ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੇਵਂ ਵਦੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਭृਤ੍ਯਕੇ । ਜਰਾ ਸਂਕ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂਗੇ ਪਰਿਸਂਚਰੇਤ੍
ਰਵਾਇਤ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਬੁਢਾਪਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਇਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ 'ਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਗृਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਵਾ ਜਰਾਂ ਪੁਨਃ । ਉਭਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਵਾਦਃ ਸੁਰੁਚ੍ਯਾ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਦਲੇ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਹਣੀ ਸਹਿਮਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਤ੍ਮਦਾਨਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਪਯਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਫਲਂ ਰਾਜਨ੍ਹਿ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦੁਃਖੇਨੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਹਿ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਨੇਕ ਫਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਫਲ ਉਸ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੈਵ ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਸੁਂਦਰਤ੍ਵੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਿਲੋ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ 'ਚ ਮੁੜ ਆ ਜਾਓ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਭੂਪਤੇ । ਏਵਮਾਭਾष੍ਯ ਸਾ ਭੂਪਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਵਿਰਰਾਮ ਹ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੇਂ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਵਦਤ੍ਤਦਾ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੇ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਸੁਕਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਮਾਸਕ੍ਤਃ ਸਮੂਢਸ੍ਤੁ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਤਾਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਸੀ, ਘਰ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਤੁਰੁਂ ਪੂਰੁਂ ਕੁਰੁਂ ਰਾਜਾ ਯਦੁਂ ਚ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ ਸੌਖ੍ਯਂ ਯੂਯਂ ਹਿ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਪੂਰੁ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਤਾ-ਭਗਤ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੋ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ- ਪਿਤृਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਤਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹੇ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੀ, ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੇ ਸਮਝੋ ਕਿ ਉਹ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੁਨਸ੍ਤੇषੁ ਹਰ੍षੇਣਾਕੁਲਮਾਨਸਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ।
ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ- ਏਕੇਨ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਰਾ ਮੇ ਦੁਃਖਦਾਯਿਨੀ । ਧੀਰੇਣ ਭਵਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਮਮ ਦੀਯਤਾਮ੍
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖਦਾਈ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸਾਬਤ-ਕਦਮ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮਿਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਤਪ੍ਤਂ ਮਾਨਸਂ ਮੇਦ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਸਕ੍ਤਂ ਸੁਚਂਚਲਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ: ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੰਚਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਾਜਨਸ੍ਥਾ ਯਥਾ ਆਪ ਆਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਪਾਵਕਃ । ਤਥਾ ਮੇ ਮਾਨਸਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਾਮਾਨਲਸੁਚਾਲਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਕੋ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਰਾਂ ਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਸ੍ਵਕਂ ਦਦਾਤੁ ਤਾਰੁਣ੍ਯਂ ਯਥਾਕਾਮਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੇਰੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਾਂ।
ਯੋ ਮੇ ਜਰਾਪਸਰਣਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਚ ਮੇ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਵਂਸ਼ਂ ਧਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਭੋਗੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਚਲਾਏਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸੌਖ੍ਯਂ ਸੁਸਂਪਤ੍ਤਿਰ੍ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਵਿਪੁਲਾ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਪੈਸਾ ਤੇ ਅਨਾਜ ਮਿਲੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਨਾਮ ਮਿਲੇਗਾ।
ਪੁਤ੍ਰਾ ਊਚੁਃ- ਭਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪਾਲਕਃ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਹੀਦृਸ਼ੋ ਭਾਵੋ ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਚਾਪਲਃ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਚੰਚਲ ਸੁਭਾਵ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ?
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਆਗਤਾ ਨਰ੍ਤਕਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਮੇ ਹਿ ਪ੍ਰਨਰ੍ਤਕਾਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਮੇ ਕਾਮਸਂਮੋਹੇ ਜਾਤੋ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਈਦृਸ਼ਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਟਕਣ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਈ।
ਜਰਯਾ ਵ੍ਯਾਪਿਤਃ ਕਾਯੋ ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਸਂਬਭੂਵ ਸੁਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕਾਮੇਨਾਕੁਲਵ੍ਯਾਕੁਲਃ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰੋ, ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਨਾਰੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਮਯਾ ਸਂਭਾषਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਮੇ ਸਤੀ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਪਰ ਉਹ ਨੇਕ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਖੀ ਚਾਰੁਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਸਾ ਮਾਮਾਹ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਜਰਾਹੀਨੋ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾ ਭਵੇਤ੍ । ਏਵਮਂਗੀਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਯੋਕ੍ਤਂ ਗृਹਮਾਗਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ, ਤਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।' ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਮੈਂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਯਾ ਜਰਾਪਨੋਦਾਰ੍ਥਂ ਤਦੇਵਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਤ੍ਸੁਖਂ ਹਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੁਰੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰੀਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਤੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਨ ਚ ਯੌਵਨਦਾਨਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਯਂ ਮੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਯਸਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿषਯਂ ਮਾਨਵੈਰ੍ਨृਪ । ਇਦਾਨੀਂ ਤਨ੍ਨ ਕਾਲੋਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਰਾਂ ਤਾਤ ਪ੍ਰਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰੇ ਤਾਤ ਮਹਦ੍ਗਤਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇਕਰ, ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੁਖ ਭੋਗ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਰਿष੍ਯੇ ਨੈਵ ਤੇ ਪੁਨਃ । ਏਵਮਾਭਾषਤ ਨृਪਂ ਤੁਰੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸੁਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਮੰਨੂंगा; ਤੁਰੂ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਿਆ।
ਤੁਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਸਃ । ਤੁਰੁਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨਾਰੁਣਲੋਚਨਃ
ਤੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਤੁਰੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।