ਗਦੈਰ੍ਹੀਨਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਜ੍ਞਦਾਨਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਯਾਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ—
ਉਪਕਾਰਰਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਭਾਜਨਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨੋਪਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਭੁਵਿ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਹੁषਿਃ । ਅਬ੍ਦਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੇਵਂ ਗਤਂ ਭੁਵਿ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਖ ਸਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਨੂਤਨੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਯਃ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਯਥਾ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਭਾਤਿ ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਃ ਪ੍ਰੌਢਿਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਮਾਨੁषਾ ਭੁਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਮਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਪਾਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸੁਖਿਨੋ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਤੇਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤਤ੍ਯਾਪਿ ਗਤਾ ਨृਪ । ਯਥਾ ਦੂਰ੍ਵਾਵਟਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਯਾਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਬ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾ ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ । ਮृਤ੍ਯੁਦੋषਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਚਿਰਂ ਜੀਵਂਤਿ ਵੈ ਜਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਨੋ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼, ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਾਚਾਰਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਰਤੀਆਂ ਇਵੇਂ ਹਨ।
ਸਂਜਾਤਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਭੋਗਪਰਾਯਣਾਃ । ਮृਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਲੋਕੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕੋਪਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼ੋਕਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੋषਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ । ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਭੂਤਲਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਵੀ ਉਹੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ।
ਸਂਜਾਤਂ ਮਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਤਾਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਭ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰ ਕੇ ਕੱਢੇ ਗਏ।
ਰੁਦਮਾਨਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਂ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਭੂਪਤੇਸ੍ਤੁ ਤੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਕੋਲ ਗਏ; ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਮृਤ੍ਯੁਭੂਤਲਂ ਜਾਤਂ ਦਾਨਭੋਗੇਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇ । ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਂ ਦੇਵਯਯਾਤਿਨਾ
ਧਰਤੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ; ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਯਯਾਤੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਏਵਮਾਕਰ੍ਣਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਰਗਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਦੂਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਿਸ੍ਤਰਃ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂਨृਪਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਉੱਤੇ ਸੋਚਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਪਂਚਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਚੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਸੌਰਿਰ੍ਦੂਤੈਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜਗਾਮ ਸਃ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਵृਂਦੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ ਸੌਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਰਾਟ੍ਤਦਾ । ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ।' ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਧਰ੍ਮਰਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਯਾਤੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਸ੍ਮਾਦਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ।'
ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮਤ੍ਰਾਪਿ ਯੇਨਾਹਮਾਗਤਸ੍ਤਵ । ਨਹੁषਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੇਨਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹਾਂ: ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਦੇ ਕਾਰਨ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯੇ ਵਸਂਤਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਵੈਕੁਂਠਸ੍ਯ ਸਮਂ ਰੂਪਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਸ੍ਯ ਵੈ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਣਵ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਰਗਾ ਹੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਮਰਾ ਮਾਨਵਾ ਜਾਤਾ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਾਪਮੇਵ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਅਸਤ੍ਯਂ ਨ ਵਦਂਤਿ ਤੇ
ਅਮਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਉਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਲੋਭਮੋਹਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਦਾਨਸ਼ੀਲਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਲੋਭ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ; ਸਭ ਦਾਨੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੈਃ ਸਮਰ੍ਚਂਤਿ ਨਾਰਾਯਣਮਨਾਮਯਮ੍ । ਤੇਨ ਵੈष੍ਣਵਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨਵਾ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੈਸ਼ਣਵ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ—
ਨਿਰਾਮਯਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ । ਦੂਰ੍ਵਾ ਵਟਾ ਯਥਾ ਦੇਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਯਾਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਭ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਸਥਿਰ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਤੇ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ।
ਤਥਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕੈਃ । ਤੇषਾਂ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਂਸ਼ਾਦ੍ਵਂਸ਼ਾਂਤਰਂ ਗਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪੁੱਤ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਪਰਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲੀ।