ਤੇषਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸੁਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਅਤਿਚਂਡਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਪਿੰਡ, ਚੰਗੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਮੌਜ ਕਰ ਕੇ ਭੋਗਣਗੇ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਗੜੇ ਤੇ ਜ਼ਾਲਮ ਹੋਣਗੇ।
ਮਮ ਵਂਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁਰੁष੍ਕਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਯੇ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਪੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਤੁਰਕ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਪਰਦੇਸੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਬਭਾषੇ ਰਾਜਾਨਂ ਯਦੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ! ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਂਸ਼ਜਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਣ ਲੈਣ: ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਤਾਰੇ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਹਨ,
ਤਾਵਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪ੍ਰਪਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚਰੌ ਰਵੇ । ਕੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰਦੇਸੀ ਲੋਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਕੁੁਰੂਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਵੇਖਣਗੇ,
ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਨ ਸੁਤਂ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਕੁਰੁਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੁੁਰੂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਂ ਪੂਰੁਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਬਭਾषੇ ਚ ਜਰਾ ਮੇ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੋ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਹਤਕਂਟਕਮ੍ । ਪੂਰੁਰੁਵਾਚ- ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵੇ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਤਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਪਰ ਪੂਰੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੇ ਰਾਜ ਭੋਗਿਆ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਦਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਰਾ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਨृਪ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਂਦਰਰੂਪਦृਕ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ! ਮੇਰੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਨੂੰਨੀ ਉਮਰ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਤਯਾ ਸਹ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਾਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਜਰਾਂ ਤਾਵਦ੍ਧਰਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਪਿ ਪੂਰੁਣਾ ਜਗਤੀਪਤਿਃ
ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਪਿਉ ਜੀ, ਉੱਨਾ ਚਿਰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੈਂ ਝੱਲਾਂਗਾ। ਪੂਰਨੇ ਜਦ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਃ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਮਮਾਜ੍ਞਾ ਵੈ ਨ ਹਤਾ ਕृਤਵਾਨਿਹ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਪੁੱਤੜੇ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਣ ਦਿੱਤਾ,
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬਹੁਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਗृਹੀਤਾ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਤਾਰੁਣ੍ਯਕਂ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ,
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਪੂਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ ਤੂੰ ਭੋਗ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਸੁਪੂਰੀ ਪੂਰਨੂੰ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ,
ਤਾਰੁਣ੍ਯਂਦਤ੍ਤਵਾਨਸ੍ਮੈ ਜਗ੍ਰਾਹਾਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਂ ਨृਪ । ਤਤਃ ਕृਤੇ ਵਿਨਿਮਯੇ ਵਯਸੋਸ੍ਤਾਤਪੁਤ੍ਰਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਰਾਜਨ। ਫਿਰ ਪਿਉ-ਪੁੱਤ ਵਿਚ ਉਮਰ ਦੀ ਬਦਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਤਰਃ ਪੂਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ । ਨੂਤਨਤ੍ਵਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੁ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਬੁੱਢਾ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਵੀਂ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ।
ਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਧਨੂਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਵ੍ਯਜਨਂ ਚਾਸਨਂ ਗਜਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ, ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਦੂਜਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ, ਛਤਰੀ, ਪੱਖਾ, ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਹਾਥੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕੋਸ਼ਂ ਦੇਸ਼ਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਾਮਰਂ ਸ੍ਯਂਦਨਂ ਤਥਾ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੂਰੋਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ, ਦੇਸ਼, ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਚਾਮਰ ਤੇ ਰਥ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ।
ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਾਂ ਨਾਰੀਮਨੁਚਿਂਤਯਨ੍ । ਤਤ੍ਸਰਃ ਸਾਗਰਪ੍ਰਖ੍ਯਂਕਾਮਾਖ੍ਯਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਾਮ ਨਾਮ ਦੇ ਝੀਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤੀ ਯਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਲਘੁਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸ਼ਰੁਬਿੰਦੁਮਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੋਈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਂਦਰ੍ਪਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਆਗਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸ਼ਕ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਜਰਾਤ੍ਯਾਗਃਕृਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੁਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਤੋ ਭਵਤ੍ਵੇषਾ ਮਮਾਧੁਨਾ
'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ।'
ਯਂਯਂ ਹਿ ਵਾਂਛਤੇ ਚੈषਾ ਤਂਤਂ ਦਦ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਯਦਾ ਭਵਾਨ੍ਸਮਾਯਾਤੋ ਜਰਾਂ ਦੁष੍ਟਾਂ ਵਿਹਾਯ ਚ
'ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਬੁਢਾਪਾ ਛੱਡ ਕੇ—'
ਦੋषੇਣੈਕੇਨਲਿਪ੍ਤੋਸਿ ਭਵਂਤਂ ਨੈਵ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਮਮ ਦੋषਂ ਵਦਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
'ਤੂੰ ਇਕ ਹੀ ਔਗੁਣ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਔਗੁਣ ਦੱਸ।'
ਤਂ ਤੁ ਦੋषਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇਗੁਣਰੂਪਂਨਸਂਸ਼ਯਃ
'ਉਹ ਔਗੁਣ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਰੂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇਭੂਮਿਖਂਡੇਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤੇऽष੍ਟਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ, ਅਠਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृष੍ਟਮਨ੍ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਹੀ ਭਾਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ; ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਅਸ੍ਯਾਃ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ੋ ਭਵੇਃ । ਸਪਤ੍ਨਜੇਨ ਭਾਵੇਨ ਭਵਾਨ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
'ਤਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਪਤਨੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਸਸਰ੍ਪੋਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਭੂਤਲੇ ਚਂਦਨਂ ਯਥਾ । ਸਰ੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਚਂਦਨ ਏਵ ਹਿ
'ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਚੰਦਨ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।'
ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਵੇष੍ਟਿਤਃ ਸਰ੍ਪੈਃ ਸਪਤ੍ਨੀਨਾਮਸਂਜ੍ਞਕੈਃ । ਵਰਮਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪਤਨਂ ਵਰਮ੍
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।'