ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਰੂਪਤਨੂਰੁਹਃ । ਰਤ੍ਨਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਮਨੋਹਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹਰਣ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੋਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਇਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਕੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਚਤੁਰ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਗੇਣ ਚ ਸ ਤੇਨਾਪਿ ਦੂਰਮਾਕਰ੍षਿਤੋ ਨृਪਃ । ਗਤਃ ਸਰਥਵੇਗੇਨ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਖੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਹਰਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਲਕਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮृਗਸ਼੍ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਂਦਂਨੋਪਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰਣ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਰਗਾ ਅਚੰਭਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੂਤਪਂਚਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਂਦਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਕੁਲਾਸ਼ੋਕਪੁਂਨਾਗੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਤਿਂਦੁਕੈਃ । ਪੂਗੀਫਲੈਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਕੈਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਤਿੰਡੂ, ਸੁਪਾਰੀ, ਖਜੂਰ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਸਤਪਰਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਦਾਫਲੈਃ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਮੋਦਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਉੱਥੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਾਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਕਮਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਉਟਪਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਹਾਟਕੋਤ੍ਪਲਮਂਡਿਤਮ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇ ਕਲਹਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਮਧੁਕਰੈਸ਼੍ਚਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਪਂਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਦੀਰ੍ਘਕਮ੍ । ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭਾਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਵੇਗੇਨ ਸਂਖਿਨ੍ਨਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਪੀਡਿਤਃ । ਨਿषਸਾਦ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯ ਚੂਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਸ਼ੀਤਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਂਧ੍ਯਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਪਸ਼ਮਨਮਮृਤੋਪਮਮੇਵ ਤਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਠੰਢਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੇਨ ਭੂਭृਤਾ । ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣਿ ਗੀਯਮਾਨੋ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਾਯਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤਥਾਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਗੀਤਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਏਵ ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਧੁਨ ਐਸੀਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਇਸਤਰੀ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਾਕੁਲਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਾਵਚ੍ਚਿਂਤਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨਾਰੀ ਵਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਯੋਧਰਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਤਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੀਤ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਨृਪਤੇਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਦਾ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਾ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਂਗੀ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਪृष੍ਟਾ ਸਤੀ ਤਦਾ ਤੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।' ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਚ ਭੂਪਾਲਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੋਚਦ੍ਵਰਾਨਨਾ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਵ ਗਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੀਣਾਦਂਡਕਰਾऽਬਲਾ
ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੰਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਉਹ ਨਾਰੀ ਜਲਦੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਿਸ੍ਮਯੇਨਾਪਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਮਯਾ ਸਂਭਾषਿਤਾ ਚੇਯਂ ਮਾਂ ਨ ਬ੍ਰੂਤੇ ਸ੍ਮ ਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਯੋ ਵੈ ਮृਗੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗਃ ਸੁਵਰ੍ਣਕਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਉਹ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਜਾਨਵਰ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰੀ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ । ਮਾਯਾਰੂਪਮਿਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਮੋਹ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜ਼ਰੂਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਯਾਵਚ੍ਚਿਂਤਯਤੇ ਰਾਜਾ ਤਾਵਨ੍ਨਾਰੀ ਮਹਾਵਨੇ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਨਾਰੀ—
ਅਂਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨृਪਨਂਦਨਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਗੀਤਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤਤ੍
—ਉਹ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਹੱਸ ਕੇ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਗੀਤ ਫਿਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਪਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮੂਰ੍ਛਨਾਤਾਨਸਂਯੁਤਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਤ੍ਵਰਂ ਰਾਜਾ ਯਤ੍ਰ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਰ੍ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਸੁਣਿਆ; ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿਥੇ ਵੱਡਾ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਲਾਂਤੇ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਦਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਸ਼ੀਲਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਨਾਰੀ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਭਾਵੈਃ ਪ੍ਰਭਾਤ੍ਯੇਕਾ ਵੀਣਾਦਂਡਕਰਾਵਿਲਾ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਲਕੜੀਆਂ ਤੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੀਣਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਾਯਂਤੀ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਂ ਤਾਲਮਾਨਲਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਤੇਨ ਗੀਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਹਯਂਤੀ ਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿਚ, ਲੈ ਤੇ ਤਾਲ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਮੋਹ ਰਹੀ ਸੀ।