ਯਸ੍ਮਾਦਾਜ੍ਞਾਹਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਿ ਸਮੋਪਿ ਹਿ । ਮਾਤੁਰਂਸ਼ਂ ਭਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਾਪਕਲੁषੀਕृਤਃ
"ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਭੋਗ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਰਮਤੇ ਸੁਖਭੋਗੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤੀਸਾ ਚ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਲੋਚਨਾ
—ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ। ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਕਾਲੋ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਪਰਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧੁਸੇਵਕਾਃ
ਤਪ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇऽਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯਥੇਂਦ੍ਰੋਸੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਾ ਭੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਯਾਤੇਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— "ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ—"
ਮੇਨਕਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਅਪ੍ਸਰਾਂ ਦੂਤਕਰ੍ਮਣਿ । ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮਾਦੇਸ਼ਂ ਵਦਸ੍ਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ। 'ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।'
ਕਾਮਕਨ੍ਯਾਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਵਚੋ ਵਦ । ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਨਯ
'ਇੱਥੋਂ ਜਾ, ਕਾਮਕੰਨਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ । ਗਤਾਯਾਂ ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਤੁ ਰਤਿਪੁਤ੍ਰੀ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਉਕਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਮੇਨਕਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ—
ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਕੇਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਾਨੀਤਾ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਵੈ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ।'
ਸ੍ਵਕਰਸ਼੍ਚਾਂਤਰੇ ਦਤ੍ਤੋ ਭਵਨਂ ਚ ਸਮਾਹृਤਾ । ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਤਦੇਵਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਨ ਕृਤਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ । ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਤृਮਂਦਿਰਮ੍
'ਪਰ, ਵਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ— 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਛੱਡ।'
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਤਦਰ੍ਥੇ ਮਹੀਕਾਂਤ ਭਵਾਨਿਹ ਮਯਾ ਵृਤਃ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਤੂੰ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਧ੍ਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ—'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਾਧਕਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚ ਵੈ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਮਹਂ ਜਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਵਰਮ੍
'ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਸ਼ਯਾ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਾਨਂਗੀਕृਤਃ ਪੁਰਾ । ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੋऽਸ੍ਤਿ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ । ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵ ਸੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
'ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ, ਸੁਵ੍ਰਤ।'
ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਗਗਨੇ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯੈਵ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
'ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਹੀ—'
ਜਰਾਪਲਿਤਹੀਨਾਸ੍ਤੁ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਾ ਜਨਾਃ ਕृਤਾਃ । ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਨਰਰ੍षਭ
'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਠ।'
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾ ਅਨੇਕਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਾਃ । ਯੇषਾਂ ਗृਹੇषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਮੁਨਯਃ ਕਾਮਧੇਨਵਃ
'ਤੂੰ ਹੀ ਕਈ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਲਗਾਏ। ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੁਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤਾਃ ਸਦਾ ਕृਤਾਃ । ਸੁਖਿਨਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾਃ
'ਤੂੰ ਹੀ, ਰਾਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।'
ਗृਹੈਕਮਧ੍ਯੇ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਕੁਲੀਨਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾ
'ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਚ ਕੁਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ ਵੀ ਤੂੰ ਕੀਤਾ।'
ਯਮਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਰੋਧੇਨ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਯਾਧਿਪਾਪਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਰੋਗ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾਹਂਕਾਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਤੁ ਭੂਤਲਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਿ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।
ਨਰੋ ਨੈਵ ਪ੍ਰਸੂਤੋ ਹਿ ਨੋਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਃ । ਭਵਂਤਮਿਤ੍ਯਹਂ ਜਾਨੇ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਾਕਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਚਾਨਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਕृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਵਦਸ੍ਵੈਵਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਨਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸਤ੍ਯਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਦੱਸੋ; ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਜ਼ਾਕ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਚ ਬੋਲੋ।