ਅਪਧ੍ਵਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਦੇਸ਼ੋ ਮਮਾਯਂ ਪਾਪਚੇਤਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪੀ ਭਵ ਸ੍ਵਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਹੇ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸ਼ਿਖਯਾ ਤ੍ਵਂ ਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਚਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਕੋਈ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਰਹੇਗੀ, ਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੁष੍ਟਃ ਸੁਰਾਪਃ ਸਤ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਚਂਡਕਰ੍ਮਪ੍ਰਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨਰਾਧਮਃ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਾਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭਟਕਿਆ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਝੂਠਾ, ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣੇਂਗਾ।
ਸੁਰਾਲੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧੀ ਪਾਪੀ ਗੋਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਦੁਸ਼੍ਚਰ੍ਮਾ ਮੁਕ੍ਤਕਚ੍ਛਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਨਿਰਾਕृਤਿਃ
ਤੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦਾ ਆਦੀ, ਭੁੱਖਾ, ਪਾਪੀ, ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਦੇ ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਢਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬੇਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਾਮੀ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਚਂਡਃ ਪ੍ਰਲਂਪਟਃ । ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਃ ਸਦਾਤ੍ਵਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਵਲ ਵਧੇਂਗਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਗੋਤ੍ਰਾਂ ਰਮਸੇ ਨਾਰੀਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ । ਪੁਣ੍ਯਜ੍ਞਾਨਵਿਹੀਨਾਤ੍ਮਾ ਕੁष੍ਠਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲੇਂਗਾ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇ ਕੋੜ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਈਦृਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਘ੍ਨਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸੁਕਲੁषੀਕृਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਰ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਗੜੇ ਹੋਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਤੁਰੁਂ ਸੁਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵੈਵ ਯਦੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਜਰਾਂ ਵੈ ਧਾਰਯਸ੍ਵੇਹ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਵਸੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਭੋਗ।'
ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦੂ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਯਦੁਰੁਵਾਚ- ਜਰਾਭਾਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਵੋਢੁਂ ਤਾਤ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ
ਯਦੂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।'
ਸ਼ੀਤਮਧ੍ਵਾ ਕਦਨ੍ਨਂ ਚ ਵਯੋਤੀਤਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ । ਮਨਸਃ ਪ੍ਰਾਤਿਕੂਲ੍ਯਂ ਚ ਜਰਾਯਾਃ ਪਂਚਹੇਤਵਃ
ਠੰਢ, ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ, ਰੁੱਖਾ ਸੁੱਕਾ ਖਾਣਾ, ਉਮਰ ਪਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਉਬਾਉ—ਇਹ ਪੰਜ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ।
ਜਰਾਦੁਃਖਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਵੇ ਵਯਸਿ ਭੂਪਤੇ । ਕਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਹਿ ਵੈ ਧਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਧੁਨਾ
ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਕੌਣ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।
ਯਦੁਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ । ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਹੋ ਨ ਚ ਤੇ ਵਂਸ਼ਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਦੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜ ਪਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਬਲਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਕਤ ਰਹੇਗੀ, ਨਾ ਚਮਕ, ਨਾ ਹੀ ਸਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ, ਨਾ ਹੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਲਏਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਯਦੁਰੁਵਾਚ- ਨਿਰ੍ਦੋषੋਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਦੀਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭਵ
ਯਦੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਓ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਮਹਾਦੇਵਃ ਕੁਲੇ ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਤਦਾ ਪੂਤਂ ਕੁਲਂ ਤਵ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ; ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਯਦੁਰੁਵਾਚ- ਅਹਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਰ੍ਦੋषਃ ਸ਼ਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਅਨੁਗ੍ਰਹੋ ਦੀਯਤਾਂ ਮੇ ਯਦਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਦਯਾ
ਯਦੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ।'
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯੋ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖਾਪਹਾਰਕਃ । ਰਾਜ੍ਯਦਾਯਂ ਸੁਭੁਂਕ੍ਤੇ ਚ ਭਾਰਵੋਢਾ ਭਵੇਤ੍ਸ ਹਿ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਗ ਭੋਗਦਾ ਤੇ ਭਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮਭਾष੍ਯੋਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਵਤਾ ਨਾਸ਼ਿਤਾਜ੍ਞਾ ਮੇ ਮਹਾਦਂਡੇਨ ਘਾਤਿਨਃ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਤੋੜਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨੁਗ੍ਰਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਥੇष੍ਟਂ ਚ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਯਦੁਰੁਵਾਚ- ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਲਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਕੋਈ ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ। ਯਦੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ, ਮੇਰਾ ਖਾਨਦਾਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁष੍ਟੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਂਸ਼ਪਤਿਰ੍ਨृਪ । ਤਵ ਵਂਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਨਾਨਾਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੁਰਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ। ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਛਟਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣਗੇ।
ਤੇषਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਸੁਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਵੈ । ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਅਤਿਚਂਡਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਪਿੰਡ, ਚੰਗੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਮੌਜ ਕਰ ਕੇ ਭੋਗਣਗੇ; ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਗੜੇ ਤੇ ਜ਼ਾਲਮ ਹੋਣਗੇ।
ਮਮ ਵਂਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁਰੁष੍ਕਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰੂਪਿਣਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਯੇ ਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਪੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਤੁਰਕ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਜੋ ਪਰਦੇਸੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਬਭਾषੇ ਰਾਜਾਨਂ ਯਦੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਅਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਦੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ! ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਂਸ਼ਜਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਕਾਃ
ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁਣ ਲੈਣ: ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਤਾਰੇ-ਨਕਸ਼ਤਰ ਹਨ,
ਤਾਵਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪ੍ਰਪਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚਰੌ ਰਵੇ । ਕੁਰੁਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬਾਲਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰਦੇਸੀ ਲੋਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵੇਂ ਕੁੁਰੂਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਵੇਖਣਗੇ,
ਸਮਾਹ੍ਵਯਤਿ ਤਂ ਰਾਜਾ ਨ ਸੁਤਂ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਕੁਰੁਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੁੁਰੂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਂ ਪੂਰੁਂ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਮਾਹੂਯ ਬਭਾषੇ ਚ ਜਰਾ ਮੇ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੋ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਹਤਕਂਟਕਮ੍ । ਪੂਰੁਰੁਵਾਚ- ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵੇ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯਥਾ ਤਵ
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਪਰ ਪੂਰੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਨੇ ਰਾਜ ਭੋਗਿਆ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਭੋਗ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਵਦਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਜਰਾ ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਨृਪ । ਤਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਮਮਾਦ੍ਯੈਵ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਂਦਰਰੂਪਦृਕ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ! ਮੇਰੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਨੂੰਨੀ ਉਮਰ ਆ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾ । ਯਾਵਦਿਚ੍ਛਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਤਯਾ ਸਹ
ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।