ਹਰਿਂ ਮੁਰਾਰਿਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਿਤਂ ਮਾਧਵਮੇਵ ਚਾਨ੍ਯੇ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਸਿਂਹਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਂ ਗੋਵਿਂਦਮੇਕਂ ਕਮਲਾਪਤਿਂ ਚ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਧਵ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।
ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਪਂਤਿ ਰਾਮਂ ਚ ਜਪ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯਂਤਿ । ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮੈਃ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਪ ਕੇ ਪੂਜਦੇ; ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਚੌਹੱਤਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਰਾਮਂ ਮੁਕੁਂਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਰਾਮ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ, ਨਰਸਿੰਘ, ਉਹ ਅਟੱਲ—
ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਾਮਨਮ੍ । ਵਾਰਾਹਂ ਕਮਠਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ, ਪਦਮਨਾਭ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਮਨ, ਵਾਰਾਹ, ਕੂਰਮ, ਮਤਸ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ—
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਅਨਂਤਮਨਘਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍ । ਪੁਰੁषਂ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਧਰਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਸਰਵ-ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮਨੁੱਖ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਹਰੀ—
ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਪੀਤਵਾਸਂ ਮਾਧਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰਂ ਨਾਮਭਿਰ੍ਮਾਨਵਾਃ ਸਦਾ
ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਧਵ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਰਿਂ ਸੁਗਾਯਂਤਿ ਗृਹਕਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਬੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਕੁਆਰੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ।
ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਵਚਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਤੇ
ਬੈਠੇ, ਲੇਟੇ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੱਚੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਿ ਹਰਿਨਾਮ ਚ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਚਾਰੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਂਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਕਲਸ਼ਾਗ੍ਰੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ—
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਿਂਬਾਨਿ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਭਾਂਤਿ ਚ । ਵੈਕੁਂਠੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਦ੍ਭਾਵਂ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਤਾਂ ਤਥਾਨੀਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸਮਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਈ।
ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਉਭਯੋਰ੍ਲੋਕਯੋਰ੍ਭਾਵਮੇਕੀਭੂਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਯਾਤੀ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੂਤਲਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰਂ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਚਾਰਂ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ—
ਭੂਤਲੇ ਤਾਦृਸ਼ੋਚ੍ਚਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ । ਉਭਯੋਰ੍ਲੋਕਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਏਕਭਾਵਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਰੋਗਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਾ ਨਰਾ ਬਭੁਃ । ਦਾਨਭੋਗਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਅਧਿਕੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਲੋਕ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਮਧਿਕਂ ਪੌਤ੍ਰਜਂ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਾ ਭੁਵਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵਧੀਕ, ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਗਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਦਾਨੇਨ ਉਪਦੇਸ਼ੇਨ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਾਨਵਾ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਦਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪ੍ਰਭਾਵੋ ਹਿ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹੀਤਲੇ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ, ਪਚੀਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਗਦੈਰ੍ਹੀਨਾ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਯਜ੍ਞਦਾਨਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਯਾਭਾਵਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ—
ਉਪਕਾਰਰਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਭਾਜਨਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਪਰਾ ਵਿਪ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਖਦਾਰ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨੋਪਦਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਭੁਵਿ । ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਹੁषਿਃ । ਅਬ੍ਦਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯੇਵਂ ਗਤਂ ਭੁਵਿ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ; ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਖ ਸਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਨੂਤਨੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਯਃ ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਯਥਾ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕੋ ਭਾਤਿ ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਤਦਾ
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬਲਃ ਪ੍ਰੌਢਿਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਮਾਨੁषਾ ਭੁਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਮਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪੱਕੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਪਾਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਪਾਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸੁਖਿਨੋ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟੇ, ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼, ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਤੇਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤਤ੍ਯਾਪਿ ਗਤਾ ਨृਪ । ਯਥਾ ਦੂਰ੍ਵਾਵਟਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਯਾਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਬ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾ ਤੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤृਤਾਃ । ਮृਤ੍ਯੁਦੋषਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਚਿਰਂ ਜੀਵਂਤਿ ਵੈ ਜਨਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਖਿਨੋ ਜਰਾਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਾਬ੍ਦਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਸਥਿਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼, ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੱਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।