ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਸਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਯਯਾਤੌ ਨृਪਤੌ ਤਦਾ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਕਿ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤਦ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਜਾਤਾ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤੇषਾਂ ਗृਹਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਿਃ ਸ਼ਂਖਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਗਦਾਂਕਿਤਧ੍ਵਜਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਸੁਚਿੱਤ ਚਿੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੰਖ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਾਂਕਿਤਾਨਿ ਭਾਸਂਤੇ ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਨਿ ਚ । ਗृਹਾਣਿ ਭਿਤ੍ਤਿਭਾਗੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨਿ ਸੁਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ; ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਨਾਨਿ ਸਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕੋ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਸਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਮਂਦਿਰੈਃ । ਭਾਸਂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਦਾ
ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭਾਵੋ ਮਂਗਲੋ ਬਹੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਭੂਲੋਕੇ ਮਿਥਃ ਸ੍ਫੋਟਰਵੈਃ ਸਖੇ
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਾਵ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੰਖ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦੋषਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਸ਼ਂਖਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਭਿਤ੍ਤਿषੁ
ਉਥੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ; ਸੰਖ, ਸਵਸਤਿਕ ਤੇ ਕਮਲ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਲਿਖਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗੀਤਰਾਗਸੁਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾ ਤਾਨਸੁਸ੍ਵਰੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ, ਰਾਗਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ।
ਗਾਯਂਤਿ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲੋਕਾ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ।
ਹਰਿਂ ਮੁਰਾਰਿਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਜਿਤਂ ਮਾਧਵਮੇਵ ਚਾਨ੍ਯੇ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਸਿਂਹਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਂ ਗੋਵਿਂਦਮੇਕਂ ਕਮਲਾਪਤਿਂ ਚ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹਰੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਧਵ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਸ੍ਰੀ ਨਰਸਿੰਹਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਇਕੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।
ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਪਂਤਿ ਰਾਮਂ ਚ ਜਪ੍ਯੈਃ ਪਰਿਪੂਜਯਂਤਿ । ਦਂਡਪ੍ਰਣਾਮੈਃ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤੇ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦੇ; ਰਾਮ ਨੂੰ ਜਪ ਕੇ ਪੂਜਦੇ; ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਚਤੁਃਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਚੌਹੱਤਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੁਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਰਿਂ ਰਾਮਂ ਮੁਕੁਂਦਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਂ ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਤਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹਰੀ, ਰਾਮ, ਮੁਕੁੰਦ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ, ਨਰਸਿੰਘ, ਉਹ ਅਟੱਲ—
ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਾਮਨਮ੍ । ਵਾਰਾਹਂ ਕਮਠਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਕੇਸ਼ਵ, ਪਦਮਨਾਭ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਮਨ, ਵਾਰਾਹ, ਕੂਰਮ, ਮਤਸ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ—
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਅਨਂਤਮਨਘਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍ । ਪੁਰੁषਂ ਪੁष੍ਕਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਧਰਂ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਸਰਵ-ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਮਨੁੱਖ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ, ਹਰੀ—
ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸਂ ਪੀਤਵਾਸਂ ਮਾਧਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹਿ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰਂ ਨਾਮਭਿਰ੍ਮਾਨਵਾਃ ਸਦਾ
ਸ਼੍ਰੀਨਿਵਾਸ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਾਧਵ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਕੁਮਾਰਿਕਾਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹਰਿਂ ਸੁਗਾਯਂਤਿ ਗृਹਕਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ—ਬੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਕੁਆਰੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ।
ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਧ੍ਯਾਨੇ ਵਚਸਿ ਮਾਧਵਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾ ਗੋਵਿਂਦਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਤੇ
ਬੈਠੇ, ਲੇਟੇ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ, ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬੱਚੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌ ਸੁਮਧੁਰਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਿ ਹਰਿਨਾਮ ਚ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਚਾਰੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਂਤਿ ਭੂਤਲੇ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਕਲਸ਼ਾਗ੍ਰੇषੁ ਦੇਵਤਾਯਤਨੇषੁ ਚ
ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਲਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਧਾਮਾਂ ਵਿੱਚ—
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਿਂਬਾਨਿ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਭਾਂਤਿ ਚ । ਵੈਕੁਂਠੇ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਦ੍ਭਾਵਂ ਜਗਤੀਤਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਚਮਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕृਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਸ੍ਯ ਸਮਤਾਂ ਤਥਾਨੀਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸਮਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਈ।
ਨਹੁषਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਯਯਾਤਿਨਾ । ਉਭਯੋਰ੍ਲੋਕਯੋਰ੍ਭਾਵਮੇਕੀਭੂਤਂ ਮਹੀਤਲਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਯਯਾਤੀ ਨੇ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕਸਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੂਤਲਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰਂ ਨੈਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੂਚ੍ਚਾਰਂ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਯਥਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ—
ਭੂਤਲੇ ਤਾਦृਸ਼ੋਚ੍ਚਾਰਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ । ਉਭਯੋਰ੍ਲੋਕਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਏਕਭਾਵਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਹੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਰੋਗਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਾ ਨਰਾ ਬਭੁਃ । ਦਾਨਭੋਗਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਅਧਿਕੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਲੋਕ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਦਾਨ ਤੇ ਭੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧ ਗਈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੁ ਸੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਮਧਿਕਂ ਪੌਤ੍ਰਜਂ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਸੁਖੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਾ ਭੁਵਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵਧੀਕ, ਲੋਕ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭੋਗਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਦਾਨੇਨ ਉਪਦੇਸ਼ੇਨ ਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਾਨਵਾ ਵੈष੍ਣਵਾਃ ਸਦਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਪ੍ਰਭਾਵੋ ਹਿ ਕृਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹੀਤਲੇ । ਪਂਚਵਿਂਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜਾ, ਪਚੀਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।