ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਂਦਰ੍ਪਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ਼ਕ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਜਰਾਤ੍ਯਾਗਃਕृਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੁਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਭਵਤ੍ਵੇषਾ ਮਮਾਧੁਨਾ
'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਯਂਯਂ ਹਿ ਵਾਂਛਤੇ ਚੈषਾ ਤਂਤਂ ਦਦ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਯਦਾ ਭਵਾਨ੍ਸਮਾਯਾਤੋ ਜਰਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਵਿਹਾਯ ਚ
'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਕੇ—'
ਦੋषੇਣੈਕੇਨਲਿਪ੍ਤੋਸਿ ਭਵਂਤਂ ਨੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਮਮ ਦੋषਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਇਕ ਹੀ ਔਗੁਣ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਔਗੁਣ ਦੱਸ।'
ਤਂ ਤੁ ਦੋषਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇਗੁਣਰੂਪਂਨਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਹ ਔਗੁਣ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰੂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇਭੂਮਿਖਂਡੇਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤੇऽष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਅਠਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृष੍ਟਮਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਹੀ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਅਸ੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੋ ਭਵੇਃ । ਸਪਤ੍ਨਜੇਨ ਭਾਵੇਨ ਭਵਾਨ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
'ਤਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਪਤਨੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਸਰ੍ਪੋਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਤਲੇ ਚਂਦਨਂ ਯਥਾ । ਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਚਂਦਨ ਏਵ ਹਿ
'ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਚੰਦਨ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਪੈਃ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮਸਂਜ੍ਞਕੈਃ । ਵਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਨਂ ਵਰਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।'
ਰੂਪਤੇਜਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਪਤ੍ਨੀਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਨ ਵਰਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕਾਂਤਂ ਸਪਤ੍ਨੀਵਿषਸਂਯੁਤਮ੍
'ਸੋਹਣੇ ਰੂਹ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੇ ਸਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ, ਸਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਚਾਹੁਣਾ ਨਹੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਾਂਤਂ ਭਵਂਤਂ ਗੁਣਸਾਗਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਨ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਵਰਾਨਨੇ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਨਾ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ।'
ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਕੋਸ਼ਂ ਸਤ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਹਂ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਤਵ ਕਾਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਖਜਾਨਾ ਵੇਖ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਰਾਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਯਦ੍ਯਦ੍ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਭੂਪ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਇਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਮਮ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਂ ਕਰਂ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
'ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਬਹੁਧਰ੍ਮਸਮੋਪੇਤਂ ਚਾਰੁਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਨ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਂਦਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਨਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਕਲਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਮਮ ਕਾਯਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਸਕੋਸ਼ਂ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚਾਰ੍ਵਂਗਿ ਏष ਦਤ੍ਤਃ ਕਰਸ੍ਤਵ
ਸਾਰੇ ਰਾਜ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ; ਖਜਾਨਾ ਸਮੇਤ, ਪਿਆਰੀ ਅੰਗ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਭੋਗ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯਦੇਵ ਭਾषਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਦੇਵਂ ਤੁ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਨੇਨਾਪਿ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖੇਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਨਾਲ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ । ਗਾਂਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ।
ਉਪਯੇਮੇ ਸੁਤਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਮਨ੍ਮਥਸ੍ਯ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਰਮਤੇ ਨृਪਨਂਦਨਃ
ਮਨਮਥ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਤੀਰੇषੁ ਵਨੇषੂਪਵਨੇषੁ ਚ । ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਚ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਸਰਿਤ੍ਸੁ ਚ ਤਯਾ ਸਹ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ, ਸੋਹਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਸ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਮਿਆ।
ਰਮਤੇ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਏਵਂ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਗਤਾਨਿ ਨਿਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਰਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਜ ਵਿਚ, ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਭੂਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਏਵਂ ਤਯਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯਯਾਤਿ ਲਈ— ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਂਚੇਨ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਂ ਪਿਪ੍ਪਲ ਰਾਜਾਸੌ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਬੁਧੀਮਾਨ— ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੱਪਲਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਨਕਾਮੇਨ ਰਤੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ । ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਦਿਨਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਮੁਗ੍ਧਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਕਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮੋਹ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਮੋਹਿਤਂ ਭੂਪਂ ਯਯਾਤਿਂ ਕਾਮਨਂਦਿਨੀ । ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਣਤਂ ਨਮ੍ਰਂ ਵਸ਼ਗਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਮੋਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਾਮਨੰਦੀਨੀ ਨੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਨਮ੍ਰ, ਝੁਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ, ਆਖਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਸਂਜਾਤਂ ਦੋਹਦਂ ਕਾਂਤ ਤਨ੍ਮੇ ਕੁਰੁ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਖਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਜਸ੍ਵ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ— ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਾਜ੍ਯਭੋਗੇ ਵਿਨਿਃਸ੍ਪृਹਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਮਾਹੂਤਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਇਆ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾਇਆ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਨਨਾਮਾਥ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਮਿਤਕਂਧਰਃ । ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਯੇਨਾਹੂਤਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹੇ; 'ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਦਾਸਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਣਤੋਸ੍ਮਿ ਚ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂਭਾਰਂ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰਕ
'ਕੀ ਕਰਾਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ? ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤਰਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ।'