ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸੁਤੌ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਕੁਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਈ।
ਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ ਦਾਨੈਃ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਵ੍ਰਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧੇਤੇ ਸ੍ਮ ਤਯਾ ਸਹ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦੁष੍ਟਭਾਵਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾऽਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਕਾਮਜਾ ਤਦਾ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ। ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੀ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਦੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ।"
ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦੁਸ੍ਤਦਾ
"ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।" ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਦੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਨਦ । ਨਾਹਂ ਤੁ ਘਾਤਯੇ ਤਾਤ ਮਾਤਰੌ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।"
ਮਾਤृਘਾਤੇ ਮਹਾਦੋषਃ ਕਥਿਤੋ ਵੇਦਪਂਡਿਤੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘਾਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਏਤਯੋਰ੍ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਦੋषਾਣਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਾਤਾ ਲਿਪ੍ਤਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਭਗਿਨੀ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਹਿਤਾ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
"ਜੇ ਮਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵੀ—"
ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨੈਵ ਵਧ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਕਦਾ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਤਰੌ ਨੈਵ ਘਾਤਯੇ
"—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਯਦੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਂ ਸੁਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਯਦੁ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦਾਜ੍ਞਾਹਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਿ ਸਮੋਪਿ ਹਿ । ਮਾਤੁਰਂਸ਼ਂ ਭਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਾਪਕਲੁषੀਕृਤਃ
"ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਭੋਗ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਰਮਤੇ ਸੁਖਭੋਗੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤੀਸਾ ਚ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਲੋਚਨਾ
—ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ। ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਕਾਲੋ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਪਰਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧੁਸੇਵਕਾਃ
ਤਪ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇऽਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯਥੇਂਦ੍ਰੋਸੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਾ ਭੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਯਾਤੇਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— "ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ—"
ਮੇਨਕਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਅਪ੍ਸਰਾਂ ਦੂਤਕਰ੍ਮਣਿ । ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮਾਦੇਸ਼ਂ ਵਦਸ੍ਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ। 'ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।'
ਕਾਮਕਨ੍ਯਾਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਵਚੋ ਵਦ । ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਨਯ
'ਇੱਥੋਂ ਜਾ, ਕਾਮਕੰਨਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ । ਸਮਾਚष੍ਟ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਦੇਵਰਾਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਸਾ ਚ ਮੇਨਕਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ । ਗਤਾਯਾਂ ਮੇਨਕਾਯਾਂ ਤੁ ਰਤਿਪੁਤ੍ਰੀ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਮੇਨਕਾ, ਜੋ ਉਕਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਮੇਨਕਾ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ—
ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਕੇਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ । ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮਾਨੀਤਾ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯੇਨ ਵੈ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ।'
ਸ੍ਵਕਰਸ਼੍ਚਾਂਤਰੇ ਦਤ੍ਤੋ ਭਵਨਂ ਚ ਸਮਾਹृਤਾ । ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਰਾਜੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।'
ਤਦੇਵਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਨ ਕृਤਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ । ਤ੍ਵਾਮੇਵਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਤृਮਂਦਿਰਮ੍
'ਪਰ, ਵਿਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੀ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾਧ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ— 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਛੱਡ।'
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਏਤਦਰ੍ਥੇ ਮਹੀਕਾਂਤ ਭਵਾਨਿਹ ਮਯਾ ਵृਤਃ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— 'ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਤੂੰ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਧ੍ਯਮਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
'ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ—'
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸਾਧਕਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇऽਪ੍ਰਤਿਮਂ ਚ ਵੈ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਮਹਂ ਜਾਨੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਮਹਾਵਰਮ੍
'ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਾਸ਼ਯਾ ਮਯਾ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਵਾਨਂਗੀਕृਤਃ ਪੁਰਾ । ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੋऽਸ੍ਤਿ ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਇਸ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।'