ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਬਂਧਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੋਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਪਿ ਧਾਵਂਤਂ ਵਿਧਾਨਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ ਵੀ, ਕਿਸਮਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸਹ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਾਯੇਵਾਨੁ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯਥਾ ਛਾਯਾਤਪੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਧੁੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਗ੍ਰਹਾ ਰੋਗਾ ਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਗ੍ਰਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪ, ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪੀਡਯਂਤਿ ਨਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੀਡਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਵੈ ਬਲਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਨੀਯਤੇ । ਦੈਵਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਜਾਗ੍ਰਤਾ ਸ੍ਵਪਤਾਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੈਵ ਏਵਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਕਰਮ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿ ਵਿष ਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਦੇਵਂ ਦੈਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਥਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬੀਜਾਨਿ ਉਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਬੀਜ ਜਾਂ ਧਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਚ । ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਜਂਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮृਚ੍ਛਤਿ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਭਿਰੁਦਾਹृਤਃ
ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੱਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੋ ਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਹੇਤਵਃ । ਤਥਾ ਮਮ ਵਿਪਾਕੋਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕ੍ਵ ਮੇ ਗੇਹਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਾਟਕਾ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਇਹ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਔਰਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਕਿੱਥੇ ਆਏ ਹਨ?
ਤੇषਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਰਾ ਦੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਨ੍ਮੇ ਸਂਭਾਵਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਕਰਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਂ ਚ ਉਪਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੂਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਬੇਕਾਰ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਮ ਨ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ । ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੋऽਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਮ
ਮਾਤਲੀ ਨਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਦ੍ਯਸ੍ਯਾਹਿ ਵਚਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨ ਕਰੋਮਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੱਪ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਾਂ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਵੁਭਾਵੇਤੌ ਯਾਸ੍ਯਤਸ੍ਤੌ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਦृਸ਼ਂ ਚ ਸਮਾਯਾਤਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦੈਵੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਏਵਂ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਕृष੍ਣਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਦੇਵਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਕਮਲਾਪ੍ਰਿਯ
ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਾਲਾ ਇਕੱਤਰ ਅਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤੇ ਯਾਵਦ੍ਰਾਜਾ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਰਤਿਪੁਤ੍ਰੀ ਵਰਾਨਨਾ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਕਿਮੁ ਚਿਂਤਯਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਹੈਵ ਮਹਾਮਤੇ । ਪ੍ਰਾਯੇਣਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਪਲਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਹਂ ਚਾਪਲ੍ਯਭਾਵੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਿਚਾਲਯੇ । ਨਾਹਂ ਹਿ ਕਾਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਪਰ ਮੈਂ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਥਾ ਲੋਕੇ ਚਪਲਤ੍ਵਾਦ੍ਵਦਂਤਿ ਚ । ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਲੋਭਾਨ੍ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਲਂਪਟਾਃ
ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਗਲਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੈਵ ਜਾਤਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਮੋਰਸਿ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਸੁਮਾਨੁषੈਃ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਜਾਗੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਰਾਜਨ੍ਕਾਰਯਾਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਦੋषਂ ਪਾਪਕਰਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਤ੍ਸਂਗਾਦਿਹ ਚੇਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਪਾਪ ਜਾਂ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾ ਦਿਆਂਗੀ।
ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਸੇ ਦੁਃਖਂ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਜਨਃ । ਮਹਾਭਯਾਦ੍ਯਥਾਭੀਤੋ ਮੋਹਗਰ੍ਤੇ ਗਤੋ ਯਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਯਜ ਚਿਂਤਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦਿਵਿ । ਯੇਨ ਤੇ ਜਾਯਤੇ ਦੁਃਖਂ ਤਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਦਾ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ।