ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਮਧੁਕਰੈਸ਼੍ਚਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਪਂਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਦੀਰ੍ਘਕਮ੍ । ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭਾਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਵੇਗੇਨ ਸਂਖਿਨ੍ਨਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਪੀਡਿਤਃ । ਨਿषਸਾਦ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯ ਚੂਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਸ਼ੀਤਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਂਧ੍ਯਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਪਸ਼ਮਨਮਮृਤੋਪਮਮੇਵ ਤਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਠੰਢਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੇਨ ਭੂਭृਤਾ । ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣਿ ਗੀਯਮਾਨੋ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਾਯਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤਥਾਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਗੀਤਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਏਵ ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਧੁਨ ਐਸੀਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਇਸਤਰੀ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਾਕੁਲਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਾਵਚ੍ਚਿਂਤਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨਾਰੀ ਵਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਯੋਧਰਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਤਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੀਤ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਨृਪਤੇਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਦਾ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਾ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਂਗੀ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਪृष੍ਟਾ ਸਤੀ ਤਦਾ ਤੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।' ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਭੂਪਾਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਦ੍ਵਰਾਨਨਾ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੀਣਾਦਂਡਕਰਾऽਬਲਾ
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਉਹ ਨਾਰੀ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਸ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਯਾ ਸਂਭਾषਿਤਾ ਚੇਯਂ ਮਾਂ ਨ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸ੍ਮ ਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਯੋ ਵੈ ਮृਗੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗਃ ਸੁਵਰ੍ਣਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਉਹ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰੀ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ । ਮਾਯਾਰੂਪਮਿਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਮੋਹ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਯਾਵਚ੍ਚਿਂਤਯਤੇ ਰਾਜਾ ਤਾਵਨ੍ਨਾਰੀ ਮਹਾਵਨੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਨਾਰੀ—
ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੀਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤਤ੍
—ਉਹ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਫਿਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਛਨਾਤਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਤ੍ਵਰਂ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ; ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਵੱਡਾ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਲਾਂਤੇ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਦਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਾਵੈਃ ਪ੍ਰਭਾਤ੍ਯੇਕਾ ਵੀਣਾਦਂਡਕਰਾਵਿਲਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਾਯਂਤੀ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਤਾਲਮਾਨਲਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤੇਨ ਗੀਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਹਯਂਤੀ ਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿਚ, ਲੈ ਤੇ ਤਾਲ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਮੋਹ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨ੍ਮੁਨਿਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਨ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰੂਪਤੇਜੋਪਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ—all ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚੈਵਾਨ੍ਯਾ ਨਾਰੀਦृਸ਼ੀ ਚਰਾਚਰੇ । ਪੁਰਾ ਨਟੋ ਜਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤੇਃ ਕਾਯਮੇਵ ਹਿ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਐਸਾ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁੱਢਾ ਨਟ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਸਂਚਾਰਿਤੋ ਮਹਾਕਾਮਸ੍ਤਦਾਸੌ ਪ੍ਰਕਟੋਭਵਤ੍ । ਘृਤਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨੀ ਰਸ਼੍ਮਿਵਾਨ੍ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਗ ਅੰਦਰ ਹਿਲਚਲ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਲੋਹ ਚਮਕ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕਾਮਸ੍ਤਤ੍ਕਾਯਾਤ੍ਪ੍ਰਕਟੋऽਭਵਤ੍ । ਮਨ੍ਮਥਾਵਿष੍ਟਚਿਤ੍ਤੋਸੌ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਈਦृਗ੍ਰੂਪਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਮੇ ਯੁਵਤੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਿਨੀ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਾ ਕਾਮਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਵਿਰਹੇਣਾਪਿ ਲੁਬ੍ਧੋਭੂਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਕਾਮਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਕਾਮਜ੍ਵਰੇਣਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਮ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਚੈਵੇਯਂ ਕਥਂ ਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਦਾ ਮਾਂ ਗੂਹਤੇ ਬਾਲਾ ਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾ
ਇਹ ਕੁੜੀ ਮੇਰੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਕੁੜੀ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਵੇਗੀ?
ਯਦੀਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਰ੍ਹਿ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਜੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ—
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟਾ ਤੁ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਾ ਦृष੍ਟਾ ਪੁਨਰੇਵ ਚ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਸੁਭਾਗੇ? ਜੋ ਔਰਤ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁਣ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ।'
ਤਾਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾ ਚੇਯਂ ਤਵ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਅਹਂ ਹਿ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੌਣ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'