ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਦृष੍ਟਵਂਤਃ ਸ੍ਮ ਭਵਂਤਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਭਵਂਤਂ ਕਾਮਕਰ੍ਤਾਰਮੀਦृਸ਼ਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਧਰਮ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਐਸਾ ਸਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤ੍ਰਿਵਿਧੇਨਾਪਿ ਵਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ । ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸੁਸੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਸੁਖ ਤੇ ਨੇਕੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।
ਨਰਕੇਪਿ ਭਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਿਂ ਦਾਰੈਰ੍ਧਨਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਜੀਵੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨ ਚ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਰਸ-ਭੋਗ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾਸੁਮਹਾਰਾਜ ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਯੈਵ ਸਹ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਯਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਸੀਂ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕਾਃ । ਨृਪੋ ਰਥਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਯਾ ਵੈ ਕਾਮਕਨ੍ਯਯਾ
ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਰਥੇਨ ਹਂਸਵਰ੍ਣੇਨ ਚਂਦ੍ਰਬਿਂਬਾਨੁਕਾਰਿਣਾ । ਚਾਮਰੈਰ੍ਵ੍ਯਜਨੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਹੰਸ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਕੇਤੁਨਾ ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣਾਪਿ ਮਹੀਯਸਾ । ਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਯਥਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨੇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਬਂਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰਣੈਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬੰਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤੋ ਯਾਨੈਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਗਜੈਰਸ਼੍ਵੈ ਰਥੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥਗ੍ਜਨਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਵੈष੍ਣਵਾ ਲੋਕਾ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ; ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਲੋਕ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਕੇਤਵਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਹੇਮਦਂਡੈਰਲਂਕृਤਾਃ । ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਂਡਾਃ ਸਪਤਾਕਿਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਂਦੇषੁ ਭਾਸਂਤੇ ਪਤਾਕਾ ਮਾਰੁਤੇਰਿਤਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਮਾਲਾਧਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਭਿਤਾਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਝੰਡੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਦਿਵ੍ਯਚਂਦਨਦਿਗ੍ਧਾਂਗਾ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ । ਦਿਵ੍ਯਵਸ੍ਤ੍ਰਕृਤਾ ਸ਼ੋਭਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਏ, ਦਿਵਿਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਃ ਸੁਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਰਾਜਾਨਮੁਪਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਪ੍ਰਜਾਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ ਆਈ।
ਅਰ੍ਵਖਰ੍ਵਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮਿਰੇ । ਤੇ ਤੁ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਪਦਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਪ ਤੇ ਦਾਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦੇ; ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ਪਰਿषਿਚ੍ਯ ਤਮ੍ । ਐਂਦ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਜਗਾਮਾਥ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਤਪਸਾ ਤਦਾ । ਤੇ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ, ਨੇਕੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਚਾਰਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਹਿਤਾ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਆਗਤਾਃ ਸਂਮੁਖਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਦੇਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ।
ਤਸ੍ਯੈਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਜਯਂਤੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਮਮ ਗੇਹਂ ਸਮਾਵਿਸ਼
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ।
ਅਤ੍ਰ ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋऽਨੁਗਾਨ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤਵ ਪਾਦਾਂਬੁਜਦ੍ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ, ਤੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕਮਲ ਪੈਰ—
ਨਮਸ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੁਨਿਵਰੈਸ੍ਤਦਾ । ਆਤਿਥ੍ਯਂ ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘਾਦਿ ਸੁਵਿष੍ਟਰੈਃ
ਪਦਮਯੋਨੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਰਿਸੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆਤਿਥਿ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਏਵਮਾਭਾषਿਤੇ ਧਾਤ੍ਰਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਧਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇ ਆਤਿਥ੍ਯਪੂਜਾਂ ਚ ਉਮਯਾ ਸਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਵਾਪਿ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਤਿਥਿ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਯਯਾਤੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਂਦਿਰਮ੍
ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨ੍ਹਿ ਮਾਨੁषੈਃ । ਅਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਮਮ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਾਉਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯੋਸੌ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ।
ਉਭਯੋਰਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਸ੍ਥਾਨਮੇਵਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਂ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।