ਸਕਂਠਲਗ੍ਨਪਾਸ਼ਂ ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਦੈਵਮੋਹਿਤਃ । ਕਾਲਃ ਸਮਵਿषਮਕृਤ੍ਕਾਲਃ ਸਨ੍ਮਾਨਹਾਨਿਦਃ
ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਫਾਹੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਸਮਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਭਾਵਕਰਃ ਕਾਲੋ ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤਃ । ਨਰਂ ਕਰੋਤਿ ਦਾਤਾਰਂ ਯਾਚਿਤਾਰਂ ਚ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਸਮਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਤਾ ਜਾਂ ਮੰਗਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਦੀਨਿ ਦਿਵਿ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਭੁਵਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਯਤੇ ਕਾਲਃ ਕਾਲੋ ਹ੍ਯੇਕ ਇਦਂ ਜਗਤ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਚਾਹੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ—ਸਮਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜਗਤ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਧਾਤਾ ਜਗਤਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਲੋਕਾਨ੍ਕਾਲਃ ਸ ਪਚਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਫਲਮਿਵਾਹਿਤਮ੍
ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਿਰਖ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਪਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਂਤ੍ਰਾ ਨ ਤਪੋ ਦਾਨਂ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਨਰਂ ਕਾਲੇਨ ਪੀਡਿਤਮ੍
ਨਾ ਮੰਤਰ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਰਯਃ ਕਾਲਕृਤਾਃ ਪਾਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯਂਤੇ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍ । ਵਿਵਾਹੋ ਜਨ੍ਮਮਰਣਂ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਯੇਨ ਚ
ਤਿੰਨ ਬੰਧਨ ਸਮੇਂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ: ਵਿਆਹ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ — ਇਹ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਯਥਾ ਜਲਧਰਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਂਤੇ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ । ਤਥੇਦਂ ਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਾਲੇਨ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ-। ਕਾਲੋऽਯਂ ਕਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਯੋ ਨਰੈਃ ਸਮੁਪਾਸਿਤਃ । ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇਰਯੇਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਂ ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਮਾਂ ਕਰਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਉਪਦ੍ਰਵਾ ਘਾਤਦੋषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਚਰਂਤਿ ਚ ਮਾਨੁषੇ
ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ, ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦੋਸ਼, ਸੱਪ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ — ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਸ੍ਯ ਹੇਤਵੋ ਯੇ ਚ ਉਪਾਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਉਪਾਏ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ; ਉਹ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਕਰ੍ਮਦਾ ਯਦਿ ਵਾ ਲੋਕੇ ਕਰ੍ਮਸਂਬਧਿ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚੋਦਯਂਤੀਹ ਪੁਰੁषਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਚਾਹੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵੱਲ ਧੱਕਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਾਪਿ ਯਥਾ ਰੂਪਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਥਾ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਵਸ਼ਾਨੁਗਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਬੰਧਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚੈਤਾਨੀਹ ਸृਜ੍ਯਂਤੇ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਯੈਵ ਦੇਹਿਨਃ । ਆਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਨਿਧਨਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਲਈ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ: ਆਯੁ, ਕਰਮ, ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੌਤ।
ਯਥਾ ਮृਤ੍ਪਿਂਡਤਃ ਕਰ੍ਤਾ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਤਿ । ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਮੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੋਲੇ ਤੋਂ ਜੋ ਚਾਹੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਤ੍ਵਮਥ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਥਾ । ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਨੀਚ ਜੀਵ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ — ਇਹ ਸਭ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਤਤ੍ਤਥਾ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਿਤਂ ਦੁਃਖਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿਹਿਤਂ ਸੁਖਮ੍
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ; ਆਪਣਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਖ, ਜੋ ਆਪ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।
ਗਰ੍ਭਸ਼ਯ੍ਯਾਮੁਪਾਦਾਯ ਭੁਂਜਤੇ ਪੂਰ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਸ੍ਵਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਭੁਵਿ
ਗਰਭ ਦੀ ਸੈਜ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਬਲੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਞਯਾ ਵਾਪਿ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ । ਸੁਕृਤਾਨ੍ਯੁਪਭੁਂਜਂਤਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚ ਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਚਾਹੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਹੇਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਬਂਧੈਸ੍ਤੁ ਬਧ੍ਯਤੇ । ਯਥਾ ਧੇਨੁਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਂਦਤਿ ਮਾਤਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਾਰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਉਪਭੋਗਾਦृਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ ਏਵ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮੰਦਾ ਕਰਮ ਕਰਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਬਂਧਨਂ ਕਰ੍ਮ ਕੋਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਪਿ ਧਾਵਂਤਂ ਵਿਧਾਨਮਨੁਧਾਵਤਿ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਜ਼ ਦੌੜੇ ਵੀ, ਕਿਸਮਤ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸਹ ਸ਼ਯਾਨੇਨ ਪੁਰਾ ਕਰ੍ਮ ਯਥਾਕृਤਮ੍ । ਉਪਤਿष੍ਠਤਿ ਤਿष੍ਠਂਤਂ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੜ੍ਹੇ ਨੂੰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਰ੍ਮਚ੍ਛਾਯੇਵਾਨੁ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਯਥਾ ਛਾਯਾਤਪੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕਰਮ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਤੇ ਧੁੱਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਸੁਸਂਬਦ੍ਧੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਗ੍ਰਹਾ ਰੋਗਾ ਵਿषਾਃ ਸਰ੍ਪਾਃ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਗੂੜ੍ਹੇ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਗ੍ਰਹ, ਬਿਮਾਰੀ, ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪ, ਜਾਦੂਗਰਨੀਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ।
ਪੀਡਯਂਤਿ ਨਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੀਡਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਰੋਪਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵ ਵਾ
ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣਾ ਹੋਵੇ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਰਜ੍ਜ੍ਵਾ ਵੈ ਬਲਾਦ੍ਦੈਵੇਨ ਨੀਯਤੇ । ਦੈਵਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੋਪਪਾਦਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਜਾਗ੍ਰਤਾ ਸ੍ਵਪਤਾਪਿ ਵਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੈਵ ਏਵਂ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਕਰਮ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿ ਵਿष ਦੁਰ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਅਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਤਦੇਵਂ ਦੈਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਥਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਬੀਜਾਨਿ ਉਪ੍ਤਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਤਕਦੀਰ ਵਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਬੀਜ ਜਾਂ ਧਨ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਤ੍ਮਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਚ । ਤੈਲਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਦੀਪੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।