ਸਂਜਾਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਜੀਵਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵ ਪੁਨਰੇਵ ਮਨੋਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ, ਮਨੋਭਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵੋ।'
ਵਰਾਕੀਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਹਿ ਕੀਦृਸ਼ੀ । ਕਾਮੇਨਾਪਿ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਮਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿ
'ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ! ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜੀਵਯਾਮਿ ਮਨੋਭਵਮ੍ । ਕਾਯੇਨਾਪਿ ਵਿਹੀਨੋਯਂ ਪਂਚਬਾਣੋ ਮਨੋਭਵਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਨੋਭਵ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੋਭਵ, ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਸਖਾ ਪੁਨਃ । ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੀਨਕੇਤੁਃ ਸ ਜੀਵਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੀਨਕੇਤੂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਗਚ੍ਛ ਕਾਮ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਏਵਮਾਹ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ
'ਕਾਮ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ,' ਮਹਾਂਤੇਜੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲੀਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕਾਮਃ ਸਰਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਰਤਿਃ । ਇਦਂ ਕਾਮਸਰੋ ਰਾਜਨ੍ਰਤਿਰਤ੍ਰ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਕਾਮ ਫਿਰ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖੀ ਰਤੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਾਮ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਇਥੇ ਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧੇ ਸਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਨ੍ਮਥੇ ਦੁਃਖਧਰ੍षਿਤਾ । ਰਤ੍ਯਾਃ ਕੋਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਾਵਕੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਤੀਵਦਗ੍ਧਾ ਤੇਨਾਪਿ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਮੋਹਮੂਰ੍ਛਿਤਾ । ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਅੱਗ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾੜ ਗਈ, ਤੇ ਰਤੀ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਬੈਠੀ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਜਲੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਤਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਸ਼ੋਕਃ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਯੋਗੋ ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁੱਢਾਪਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ 'ਵਿਛੋੜਾ' ਨਾਂਕਾ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਸਂਤਾਪਕੌ ਚੋਭੌ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦਾਰੁਣੌ ਤਦਾ । ਮੂਰ੍ਛਾ ਨਾਮ ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਾਰੁਣਾ ਸੁਖਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ 'ਮੂਰਛਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ੋਕਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਜ੍ਵਰੋਥ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਪ੍ਰਲਾਪੋ ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਉਨ੍ਮਾਦੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਚ
ਦੁੱਖ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਮਜਵਰ, ਭੁਲਾਵਾ, ਬਕਬਕ, ਬੇਚੈਨੀ, ਪਾਗਲਪਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਰਤ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਾਂਗਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਦ੍ਭਾਵਗੁਣਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਾਮ ਏष ਸਮਾਯਾਤਃ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਸਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਕਾਮ ਹੈ ਜੋ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਹਾਨਂਦੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਕਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਤੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਪ੍ਸੁ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਚਾਪਲ੍ਯਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਦਾ ਜਜ੍ਞੇ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰੀਤ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨਂਦ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ੁਭੇ ਕਨ੍ਯੇ ਸੁਖਸਂਭੋਗਦਾਯਿਕੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਨਮੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋ ਸੁਭਾਗਣ ਕੁੜੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਲੀਲਾਕ੍ਰੀਡਾ ਮਨੋਭਾਵ ਸਂਯੋਗਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਨृਪ । ਰਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਾਦ੍ਵੈ ਆਨਂਦਾਦਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ
ਲੀਲਾ, ਕ੍ਰੀੜਾ ਅਤੇ ਮਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਰਤੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਜਲਾਂਤੇ ਪਤਿਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸੁਪਂਕਜਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪਂਕਜਾਜ੍ਜਾਤਾ ਇਯਂ ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ
ਜਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਉਗਿਆ। ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਜਨਮੀ।
ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਮਤੀ ਨਾਮ ਰਤਿਪੁਤ੍ਰੀ ਨਰੋਤ੍ਤਮ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੇ ਸਮੀਪਗਾ
ਇਸਦਾ ਨਾਂ ਅੰਸੂਬਿੰਦੁਮਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ। ਇਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਖੀਭਾਵਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਮ ਮੇ ਖ੍ਯਾਤਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਨृਪ
ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਾਮਿ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨ ਏਵ ਤੇ
ਇਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਵਰਤਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ।
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਤਿਕਾਮਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਵਯਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ृਣੁ
ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਸੁਣ।
ਮਾਮੇਵਂ ਹਿ ਭਜਤ੍ਵੇषਾ ਰਤਿਪੁਤ੍ਰੀ ਵਰਾਨਨਾ । ਯਮੇषਾ ਵਾਂਛਤੇ ਬਾਲਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਦਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਰਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਜੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਕੁੜੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਯਥਾ ਮੇ ਵਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਅਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਪੁਰੁषਂ ਯੌਵਨੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਵੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਦੇਵਰਾਜਸਮਂ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਦਾਤਾਰਂ ਯਜ੍ਵਿਨਾਂ ਵਰਮ੍ । ਗੁਣਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਭਾਵਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤਾਰਂ ਪੁਣ੍ਯਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਤੇਜੀਲਾ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪੁੰਨ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੋਵੇ।
ਲੋਕ ਇਂਦ੍ਰਸਮਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਯਜ੍ਞੈਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮੋਪੇਤਂ ਨਾਰਾਯਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਯਾਗਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਸਭ ਐਸ਼ਵਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਤਿਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਂ ਵੇਦਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਖ੍ਯਾਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।