ਰਮਤੇ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਏਵਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਨਿਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ, ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭੂਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਤਯਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਲਈ— ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਂਚੇਨ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਪਿਪ੍ਪਲ ਰਾਜਾਸੌ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ— ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਨਕਾਮੇਨ ਰਤੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ । ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦਿਨਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਮੁਗ੍ਧਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮੋਹ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਮੋਹਿਤਂ ਭੂਪਂ ਯਯਾਤਿਂ ਕਾਮਨਂਦਿਨੀ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਨਮ੍ਰਂ ਵਸ਼ਗਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਾਮਨੰਦੀਨੀ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਨਮ੍ਰ, ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਆਖਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਸਂਜਾਤਂ ਦੋਹਦਂ ਕਾਂਤ ਤਨ੍ਮੇ ਕੁਰੁ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਜਸ੍ਵ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ— ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਜ੍ਯਭੋਗੇ ਵਿਨਿਃਸ੍ਪृਹਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਮਾਹੂਤਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਇਆ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾਇਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਨਨਾਮਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯੇਨਾਹੂਤਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ; 'ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਦਾਸਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤੋਸ੍ਮਿ ਚ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂਭਾਰਂ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰਕ
'ਕੀ ਕਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।'
ਸਮਾਹੂਯ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਾਨृਤ੍ਵਿਜੋ ਭੂਮਿਪਾਲਕਾਨ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੂਰੁਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਦੁਜਾਂ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਪੁਰੁ ਨੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਾਮਕਨ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਮਕੁੜੀ ਦੇ ਸਾਥ, ਵਧੀਆ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਯਜ੍ਞਵਾਟੇ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਰਿਦਾਨਮਨਂਤਕਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹਦ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਦੀਨੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਯਜ੍ਞਾਂਤੇ ਚ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਰਾਨਨਾਮ੍
ਮੁਖਤੌਰ 'ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਬਾਲੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਸਾਧ੍ਯਾਸਾਧ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਪਿਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਹੋਰ ਤੇਰੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਭੂਪਾਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ । ਜਾਤੋ ਮੇ ਦੋਹਦੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਮਮਾਨਘ
ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਇਂਦ੍ਰਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦਹਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਤਵ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾਰਾਜਾਤਾਮੁਵਾਚਸਸੁਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾ। ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਧੁਸਾਧੁਵਰਾਰੋਹੇਪੁਣ੍ਯਮੇਵਪ੍ਰਭਾषਸੇ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ਚਚਾਪਲ੍ਯਾਤ੍ਕੌਤੁਕਾਚ੍ਚਵਰਾਨਨੇ
ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ; ਤੂੰ ਨੇਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ, ਚੁਲ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ।
ਯਤ੍ਤਵੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤਦਸਾਧ੍ਯਂ ਵਿਭਾਤਿ ਮੇ । ਤਤ੍ਸਾਧ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਪਸਾਪਿ ਚ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਨੇਕ ਦਾਨ, ਯਜਨ ਜਾਂ ਤਪ ਨਾਲ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵੇਤ੍ਸਾਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਅਸਾਧ੍ਯਂ ਤੁ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵੈ ਭਾषਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨੇਕਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਾਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਅਨੇਨਾਪਿ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਮੇਦ੍ਯਾਪਿ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗਰਤ—even ਜੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਹੋਵੇ—ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸਾਧ੍ਯਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ । ਅਨ੍ਯਦੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤੇ ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੈ ਰਾਜਨ੍ਨ ਸਾਧ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਸਾਧ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ—ਮੈਂ ਸੱਚ, ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤਪਸਾ ਯਸ਼ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੈ ਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਤਪ, ਯਸ਼, ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਭੂਪਤਿ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਬਲਂ ਸੁਤੇਜਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ
ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚਾ ਤੇਜ ਤੇ ਸਾਰੀ ਚਮਕ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕੋਨਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਉਣੱਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਕਾਮਕਨ੍ਯਾਂ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਉਪਯੇਮੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਕਿਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਦ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾਰ੍ਯੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯਕੇ
ਪਿੱਪਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਾਮਕਨਿਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਨੇਕ ਭਾਰੀਆਂ, ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ । ਤਯੋਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਯਦਾਨੀਤਾ ਕਾਮਕਨ੍ਯਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤੇਨ ਭੂਭੁਜਾ । ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਮਕਨਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।