ਨੇਪਥ੍ਯਾਂਤਸ਼੍ਚਰੀ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਕਰਂਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਟਣੀ ਓਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਕਰੰਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨृਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗੀਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣਤਿ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਃ । ਤਥਾਤਥਾ ਮੋਹਿਤਵਾਨ੍ਸ ਭੂਪਤਿਂ ਨਟੀਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਜਿੰਨਾ ਵਧ ਰਾਜਾ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾਚ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਟਣੀ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਛਿਅੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਾਮਸ੍ਯ ਗੀਤਲਾਸ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ । ਮੋਹਿਤੋ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਨਟਰੂਪੇਣ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਾਮ ਦੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਪਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਟ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮਾਸਨੇ ਉਪਵਿष੍ਟਵਾਨ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਦਂਤਰਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਚਚਾਰ ਜਰਾ ਨृਪਮ੍ । ਕਾਮੇਨਾਪਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਂਦ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਨਾਟਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਰਾਭਿਭੂਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਟਕ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੋਹਿਤਃ ਕਾਮਮੋਹੇਨ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਿਕਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਤੀਵ ਮੁਗ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚਾਪਵਾਹਿਤਃ
ਕਾਮ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਃ । ਵਨੇ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸੋਪਿ ਮੋਹਰਾਗਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਰਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਸਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮृਗਸ਼੍ਚੈਕਃ ਸਮਾਯਾਤਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗੋ ਹ੍ਯਨੌਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਕੋਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਰੂਪਤਨੂਰੁਹਃ । ਰਤ੍ਨਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਮਨੋਹਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹਰਣ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੋਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਇਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਕੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਚਤੁਰ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਗੇਣ ਚ ਸ ਤੇਨਾਪਿ ਦੂਰਮਾਕਰ੍षਿਤੋ ਨृਪਃ । ਗਤਃ ਸਰਥਵੇਗੇਨ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਖੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਹਰਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਲਕਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮृਗਸ਼੍ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਂਦਂਨੋਪਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰਣ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਰਗਾ ਅਚੰਭਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੂਤਪਂਚਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਂਦਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਕੁਲਾਸ਼ੋਕਪੁਂਨਾਗੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਤਿਂਦੁਕੈਃ । ਪੂਗੀਫਲੈਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਕੈਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਤਿੰਡੂ, ਸੁਪਾਰੀ, ਖਜੂਰ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਸਤਪਰਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਦਾਫਲੈਃ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਮੋਦਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਉੱਥੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਾਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਕਮਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਉਟਪਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਹਾਟਕੋਤ੍ਪਲਮਂਡਿਤਮ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇ ਕਲਹਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਮਧੁਕਰੈਸ਼੍ਚਪਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਵੇਖੀ।
ਪਂਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਦਸ਼ਯੋਜਨਦੀਰ੍ਘਕਮ੍ । ਤਡਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭਾਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਰਥਵੇਗੇਨ ਸਂਖਿਨ੍ਨਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛ੍ਰਮਨਿਪੀਡਿਤਃ । ਨਿषਸਾਦ ਤਟੇ ਤਸ੍ਯ ਚੂਤਚ੍ਛਾਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਾਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹੱਲਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਜਲਂ ਸ਼ੀਤਂ ਪਦ੍ਮਸੌਗਂਧ੍ਯਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰਮੋਪਸ਼ਮਨਮਮृਤੋਪਮਮੇਵ ਤਤ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਠੰਢਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿष੍ਟੇਨ ਭੂਭृਤਾ । ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਃ ਸਮਾਕਰ੍ਣਿ ਗੀਯਮਾਨੋ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਯਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਗਾਯਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਤਥਾਯਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਧ੍ਵਨਿਃ । ਗੀਤਪ੍ਰਿਯੋ ਮਹਾਰਾਜ ਏਵ ਚਿਂਤਾਂ ਪਰਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਧੁਨ ਐਸੀਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਇਸਤਰੀ ਗਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਾਜਾ ਉਸ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਾਕੁਲਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਾਵਚ੍ਚਿਂਤਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਤਾਵਨ੍ਨਾਰੀ ਵਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪੀਨਸ਼੍ਰੋਣੀ ਪਯੋਧਰਾ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਤਨੇ ਵਿਚ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੀਤ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ।
ਨृਪਤੇਃ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਤਾ । ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਂਗੀ ਸ਼ੀਲਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਪਦਾ
ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜਃ ਕਾ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਂਗੀ?'
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤਾ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ । ਪृष੍ਟਾ ਸਤੀ ਤਦਾ ਤੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ।' ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ।