ਆਦਿਤ੍ਯਰੂਪਂ ਤਮਸਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਬਂਧਸ੍ਯਨਾਸ਼ਂ ਮਤਿਪਂਕਜਾਨਾਮ੍ । ਨਾਮਾਮृਤਂ ਦੋषਹਰਂ ਸੁਰਾਜ੍ਞਾ ਆਨੀਤਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪਿਬਂਤੁ ਲੋਕਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਦੇ ਕੌਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ।
ਨਾਮਾਮृਤਂ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਮਧੀਤ੍ਯ ਯੋ ਮਾਨਵ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਃ । ਪ੍ਰਭਾਤਕਾਲੇ ਨਿਯਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਨ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਚ
ਇਹ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਮੇਂ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤੇ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਤਿਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਵਦਂਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਦੇਸ਼ੇष੍ਵਥ ਪਤ੍ਤਨੇषੁ । ਲੋਕਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਾਵੈਰ੍ਹਰਿਮਰ੍ਚਯਂਤੁ
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੂਤ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਲੋਕੋ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣੋ—ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।'
ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਪੋਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਾਭਿਲਾषੈਰ੍ਯਜਨੈਰ੍ਮਨੋਭਿਃ । ਧ੍ਯਾਯਂਤੁ ਲੋਕਾ ਮਧੁਸੂਦਨਂ ਤੁ ਆਦੇਸ਼ਮੇਵਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ
ਦਾਨ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ—ਇਹੀ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸੁਘੁष੍ਟਂ ਸਕਲਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਂ ਭੂਮਿਤਲੇषੁ ਲੋਕੈਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੇਵ ਯਜਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਗਾਯਂਤਿ ਜਪਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ, ਧਿਆਨ ਲਾਉਣ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੇਦਪ੍ਰਣੀਤੈਸ਼੍ਚ ਸੁਸੂਕ੍ਤਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰਮृਤੋਪਮਾਨੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਕੇਸ਼ਵਂ ਤਦ੍ਗਤਮਾਨਸਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨੈਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਸੂਕਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਯ ਦੋषਾਨ੍ਨਿਜਕਾਯਚਿਤ੍ਤਵਾਗੁਦ੍ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰੇਮਰਤਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਿਵਾਸਂ ਜਗਤਾਂ ਨਿਵਾਸਂ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵਂ ਪਰਿਪੂਜਯਂਤਿ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸ ਸ੍ਰੀਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਤਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਂਡਲੇ । ਵੈष੍ਣਵੇਨਾਪਿ ਭਾਵੇਨ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਂਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮਭਿਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਯਜਂਤੇ ਜ੍ਞਾਨਕੋਵਿਦਾਃ । ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤਦ੍ਵ੍ਯਵਸਿਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਦ੍ਭੂਮਂਡਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਤ੍ਤਪਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਾਗਵਤਾ ਬਭੁਃ
ਜਿੰਨੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਤਕ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪੂਜਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮਤਃ । ਆਧਿਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਸਂਜਾਤਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ, ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਤੇ ਪੀੜਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵੀਤਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਸਂਜਾਤਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬਣ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਆਮਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਦੋषੈਰੋषੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ, ਦੁਸ਼ਟੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਸਾਰੀ ਵੱਧਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਾ ਮਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ । ਅਮਰਾਃ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਾਃ । ਤੇषਾਮੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਰਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ—
ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾਃ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਦੁਘਾ ਗਾਵਃ ਸਚਿਂਤਾਮਣਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਖੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ; ਗਾਂਵਾਂ ਜੋ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਤਨ ਵੀ।
ਸਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਗृਹੇ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਕਾਃ । ਅਮਰਾ ਮਾਨਵਾ ਜਾਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀਆਂ; ਅਮਰ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਏ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਸਰ੍ਵਦੋषਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਪੁਣ੍ਯਮਂਗਲਸਂਯੁਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ; ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਸੁਪੁਣ੍ਯਾ ਦਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਨ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਨਾਕਾਲਮਰਣਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਾਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਕਦੇ ਅਕਾਲੀ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਅਣਸਮੇਂ ਮੌਤ ਆਈ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਾਸਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਯਯਾਤੌ ਨृਪਤੌ ਤਦਾ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਮਕਿ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਤਦ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਜਾਤਾ ਭਾਵਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤੇषਾਂ ਗृਹਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸੁਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਿਃ ਸ਼ਂਖਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵੈ । ਗਦਾਂਕਿਤਧ੍ਵਜਾਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰਾਂਕਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਸੁਚਿੱਤ ਚਿੱਟੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੰਖ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਦਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਾਂਕਿਤਾਨਿ ਭਾਸਂਤੇ ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਨਿ ਚ । ਗृਹਾਣਿ ਭਿਤ੍ਤਿਭਾਗੇषੁ ਚਿਤ੍ਰਿਤਾਨਿ ਸੁਚਿਤ੍ਰਕੈਃ
ਉਹ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ; ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਵਨਾਨਿ ਸਂਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕੋ, ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਰੀ ਘਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾ ਸਨ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੇषੁ ਕੇਸ਼ਵਮਂਦਿਰੈਃ । ਭਾਸਂਤੇ ਪੁਣ੍ਯਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗृਹਾਣਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਦਾ
ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭਾਵੋ ਮਂਗਲੋ ਬਹੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਸ਼ਂਖਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਭੂਲੋਕੇ ਮਿਥਃ ਸ੍ਫੋਟਰਵੈਃ ਸਖੇ
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਾਵ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ; ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੰਖ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਦੋषਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਕਾਃ । ਸ਼ਂਖਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਪਦ੍ਮਾਨਿ ਗृਹਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਭਿਤ੍ਤਿषੁ
ਉਥੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਜੋ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ; ਸੰਖ, ਸਵਸਤਿਕ ਤੇ ਕਮਲ ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਲਿਖਿਤਾਨਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਗੀਤਰਾਗਸੁਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਨਾ ਤਾਨਸੁਸ੍ਵਰੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ, ਰਾਗਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ।
ਗਾਯਂਤਿ ਕੇਸ਼ਵਂ ਲੋਕਾ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ।