ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੋਗ੍ਯਂ ਨ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਕ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਕਿ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੰਦ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਤਲੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਚ੍ਚੈਵ ਜਰਾਦੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਯਂ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇਖ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਕਾਯਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਾਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਤਥਾਪਿ ਨੂਤਨੋ ਭਾਵਃ ਕਾਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਮ ਕਾਲੋ ਗਤੋ ਦੂਤ ਅਬ੍ਦਾ ਪ੍ਰਨਂਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षਸ੍ਯ ਕਾਯਃ ਪੁਂਸਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਤੇ
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੂਤ, ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦੇਹੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨੈਵ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਮੇ ਹਾਨਿਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਮੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਜਰਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਹੈ, ਨਾ ਘਾਟ, ਨਾ ਮਿਹਨਤ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ।
ਮਾਤਲੇ ਮਮ ਕਾਯੇਪਿ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਮृਤਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮੌषਧਂ ਪਰਮੌषਧਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਔਖਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਮ੍ਪੁਰਾ । ਤੇਨ ਮੇ ਸ਼ੋਧਿਤਃ ਕਾਯੋ ਗਤਦੋषਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਮ ਨਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਤਦ੍ਰਸਾਯਨਂ ਦੂਤ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਰਿ ਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ, ਹੇ ਦੂਤ, ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਸਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਪਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹੌषਧੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਰੋਗ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾਨਵਾ ਮਰਣਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਨ ਪਿਬਂਤਿ ਮਹਾਮੂਢਾਃ ਕृष੍ਣ ਨਾਮ ਰਸਾਯਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਰੂਪ ਰਸਾਇਣ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ।
ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪੂਜਾਭਾਵੇਨ ਮਾਤਲੇ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਮ ਕਾਯੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਉਸ ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਭਾਵਨਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧੇਰਾਮਯਾਃ ਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਪੀਡਾਭ੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੈਰ੍ਨਰੈਃ । ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਕਃ ਕਾਯਃ ਸ਼ਿਰਾਸਂਧਿਵਿਜਰ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਮ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਧੀਕृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਹੇਮਕਾਰੀਵ ਟਂਕਣੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਭਾਤਿ ਮਹਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਾਤੁਰੇਵ ਚਰਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਧਾਤੂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਖਂਡਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਃ ਸਂਧਤ੍ਤੇ ਸਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੌ ਧਾਤੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਨਾਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪਂਚਾਤ੍ਮਕਾ ਹਿ ਯੇ ਖਂਡਾਃ ਸ਼ਤਸਂਧਿਵਿਜਰ੍ਜਰਾਃ । ਤੇਨ ਸਂਧਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਯੋ ਧਾਤੁਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇਹ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਸੌ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਤੂ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਃ ਪੂਜੋਪਚਾਰੇਣ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਸਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਦਾਨੇਨ ਨੂਤ੍ਨਃ ਕਾਯੋ ਵਿਜਾਯਤੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ, ਨਿਯਮ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੋषਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਾਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਲੇ । ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਸ਼ੌਚਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਰ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਮਾਤਲੀ, ਸੁਣ: ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਫ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸੂਤ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਏ ਰਥੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਭਾਵੇਨ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਮਹੀਤਲਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਰੂਪਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਤਪੱਸਿਆ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਰਗੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ । ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤਃ ਸੂਤੋ ਨृਪਤੇਃ ਪਰਿਭਾषਿਤਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਂਦ੍ਯਾਥ ਆਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨृਪਤਿਂ ਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਇਂਦ੍ਰਾਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਰਥੀ ਨੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਸ੍ਯਾਥ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸਾਨਯਨਾਰ੍ਥਂ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਦੂਤ ਤੋਂ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤੇ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕਿਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੂਤ ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ?
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਦੇਵਵਰਸ੍ਯ ਦੂਤੇ ਸ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਨਰੇਂਦ੍ਰਸੂਨੁਃ । ਆਹੂਯ ਦੂਤਾਨ੍ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਸ ਸਤ੍ਵਰਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚ ਆਦਿਦੇਸ਼
ਸੁਕਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰਵਰਾਃ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇष੍ਵਖਿਲੇषੁ ਲੋਕੇ । ਕੁਰ੍ਵਂਤੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਜਂਤੁ ਲੋਕਾਃ ਸੁਪਥਾ ਹਰੇਸ਼੍ਚ
ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੂਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣ। ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣ।
ਭਾਵੈਃ ਸੁਪੁਣ੍ਯੈਰਮृਤੋਪਮਾਨੈਰ੍ਧ੍ਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨੈਰ੍ਯਜਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਃ । ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨੈਕਮਰ੍ਚਂਤੁ ਲੋਕਾ ਵਿषਯਾਨ੍ਵਿਹਾਯ
ਲੋਕ ਚੰਗੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਯਜਨਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਵਿਅਸਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਵਸੁਰਾਰਿਮੇਕਂ ਸ਼ੁष੍ਕੇषੁ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ । ਅਭ੍ਰੇषੁ ਭੂਮੌ ਸਚਰਾਚਰੇषੁ ਸ੍ਵੀਯੇषੁ ਕਾਯੇष੍ਵਪਿ ਜੀਵਰੂਪਮ੍
ਹਰ ਕੋਈ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖੇ— ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਗੀਲੇ, ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ, ਬੱਦਲਾਂ, ਧਰਤੀ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।