ਕਰ੍ਮਦਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਸਂਬਧਿ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚੋਦਯਂਤੀਹ ਪੁਰੁषਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਚਾਹੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵੱਲ ਧੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਰੂਪਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚੈਤਾਨੀਹ ਸृਜ੍ਯਂਤੇ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਯੈਵ ਦੇਹਿਨਃ । ਆਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਨਿਧਨਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਲਈ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ: ਆਯੁ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੌਤ।
ਯਥਾ ਮृਤ੍ਪਿਂਡਤਃ ਕਰ੍ਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ । ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੋਲੇ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਤ੍ਵਮਥ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਥਾ । ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਨੀਚ ਜੀਵ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ — ਇਹ ਸਭ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਤਤ੍ਤਥਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਿਤਂ ਦੁਃਖਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਿਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ; ਆਪਣਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਖ, ਜੋ ਆਪ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ਗਰ੍ਭਸ਼ਯ੍ਯਾਮੁਪਾਦਾਯ ਭੁਂਜਤੇ ਪੂਰ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ
ਗਰਭ ਦੀ ਸੈਜ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬਲੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਵਾਪਿ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ । ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੁਪਭੁਂਜਂਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਚਾਹੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਬਂਧੈਸ੍ਤੁ ਬਧ੍ਯਤੇ । ਯਥਾ ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਂਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਾਰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਉਪਭੋਗਾਦृਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ ਏਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮੰਦਾ ਕਰਮ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਬਂਧਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੋਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਪਿ ਧਾਵਂਤਂ ਵਿਧਾਨਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ ਵੀ, ਕਿਸਮਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸਹ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਾਯੇਵਾਨੁ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯਥਾ ਛਾਯਾਤਪੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਧੁੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਗ੍ਰਹਾ ਰੋਗਾ ਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਗ੍ਰਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪ, ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪੀਡਯਂਤਿ ਨਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੀਡਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਵੈ ਬਲਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਨੀਯਤੇ । ਦੈਵਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਜਾਗ੍ਰਤਾ ਸ੍ਵਪਤਾਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੈਵ ਏਵਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਕਰਮ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿ ਵਿष ਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਦੇਵਂ ਦੈਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਥਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬੀਜਾਨਿ ਉਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਬੀਜ ਜਾਂ ਧਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਚ । ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਜਂਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਾਨ੍ਨਾਸ਼ਮृਚ੍ਛਤਿ । ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਭਿਰੁਦਾਹृਤਃ
ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੱਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੋ ਰੋਗਾਸ਼੍ਚ ਹੇਤਵਃ । ਤਥਾ ਮਮ ਵਿਪਾਕੋਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕ੍ਵ ਮੇ ਗੇਹਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨਾਟਕਾ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਃ
ਇਹ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਔਰਤ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨਾਟਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਕਿੱਥੇ ਆਏ ਹਨ?
ਤੇषਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਜਰਾ ਦੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯਨ੍ਮੇ ਸਂਭਾਵਿਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਕਰਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਪ੍ਰਧਾਨਂ ਚ ਉਪਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਾਃ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਮਦਰ੍ਥੇ ਦੂਤਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਬੇਕਾਰ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਮਾਤਲਿਰ੍ਨਾਮ ਨ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ । ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੋऽਯਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਮਮ
ਮਾਤਲੀ ਨਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਦ੍ਯਸ੍ਯਾਹਿ ਵਚਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨ ਕਰੋਮਿ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਸੱਪ ਦੀ ਗੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਾਂ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾਵੁਭਾਵੇਤੌ ਯਾਸ੍ਯਤਸ੍ਤੌ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਦृਸ਼ਂ ਚ ਸਮਾਯਾਤਂ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦੈਵੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਏਵਂ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਕृष੍ਣਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਂ ਦੇਵਂ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਹਰਿਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਿਆ; ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।