ਏਵਂ ਹਿ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਪਦਭ੍ਰष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਸਂਜਾਤੋ ਵ੍ਯਾਪਾਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਪृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦਿਂਦ੍ਰ ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਦੂਤ ਆਗਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੂਤੇਨਾਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਸ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਨਾਗਮਿष੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭੂਮਿਮਂਡਲਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭੂਪਾਲਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਮਾਨਯ ਸੁਭੂਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੇਕਦਿਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਚੰਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਦੇਵਰਾਜ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ— ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ—
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਕਾਮਦੇਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਾਮ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਮਕਰਂਦਂ ਰਤਿਂ ਦੇਵ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਵੈ ਯੂਯਂ ਯਥਾऽਗਚ੍ਛਤਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮਕਰੰਦ ਅਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਮ ਉਵਾਚ- ਯੁਵਯੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਓ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਸਮਾ ਯੁਧਿ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੋ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਥੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਟਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਤੇ ਚ ਊਚੁਃ ਸੁਨਾਟਕਮ੍
ਕਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਨਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਭਾਂ ਚਕਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਦੇਵਰੂਪਾਂ ਸੁਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨਾਟਕਂ ਰਾਜਾ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਰਿਤਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਪਿ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੋਕੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਾਯਮਾਨਾ ਜਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਵੈ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤਵਿਲਾਸੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਰਾ ਨੇ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ—
ਮਧੁਰਾਲਾਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਮੋਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਭਾਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਲੇਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਰੂਪਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਵਲ੍ਯਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਯਥਾਰੂਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਰੋਥ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਲੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਨੇ ਵਾਮਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਮੋ ਵਸਂਤਃ ਪਾਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਃ । ਨਟੀਵੇषਧਰਾ ਜਾਤਾ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਵਲ੍ਲਭਾ
ਕਾਮ ਆਪ ਹੀ ਸੂਤਰਧਾਰ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਟਣੀ ਬਣੀ।
ਨੇਪਥ੍ਯਾਂਤਸ਼੍ਚਰੀ ਰਾਜਨ੍ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ । ਮਕਰਂਦੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਟਣੀ ਓਸ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮਕਰੰਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਥਾਯਥਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨृਤ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਂ ਗੀਤਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣਤਿ ਸ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਃ । ਤਥਾਤਥਾ ਮੋਹਿਤਵਾਨ੍ਸ ਭੂਪਤਿਂ ਨਟੀਪ੍ਰਣੀਤੇਨ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਜਿੰਨਾ ਵਧ ਰਾਜਾ ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਾਚ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਟਣੀ ਦੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ षਟ੍ਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਛਿਅੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕਾਮਸ੍ਯ ਗੀਤਲਾਸ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ । ਮੋਹਿਤੋ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰੋ ਨਟਰੂਪੇਣ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਾਮ ਦੇ ਗੀਤ, ਨਾਚ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਿੱਪਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨਟ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਸ਼ੌਚਮਾਸਨੇ ਉਪਵਿष੍ਟਵਾਨ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਬਿਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਦਂਤਰਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਚਚਾਰ ਜਰਾ ਨृਪਮ੍ । ਕਾਮੇਨਾਪਿ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਂਦ੍ਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਨਾਟਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਭੂਪਤਿਃ । ਜਰਾਭਿਭੂਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਮਸਂਸਕ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਟਕ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੋਹਿਤਃ ਕਾਮਮੋਹੇਨ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਿਕਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਅਤੀਵ ਮੁਗ੍ਧੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਿषਯੈਸ਼੍ਚਾਪਵਾਹਿਤਃ
ਕਾਮ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਕਾਬੂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵਿਅਸਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾ ਵ੍ਯਸਨਾਤੁਰਃ । ਵਨੇ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸੋਪਿ ਮੋਹਰਾਗਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਮੋਹ ਤੇ ਰਾਗ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਰਸਂ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮृਗਸ਼੍ਚੈਕਃ ਸਮਾਯਾਤਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗੋ ਹ੍ਯਨੌਪਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਝੀਲ ਕੋਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਰਣ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।