ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵੈ ਭਾषਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨੇਕਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਾਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਅਨੇਨਾਪਿ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਮੇਦ੍ਯਾਪਿ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਹੋਵੇ—ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸਾਧ੍ਯਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ । ਅਨ੍ਯਦੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੈ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਸਾਧ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ—ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੈ ਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਤਪ, ਯਸ਼, ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਬਲਂ ਸੁਤੇਜਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ
ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚਾ ਤੇਜ ਤੇ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਉਣੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕਾਮਕਨ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਉਪਯੇਮੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾਰ੍ਯੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕੇ
ਪਿੱਪਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਮਕਨਿਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਨੇਕ ਭਾਰੀਆਂ, ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ । ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯਦਾਨੀਤਾ ਕਾਮਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ । ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਮਕਨਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਸੁਤੌ ਸ਼ਪ੍ਤੌ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਕੁਲਿਤਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਕਾਰਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਈ।
ਰੂਪੇਣ ਤੇਜਸਾ ਦਾਨੈਃ ਸਤ੍ਯਪੁਣ੍ਯਵ੍ਰਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਧੇਤੇ ਸ੍ਮ ਤਯਾ ਸਹ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਦਾਨ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦੁष੍ਟਭਾਵਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾऽਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ਕਾਮਜਾ ਤਦਾ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਹ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਈ। ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰੀ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਦੁ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ।"
ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਤ੍ਸ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹਿ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦੁਸ੍ਤਦਾ
"ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।" ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਦੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪੇਂਦ੍ਰਂ ਤਂ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਨਦ । ਨਾਹਂ ਤੁ ਘਾਤਯੇ ਤਾਤ ਮਾਤਰੌ ਦੋषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਯਦੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।"
ਮਾਤृਘਾਤੇ ਮਹਾਦੋषਃ ਕਥਿਤੋ ਵੇਦਪਂਡਿਤੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘਾਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਏਤਯੋਰ੍ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
"ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਵੈਦਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਦੋषਾਣਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਾਤਾ ਲਿਪ੍ਤਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਭਗਿਨੀ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੁਹਿਤਾ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
"ਜੇ ਮਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵੀ—"
ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨੈਵ ਵਧ੍ਯਾ ਭਵੇਤ੍ਕਦਾ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਤਰੌ ਨੈਵ ਘਾਤਯੇ
"—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਯਦੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਂ ਸੁਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਯਦੁ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦਾਜ੍ਞਾਹਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪਿ ਸਮੋਪਿ ਹਿ । ਮਾਤੁਰਂਸ਼ਂ ਭਜਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਚ੍ਛਾਪਕਲੁषੀਕृਤਃ
"ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਲੱਗ ਕੇ ਭੋਗ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ—
ਰਮਤੇ ਸੁਖਭੋਗੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤੀਸਾ ਚ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸੁਲੋਚਨਾ
—ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ। ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍ । ਏਵਂ ਕਾਲੋ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁੰਦਰ ਨੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭੋਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਅਪਰਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਪਸਾ ਸਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਿਪ੍ਪਲ । ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧੁਸੇਵਕਾਃ
ਤਪ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਪਿੱਪਲਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇऽਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ, ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯਥੇਂਦ੍ਰੋਸੌ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਦਾ ਭੀਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਯਾਤੇਰ੍ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯਾਦਿਕਂ ਬਹੁ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— "ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਦਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ—"
ਮੇਨਕਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਅਪ੍ਸਰਾਂ ਦੂਤਕਰ੍ਮਣਿ । ਗਚ੍ਛ ਭਦ੍ਰੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਮਾਦੇਸ਼ਂ ਵਦਸ੍ਵ ਹਿ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਨਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਸਰਾ ਸੀ, ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਭੇਜਿਆ। 'ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ।'
ਕਾਮਕਨ੍ਯਾਮਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਵਚੋ ਵਦ । ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਨਯ
'ਇੱਥੋਂ ਜਾ, ਕਾਮਕੰਨਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।'