ਸਸ੍ਮਾਰਿਤੋ ਮਾਤਲਿਨਾ ਵਜ੍ਰੇਣਾਂਗਂ ਜਘਾਨ ਤਤ੍ । ਤੇਨ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਬਲਾਂਗਂ ਤਦ੍ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਬਲ ਦਾ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਬਲਾਂਗਸ੍ਯੈਕਭਾਗਸ੍ਤੁ ਪਪਾਤ ਕਨਕਾਚਲੇ । ਤੁਹਿਨਾਦ੍ਰੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯੋ ਗੋਨਗੇऽਪਤਤ੍
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਹਿਮਾਲਾ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਗੋਣਗਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਦੇਵਨਦ੍ਯਾਂ ਚ ਪਂਚਮੋ ਮਂਦਰੇ ਤਥਾ । ਵਜ੍ਰਾਕਰੇ ਪਪਾਤਾਂਸ਼ਃ षष੍ਠਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਾਂਗਜਃ
ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਦਰਾਚਲ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਵਜਰਾਕਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਛੇਵਾਂ ਵਿਜਯਾਂਗਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਤਿਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਾਯਸ੍ਯਾਵਯਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਬੀਜਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੁੱਧ ਜਾਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਬਣ ਗਏ।
ਵਜ੍ਰਾਦਸ੍ਥਿਕਣਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ षਟ੍ਕੋਣਾ ਮਣਯੋऽਭਵਨ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਾ ਵੈ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਂਭਵਮ੍
ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਬਣ ਗਏ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨੀਲਮ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਤ੍ਪਦ੍ਮਰਾਗਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਮੇਦਸੋ ਮਰਕਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਵਾਲਾਨਿ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਤੋ ਦਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਦਮਰਾਗ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਜੀਭ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਬਣੇ।
ਮਜ੍ਜੋਦ੍ਭਵਂ ਮਰਕਤਂ ਗਾਰੁਤ੍ਮਤਮਭੂਨ੍ਨਸਾ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਪੁਰੀषਂ ਰਜਤਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਜਮ੍
ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਤੋਂ ਪੰਨਾ, ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਾਰੁਤਮਤ ਰਤਨ ਬਣਿਆ; ਮਲ ਤੋਂ ਪਿੱਤਲ, ਵੀਰਜ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ, ਤੇ ਮੂਤ ਤੋਂ ਤਾਮਾ ਬਣਿਆ।
ਅਂਗਸ੍ਯੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਪਿਤ੍ਤਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਤਿਕਾਃ । ਨਾਦਾਦ੍ਵੈਦੂਰ੍ਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਰਤ੍ਨਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਤਥਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਣ ਨਾਲ ਪਿੱਤਲ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਵੀਤਿਕਾ ਰਤਨ ਬਣੇ; ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਵਿਦੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਨਖੇਭ੍ਯਃ ਕਨਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਰੁਧਿਰਾਚ੍ਚ ਰਸੋਦ੍ਭਵਃ । ਮੇਦਸਃ ਸ੍ਫਟਿਕਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਵਾਲਂ ਮਾਂਸਸਂਭਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਪਾਰਾ, ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰ, ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ ਮੂੰਗਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਦੇਹੋਦ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਤ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਮਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਬਲ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਮਘਵਤਾ ਮृਧੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਮ ਰਾਜ੍ਞੀ ਯਯੌ ਤਚ੍ਚਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਕੀਰ੍ਣਾਵਯਵਂ ਰਣੇ । ਪ੍ਰਭਾਵਤ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਘਨਸ੍ਤਨੀ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੰਡਤ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਭਾਰੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਬਲਵਿਕ੍ਰਾਂਤ ਕਾਂਤਦੇਹ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਿਯ । ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹਾਯ ਕਿਂ ਚਾਤ੍ਰ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨਸਿ
'ਹਾਏ ਨਾਥ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਪਿਆਰਾ ਸਰੀਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਚਾਹੁੰਨਾ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਇਕੱਲਾਪਨ ਕਿਉਂ ਲੈ ਲਿਆ?'
ਜਰਾਕੁष੍ਠਾਦਿਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਨ । ਦੇਹਿਨੋऽਨ੍ਯੇ ਪਰਂ ਕਾਂਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਹੋ ਵृਥੋਜ੍ਝਿਤਃ
'ਹੋਰ ਲੋਕ, ਭਾਵੇਂ ਬੁਢਾਪਾ, ਕੋੜ੍ਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਪਰ ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਵ ਦੇਹੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਹਾਰਕਂ ਭੂष੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਿਯ । ਰਣੋਤ੍ਸੁਕੇਨ ਭਵਤਾ ਯਾ ਵੇਣੀ ਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਮ
'ਤੇਰੇ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰਾ ਹਾਰ ਸਜਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਥੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ—'
ਤਾਮੁਦ੍ਗ੍ਰਥਯ ਵੈਧਵ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਿਯ । ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਲਰਾਜ੍ਞੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਃ । ਦੁਃਖਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਿਤ੍ਯਾਹ ਬਲਂ ਜੀਵਯ ਭਾਰ੍ਗਵ
'ਉਹ ਗੁੱਥੀ ਤੂੰ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੀ ਹਾਂ।' ਐਸਾ ਕਰੰਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਬਲ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾਵਾ ਕਰ।'
ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ-। ਇਚ੍ਛਯਾਮਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਂ ਕਥਂ ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਮਂਤ੍ਰਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਾਦ੍ਵਾਚਮੁਚ੍ਚਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲ ਪਾਏਗਾ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਬਲਸ੍ਯ ਰੂਪ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ । ਜਾਲਂਧਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਬੋਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥੋਦਤਿष੍ਠਦ੍ਵਦਨਾਤ੍ਸ੍ਵਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਰਮਃ । ਪ੍ਰਭਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਾਦ੍ਯਭਾਂਡਾ ਦਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਰੀਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਭਾਵਤਿ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਂਗੇषੁ ਲਯਂ ਨਯ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਦੀ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ।
ਬਲਾਙ੍ਗੇष੍ਵੇਵ ਲੀਨਾ ਸਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਵਾਹਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੋਯੇਨ ਸਂਜਾਤਾ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਕਾਂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿ ਚਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੇ ਮਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਿਤਂ ਸਿਂਧੁਸੂਨਵੇ । ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਤੁ ਸਰ੍ਵਵੀਰੇਸ਼ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਕृਤਾ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਮਦ੍ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸੋऽਸੁਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, 'ਸਭ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਦੀ ਹੈ।' ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ-। ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨੋ ਗੇਹੇ ਰਤ੍ਨਜਾਤਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਕਲਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰਾਮਿषਮ੍
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਕੀ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਭੂਤਿਰ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵृषੋ ਜੀਰ੍ਣਃ ਫਣਿਨੋਂऽਗੇ ਗਲੇ ਵਿषਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਪੁਤ੍ਰੌ ਗਜਾਨਨ षਡਾਨਨੌ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਾਖ, ਇਕ ਬੁੱਢਾ ਬਲਦ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਤੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਵਿਭਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦਨ੍ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਤਨਯਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਹ੍ਯੁਨ੍ਨਤਸ੍ਤਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਸੁਣ ਲੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਚੌੜੀ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧਸ੍ਮਰੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਃ । ਮਹੇਸ਼ੋ ਯਦ੍ਵਿਨੋਦਾਯ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯ ਕੌਤੁਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਉਸ ਵਲੋਂ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਚਮਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਗਾਯਂਸ਼੍ਚ ਤਾਞ੍ਛਂਭੁਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵਤਿ ਹਾਸਕਃ । ਸਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਂਦਰ੍ਯਾਵਧਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਆਪ ਉਸ ਲਈ ਨੱਚਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ।
ਵृਂਦਾ ਵਰਾਂਗਨਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਨ ਚਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਃ षੋਡਸ਼ੀਮਪਿ ਤਾਂ ਕਲਾਮ੍
ਰਾਜਨ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਇਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਮਹੀਪਾਲ ਜਾਲਂਧਰਮਮਰ੍षਣਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਨਾਰਦ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਦ੍ਦੂਤਂ ਸਿਂਧੁਜਃ ਸਿਂਹਿਕਾਸੁਤਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸਾਦ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਦੇਵਾਵਾਸਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਿੰਹਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਾ ਵੇਖਿਆ।