ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਮ ਉਵਾਚ- ਯੁਵਯੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਓ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਸਮਾ ਯੁਧਿ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੋ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਥੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਟਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਤੇ ਚ ਊਚੁਃ ਸੁਨਾਟਕਮ੍
ਕਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਨਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਭਾਂ ਚਕਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਦੇਵਰੂਪਾਂ ਸੁਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨਾਟਕਂ ਰਾਜਾ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਰਿਤਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਪਿ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੋਕੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਾਯਮਾਨਾ ਜਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਵੈ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤਵਿਲਾਸੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਰਾ ਨੇ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ—
ਮਧੁਰਾਲਾਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਮੋਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਭਾਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਲੇਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਰੂਪਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਵਲ੍ਯਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਯਥਾਰੂਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਰੋਥ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਲੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਨੇ ਵਾਮਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਮੋ ਵਸਂਤਃ ਪਾਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਃ । ਨਟੀਵੇषਧਰਾ ਜਾਤਾ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਵਲ੍ਲਭਾ
ਕਾਮ ਆਪ ਹੀ ਸੂਤਰਧਾਰ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਟਣੀ ਬਣੀ।
ਨੇਪਥ੍ਯਾਂਤਸ਼੍ਚਰੀ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਕਰਂਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਟਣੀ ਓਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਕਰੰਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨृਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗੀਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣਤਿ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਃ । ਤਥਾਤਥਾ ਮੋਹਿਤਵਾਨ੍ਸ ਭੂਪਤਿਂ ਨਟੀਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਜਿੰਨਾ ਵਧ ਰਾਜਾ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾਚ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਟਣੀ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਛਿਅੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਾਮਸ੍ਯ ਗੀਤਲਾਸ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ । ਮੋਹਿਤੋ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਨਟਰੂਪੇਣ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਾਮ ਦੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਪਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਟ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮਾਸਨੇ ਉਪਵਿष੍ਟਵਾਨ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਦਂਤਰਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਚਚਾਰ ਜਰਾ ਨृਪਮ੍ । ਕਾਮੇਨਾਪਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਂਦ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਨਾਟਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਰਾਭਿਭੂਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਟਕ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੋਹਿਤਃ ਕਾਮਮੋਹੇਨ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਿਕਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਤੀਵ ਮੁਗ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚਾਪਵਾਹਿਤਃ
ਕਾਮ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਃ । ਵਨੇ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸੋਪਿ ਮੋਹਰਾਗਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਰਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਸਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮृਗਸ਼੍ਚੈਕਃ ਸਮਾਯਾਤਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗੋ ਹ੍ਯਨੌਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਕੋਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਂਦਰੋ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਰੂਪਤਨੂਰੁਹਃ । ਰਤ੍ਨਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਾਂਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯੋ ਮਨੋਹਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਹਰਣ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਰੋਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ਸ ਵੇਗੇਨ ਬਾਣਪਾਣਿਰ੍ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ । ਇਤ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਮੇਧਾਵੀ ਕੋਪਿ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਰਾਜਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਚਤੁਰ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮृਗੇਣ ਚ ਸ ਤੇਨਾਪਿ ਦੂਰਮਾਕਰ੍षਿਤੋ ਨृਪਃ । ਗਤਃ ਸਰਥਵੇਗੇਨ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਪਰਿਖੇਦਿਤਃ
ਉਹ ਹਰਣ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਰਥ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਲਕਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਮृਗਸ਼੍ਚਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਸ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਨਂਦਂਨੋਪਮਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰਣ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਰਗਾ ਅਚੰਭਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਰੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਭੂਤਪਂਚਕਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚਂਦਨੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕਦਲੀਖਂਡਮਂਡਿਤੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੰਗੇ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਕੁਲਾਸ਼ੋਕਪੁਂਨਾਗੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਤਿਂਦੁਕੈਃ । ਪੂਗੀਫਲੈਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰੈਃ ਕੁਮੁਦੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਕੈਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਕੁਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁੰਨਾਗ, ਨਾਰੀਅਲ, ਤਿੰਡੂ, ਸੁਪਾਰੀ, ਖਜੂਰ, ਕੁਮੁਦ ਤੇ ਸਤਪਰਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਦਾਫਲੈਃ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਮੋਦਸਂਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਤਃ
ਉੱਥੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਾਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਰ ਰੁੱਖ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਕੇਤਕੀ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੋਦਕੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਪਂਚਯੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਹਂਸਕਾਰਂਡਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਜਲਪਕ੍ਸ਼ਿਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਕਮਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁਦਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤੋਤ੍ਪਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕਾਂਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਉਟਪਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲੈਃ ਸ਼ੋਭਮਾਨਂ ਹਾਟਕੋਤ੍ਪਲਮਂਡਿਤਮ੍ । ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਕਲ੍ਹਾਰੈਰਤਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੇ ਕਲਹਾਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।