਕृਤਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਗੋਪੁਰਾਟ੍ਟਾਲਕੈਸ੍ਤਤਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੋਪੁਰ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮੀਨਾਰਾਂ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਜਾਲਮਾਲੈਸ਼੍ਚ ਵਾਤਾਯਨਮਨੋਹਰੈਃ । ਪ੍ਰਤੋਲੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹੇਮਰੂਪਕੈਃ
ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਵਾਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ।
ਤੋਰਣੈਃ ਸੁਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਨਾਨਾਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਮਂਗਲੈਃ । ਕਲਸ਼ਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਬਿਂਬੈ ਰਵਿਬਿਂਬਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਟਿੱਪ, ਚਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ।
ਸੁਭੋਗੈਃ ਸ਼ਤਕਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਲਾਂਬੁਦਸਨ੍ਨਿਭੈਃ । ਦਂਡਚ੍ਛਤ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਃ ਕਲਸ਼ੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੌ-ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਲ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ।