ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਰਾਟ੍ਤਦਾ । ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਯਾਤੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।'
ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮਤ੍ਰਾਪਿ ਯੇਨਾਹਮਾਗਤਸ੍ਤਵ । ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ: ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਵੈਕੁਂਠਸ੍ਯ ਸਮਂ ਰੂਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਯ ਵੈ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਮਰਾ ਮਾਨਵਾ ਜਾਤਾ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਾਪਮੇਵ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨ ਵਦਂਤਿ ਤੇ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ; ਸਭ ਦਾਨੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੈਃ ਸਮਰ੍ਚਂਤਿ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍ । ਤੇਨ ਵੈष੍ਣਵਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨਵਾ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਨਿਰਾਮਯਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ । ਦੂਰ੍ਵਾ ਵਟਾ ਯਥਾ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਯਾਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਸਥਿਰ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕੈਃ । ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਂਸ਼ਾਦ੍ਵਂਸ਼ਾਂਤਰਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁੱਤ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਰਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੀ।
ਏਵਂ ਹਿ ਵੈष੍ਣਵਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਵੈਸ਼ਣਵ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਇੰਝ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਪਦਭ੍ਰष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਸਂਜਾਤੋ ਵ੍ਯਾਪਾਰੇਣ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਮ ਕਰ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਨਾਸ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤਂ ਕੁਰੁ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਪृष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦਿਂਦ੍ਰ ਆਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਦੂਤ ਆਗਮਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।'
ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੂਤੇਨਾਸ੍ਯਾਪਿ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਸ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਨਾਗਮਿष੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭੂਮਿਮਂਡਲਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਭੂਪਾਲਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ
ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭੀਤਸ੍ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਤਮਾਨਯ ਸੁਭੂਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨੇਕਦਿਲੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਚੰਗੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।
ਦੇਵਰਾਜ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ— ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ—
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵੇਨ ਭੂਪਤੇ । ਕਾਮਦੇਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਗਂਧਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਾਮ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਮਕਰਂਦਂ ਰਤਿਂ ਦੇਵ ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਮਨਾਃ । ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਵੈ ਯੂਯਂ ਯਥਾऽਗਚ੍ਛਤਿ ਭੂਪਤਿਃ
ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮਕਰੰਦ ਅਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਕਿ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਵੇ।
ਯੂਯਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਮਯਾਦਿष੍ਟਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਮ ਉਵਾਚ- ਯੁਵਯੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਓ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਰ ਚੰਗਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਚੈਵ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਸਮਾ ਯੁਧਿ । ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
'ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖੋ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਿਥੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਟਰੂਪੇਣ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਾਦ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਦ੍ਵਿਜ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯੈਵ ਤੇ ਚ ਊਚੁਃ ਸੁਨਾਟਕਮ੍
ਕਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਨਟਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਨਾਟਕ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਸਭਾਂ ਚਕਾਰ ਮੇਧਾਵੀ ਦੇਵਰੂਪਾਂ ਸੁਪਂਡਿਤੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਐਸਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਮਾਯਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਃ । ਤੇषਾਂ ਤੁ ਨਾਟਕਂ ਰਾਜਾ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਨਾਹੁषਿਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਟਕ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਰਿਤਂ ਵਾਮਨਸ੍ਯਾਪਿ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਿਣਃ । ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾ ਲੋਕੇ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਗੀਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।
ਗਾਯਮਾਨਾ ਜਰਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਰ੍ਯਾਰੂਪੇਣ ਵੈ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਗੀਤਵਿਲਾਸੇਨ ਹਾਸ੍ਯੇਨ ਲਲਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਰਾ ਨੇ, ਨਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗਾਇਕੀ, ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ—
ਮਧੁਰਾਲਾਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਂਦਰ੍ਪਸ੍ਯ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਮੋਹਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਾਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਭਾਵ ਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਨਾਟਕ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬਲੇਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥਾਰੂਪਂ ਵਿਂਧ੍ਯਾਵਲ੍ਯਾ ਯਥਾ ਪੁਰਾ । ਵਾਮਨਸ੍ਯ ਯਥਾਰੂਪਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਰੋਥ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੇ ਤੇ ਵਿਂਧਿਆਵਲੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਨੇ ਵਾਮਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਮੋ ਵਸਂਤਃ ਪਾਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਃ । ਨਟੀਵੇषਧਰਾ ਜਾਤਾ ਸਾ ਰਤਿਰ੍ਹृष੍ਟਵਲ੍ਲਭਾ
ਕਾਮ ਆਪ ਹੀ ਸੂਤਰਧਾਰ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨਟਣੀ ਬਣੀ।