ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾ ਲੋਕਾ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ; ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕੇਤਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਹੇਮਦਂਡੈਰਲਂਕृਤਾਃ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਂਡਾਃ ਸਪਤਾਕਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਂਦੇषੁ ਭਾਸਂਤੇ ਪਤਾਕਾ ਮਾਰੁਤੇਰਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਧਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਝੰਡੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਚਂਦਨਦਿਗ੍ਧਾਂਗਾ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਾ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨਮੁਪਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਪ੍ਰਜਾਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ ਆਈ।
ਅਰ੍ਵਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਤੇ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਪਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ; ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਪਰਿषਿਚ੍ਯ ਤਮ੍ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਥ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਤਪਸਾ ਤਦਾ । ਤੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਨੇਕੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਆਗਤਾਃ ਸਂਮੁਖਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਯਂਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਮ ਗੇਹਂ ਸਮਾਵਿਸ਼
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ।
ਅਤ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰ—
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਦਾ । ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਦਿ ਸੁਵਿष੍ਟਰੈਃ
ਪਦਮਯੋਨੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਤਿਥਿ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਏਵਮਾਭਾषਿਤੇ ਧਾਤ੍ਰਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਆਤਿਥ੍ਯਪੂਜਾਂ ਚ ਉਮਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਤਿਥਿ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਯਯਾਤੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਹਿ ਮਾਨੁषੈਃ । ਅਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੋਸੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਉਭਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਥਾਨਮੇਵਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਯਯਾਤਿਰ੍ਹਰਿਵਲ੍ਲਭਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ; ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਯਯਾਤੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਨਤਕਂਧਰਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਦੇਵ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਿਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਮਹਾਦੇਵ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੁਣ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਕਾ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾਭਵਤ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪਾਦੌ ਤਵ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ, ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਰੂਪ ਹੀ ਦੋ ਬਣ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਗਚ੍ਛ ਲੋਕਂ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ । ਸਮਾਦਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਵੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਰਾਜ। ਹੁਣ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ਸ੍ਤੈਰ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੈਃ । ਨृਤ੍ਯਮਾਨੈਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸੁਪਾਪਘ੍ਨੈਃ ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸੁਪੁष੍ਕਲੈਃ । ਜਗਾਮ ਨਿਃਸ੍ਵਨੈ ਰਾਜਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਚਾਰਣੈਃ
ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸੁਸ੍ਵਰੈਰ੍ਗੀਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪਾਠਕੈਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਗਾਯਂਤਿ ਪੁਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਗੀਤਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪਾਠਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੰਧਰਵ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸੁਰੂਪਾਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਉਸ ਨਾਹੁਸ਼ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲੈਃ । ਸਾਧ੍ਯੈਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੈ ਰਾਜਾ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਾਧਿਆਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੈਰ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨ ਸਮਂਤਤਃ
ਰੁਦਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਿਆਂ, ਮਹਾਰਾਜ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।