ਗੋਦਾਨਂਭੂਮਿਦਾਨਂਚਅਨ੍ਨਦਾਨਂਤਥੈਵਚ । ਏਤਦ੍ਦਾਨਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਲ੍ਲ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ 'ਤੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਪਰਂਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਇਥੇ ਹੀ ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਚੈਵ ਗਂਗਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚਾਮਰਕਂਟਕੇ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਅਮਰਕੰਟਕ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਥੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਲ੍ਲ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਚਂਦ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਦਾਨਂ ਯੇ ਦਦਤੇ ਨਰਾਃ
ਉਹੀ ਫਲ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ 'ਤੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਲੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਲ੍ਲ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਾਸ੍ਤੇ ਚ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ 'ਤੇ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਉਹ ਲੋਕ ਚੱਕਰ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਹਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਧृਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸਿਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਨਾਰਾਯਣਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ । ਵੈਕੁਂਠਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਨਂਦਂ ਯਾਤਿ ਵੈ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਸੁੱਖਮਈ ਤੇ ਅਟੱਲ ਵੈਕੁੰਠ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਲ੍ਲੀਤੀਰ੍ਥਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮ੍ । ਵृषਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇऽਤਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਾਵੋ ਗੋਲੋਕਂ ਚ ਪੁਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਖੰਡਤੀਰਥ, ਜੋ ਖੰਡਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਵੋ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਖਂਡਰੂਪੇਣ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਾ ਗਾਵੋ ਲੋਕਮਾਤਰਃ । ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭ੍ਰष੍ਟਾਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਖਂਡਤੀਰ੍ਥਮਥੋਚ੍ਯਤੇ
ਖੰਡਤੀਰਥ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਥਾਂ ਖੰਡਤੀਰਥ ਕਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ। ਸ਼ਾਪੋ ਹਿ ਲੋਕਮਾਤॄਣਾਂ ਗਵਾਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਰਾऽਭਵਤ੍ । ਕਥਂ ਲੋਕਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਿਆ ਸੀ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਈਆਂ?'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਪੁਰਾ ਵृषੇਣ ਗੋਲੋਕੇ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਸਹ ਮਾਤृਭਿਃ । ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਪਤਿਤਂ ਹਰਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਮਲਮੂਤ੍ਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।'
ਤਤਸ੍ਤਾਸਾਂ ਦਦੌ ਸ਼ਾਪਂ ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਵੈ ਹਰਃ । ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਲੋਕਾਚ੍ਚ ਗਾਵੋ ਯਾਸ੍ਯਥ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ, ਇਸ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗੁਆ ਲਵੋਗੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਗਾਵਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਹਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਲੋਕਂ ਇਤਿ ਦੇਵਂ ਯਯਾਚਿਰੇ
ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹਰਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।'
ਯਦਾ ਸਾਭ੍ਰਮਤੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਲ੍ਲੀ ਸਮੀਪਤਃ । ਖਂਡਸਂਜ੍ਞਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਵਤੀ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵੱਲੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਉਥੇ ਖੰਡ ਨਾਮ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗਾਵੋ ਗੋਪਤਿਨਾ ਸਹ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਤਮਾ ਮਹਾਦੇਵਸਮੀਪਤਃ
ਫਿਰ, ਗੋਪਤਿ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗੋਹ੍ਰਦੇ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਗਵਾਂ ਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਉਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਤਪਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਸ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਗੋਪਿਂਡਂ ਚ ਦਦਾਤਿ ਵੈ । ਸ ਨਰਃ ਸੁਖਮੇਧੇਤ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਗੋਬਰ ਦੀ ਗੋਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਖੰਡ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵृषਮੂਤ੍ਰਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਃ ਪਿਬਤੇ ਨਰਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖੰਡ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਮੂਤਰ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਖਂਡਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇ ਨਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗਿਨਃ
ਖੰਡ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਬੜੀ ਪੂਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਗਵਾਂ ਪੂਜਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵृषਭਂ ਚ ਤਤਃ ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਛੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨਾਦ੍ਵੈ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਗੋਲੋਕੇ ਤੁ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੌਵਰ੍ਣੀ ਗਾਂ ਦਦਂਤਿ ਯੇ
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਨਰਾ ਭੁਂਜਤੇ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਦਸ਼ਧੇਨੁਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਦਸ ਗਾਵਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਖਂਡਤੀਰ੍ਥੇ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਪ੍ਪਲਾਰੋਪਣਂ ਬੁਧੈਃ
ਖੰਡ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇਹ ਕੰਮ ਅਨੰਤ ਫਲ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇ ਉਥੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕृਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਿ ਪਿਤृਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਪਂਚ ਵਾਮਲਕੀਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਰੋਪਣਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜ ਦਿਵ੍ਯ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਖਂਡਤੀਰ੍ਥਂਨਾਮ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਖੰਡ ਤੀਰਥ ਨਾਮਕ ਇਹ ਇਕ ਸੌ ਚੌਂਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ। ਜਂਬੂਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਕਲਿਕਾਲੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੋਪਾਨਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਜੰਬੂ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਜਾਂਬਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਂਗੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ । ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜੇਸ਼ਂ ਲਿਗਂ ਸੁਰਗਣਾਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਦਸਾਂਗ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ, ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਮੇਣ ਹਿ ਯਦਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਤੋ ਵੈ ਰਾਵਣੋऽਸੁਰਃ । ਤਦਾ ਜਾਂਬਵਤਾ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਭੇਰੀਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਘੋषਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦੋਂ ਜੰਬਵੰਤ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾ ਕੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।
ਜਿਤਂ ਵੈ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੋ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸੀਤੇਤਿ ਸਂਘੁष੍ਯ ਸ੍ਨਾਤਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰੇ ਸ਼ੁਭੇ
'ਰਾਮ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਰਾਵਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ!'—ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਤੀਰਥ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਕੀਤਾ।