ਸੋਮਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤੋਹਂ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਮੇ ਦੇਵਿ ਖ੍ਯਾਤੋਹਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
'ਮੈਂ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੇ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਯਯਾਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਖਿਆਤਿ ਹੈ, ਦੇਵੀ।'
ਤਵ ਸਂਗਮਨੇ ਚੇਤੋ ਭਾਵਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਾਂਛਤੇ । ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਂਗਮਂ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਰੁ ਸੁਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਹਿ
'ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।'
ਯਂ ਯਂ ਹਿ ਵਾਂਛਸੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤਦ੍ਦਦਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਦੁਰ੍ਜਯੇਨਾਪਿ ਕਾਮੇਨ ਹਤੋਹਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
'ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਗੇਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਤਣ ਔਖੇ ਕਾਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਸੋਹਣੀਏ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਸੁਦੀਨਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਕਲਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸ਼ਰੀਰਮਪਿ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਰਾਜ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ—'
ਸਂਗਮੇ ਤਵ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮੇਵ ਤੇ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪਦ੍ਮਨਿਭਾਨਨਾ
'ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।' ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਔਰਤ—
ਵਿਸ਼ਾਲਾਂ ਸ੍ਵਸਖੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜਾਨਮਾਗਤਮ੍ । ਨਾਮ ਚੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਆਪਣੀ ਸਖੀ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੋ ਆਇਆ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਜਨਮਸਥਾਨ, ਪਿਓ ਤੇ ਮਾਂ, ਸੁਭਾਗੇ।'
ਮਮਾਪਿ ਭਾਵਮੇਕਾਗ੍ਰਮਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਚ ਨਿਵੇਦਯ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾਂਛਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਭੂਪਤਿਂ ਤਦਾ
'ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਉਸ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਾਲਾਪੈਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਨਂਦਨ । ਵਿਸ਼ਾਲੋਵਾਚ- ਕਾਮ ਏष ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਮਣੀਏ।' ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—'
ਰੁਰੋਦ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਦੁਃਖਾਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਰਾਹੀਨਾਪਿ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਤਦਾ
ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੀ ਹੋਈ ਰਤੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਨ। ਉਹ ਰਤੀ ਉਸੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲਾਪਮੇਵਂ ਸਾ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਕਰੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੁਖ ਭਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੀਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਸਂਜਾਤਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਜੀਵਯਸ੍ਵ ਮਹਾਦੇਵ ਪੁਨਰੇਵ ਮਨੋਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ, ਮਨੋਭਵ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵੋ।'
ਵਰਾਕੀਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਹਿ ਕੀਦृਸ਼ੀ । ਕਾਮੇਨਾਪਿ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਮਸ੍ਮਤ੍ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿ
'ਇਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਕਿੰਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ! ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਜੀਵਯਾਮਿ ਮਨੋਭਵਮ੍ । ਕਾਯੇਨਾਪਿ ਵਿਹੀਨੋਯਂ ਪਂਚਬਾਣੋ ਮਨੋਭਵਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮਨੋਭਵ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੋਭਵ, ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਸਖਾ ਪੁਨਃ । ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਧਵ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮੀਨਕੇਤੁਃ ਸ ਜੀਵਿਤਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਾਮਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੀਨਕੇਤੂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਗਚ੍ਛ ਕਾਮ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਏਵਮਾਹ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਥਿਤਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਃ
'ਕਾਮ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ,' ਮਹਾਂਤੇਜੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਲੀਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕਾਮਃ ਸਰਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਰਤਿਃ । ਇਦਂ ਕਾਮਸਰੋ ਰਾਜਨ੍ਰਤਿਰਤ੍ਰ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਕਾਮ ਫਿਰ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖੀ ਰਤੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਾਮ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਇਥੇ ਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧੇ ਸਤਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ਮਨ੍ਮਥੇ ਦੁਃਖਧਰ੍षਿਤਾ । ਰਤ੍ਯਾਃ ਕੋਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪਾਵਕੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਅਤੀਵਦਗ੍ਧਾ ਤੇਨਾਪਿ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਮੋਹਮੂਰ੍ਛਿਤਾ । ਅਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਭਰ੍ਤृਹੀਨਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਅੱਗ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾੜ ਗਈ, ਤੇ ਰਤੀ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਬੈਠੀ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਜਲੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਤਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਮਹਾਸ਼ੋਕਃ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਅਸ਼੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਯੋਗੋ ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਕਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁੱਢਾਪਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ 'ਵਿਛੋੜਾ' ਨਾਂਕਾ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਸਂਤਾਪਕੌ ਚੋਭੌ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦਾਰੁਣੌ ਤਦਾ । ਮੂਰ੍ਛਾ ਨਾਮ ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਦਾਰੁਣਾ ਸੁਖਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ, ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ 'ਮੂਰਛਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ੋਕਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਜ੍ਵਰੋਥ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਪ੍ਰਲਾਪੋ ਵਿਹ੍ਵਲਸ਼੍ਚੈਵ ਉਨ੍ਮਾਦੋ ਮृਤ੍ਯੁਰੇਵ ਚ
ਦੁੱਖ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕਾਮਜਵਰ, ਭੁਲਾਵਾ, ਬਕਬਕ, ਬੇਚੈਨੀ, ਪਾਗਲਪਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦੁਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਰਤ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਪਾਂਗਧਾਰਿਣਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਂਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸਦ੍ਭਾਵਗੁਣਸਂਯੁਤਾਃ । ਕਾਮ ਏष ਸਮਾਯਾਤਃ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨृਪ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਸਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਕਾਮ ਹੈ ਜੋ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਮਹਾਨਂਦੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਂ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਾ ਅਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਕਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਤੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਪ੍ਸੁ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਰਾਜ ਚਾਪਲ੍ਯਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਦਾ ਜਜ੍ਞੇ ਖ੍ਯਾਤਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰੀਤ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨਂਦ ਸ਼ਾਂਤਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦ੍ਵੇ ਸ਼ੁਭੇ ਕਨ੍ਯੇ ਸੁਖਸਂਭੋਗਦਾਯਿਕੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਨਮੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਦੋ ਸੁਭਾਗਣ ਕੁੜੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਈ ਮਿਲਾਪ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਲੀਲਾਕ੍ਰੀਡਾ ਮਨੋਭਾਵ ਸਂਯੋਗਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨ੍ਨृਪ । ਰਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਾਮਨੇਤ੍ਰਾਦ੍ਵੈ ਆਨਂਦਾਦਸ਼੍ਰੁਬਿਂਦਵਃ
ਲੀਲਾ, ਕ੍ਰੀੜਾ ਅਤੇ ਮਨਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਰਤੀ ਦੇ ਖੱਬੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਜਲਾਂਤੇ ਪਤਿਤਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸੁਪਂਕਜਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਪਂਕਜਾਜ੍ਜਾਤਾ ਇਯਂ ਨਾਰੀ ਵਰਾਨਨਾ
ਜਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਉਗਿਆ। ਉਸ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਜਨਮੀ।