ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੌਨਵਾਨ੍ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਤਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਲੇਸ਼੍ਚ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਯੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੈਵ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚਾਗਤਂ ਦੂਤਂ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਦੂਤ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰੀਰਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯੇ ਨ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਿਨਾ ਦੂਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੂਤ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਦੋषਾਃ ਕਾਯਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਾਗੁਣਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਉਗੁਣ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਨਾਗਮਿष੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਏਕਾਕਿਨਾ ਹਿ ਜੀਵੇਨ ਕਾਯੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾਂਸਾਰਿਕਮਿਹੈਵ ਹਿ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲਾ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਨਾ ਕਾਯੋ ਜੀਵਃ ਕਾਯਂ ਵਿਨਾ ਨਹਿ । ਉਭਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਨਾਸ਼ਮਿਂਦ੍ਰ ਨ
ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੋਗ੍ਯਂ ਨ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਕ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਕਿ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੰਦ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਤਲੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਚ੍ਚੈਵ ਜਰਾਦੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਯਂ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇਖ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਕਾਯਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਾਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਤਥਾਪਿ ਨੂਤਨੋ ਭਾਵਃ ਕਾਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਮ ਕਾਲੋ ਗਤੋ ਦੂਤ ਅਬ੍ਦਾ ਪ੍ਰਨਂਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षਸ੍ਯ ਕਾਯਃ ਪੁਂਸਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਤੇ
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੂਤ, ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦੇਹੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨੈਵ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਮੇ ਹਾਨਿਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਮੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਜਰਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਹੈ, ਨਾ ਘਾਟ, ਨਾ ਮਿਹਨਤ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ।
ਮਾਤਲੇ ਮਮ ਕਾਯੇਪਿ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਮृਤਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮੌषਧਂ ਪਰਮੌषਧਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਔਖਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਮ੍ਪੁਰਾ । ਤੇਨ ਮੇ ਸ਼ੋਧਿਤਃ ਕਾਯੋ ਗਤਦੋषਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਮ ਨਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਤਦ੍ਰਸਾਯਨਂ ਦੂਤ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਰਿ ਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ, ਹੇ ਦੂਤ, ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਸਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਪਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹੌषਧੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਰੋਗ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾਨਵਾ ਮਰਣਂ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ । ਨ ਪਿਬਂਤਿ ਮਹਾਮੂਢਾਃ ਕृष੍ਣ ਨਾਮ ਰਸਾਯਨਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਮ ਰੂਪ ਰਸਾਇਣ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ।
ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਪੂਜਾਭਾਵੇਨ ਮਾਤਲੇ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਦਾਨਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮਮ ਕਾਯੋ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਉਸ ਧਿਆਨ, ਗਿਆਨ, ਭਾਵਨਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਾਪਰ੍ਦ੍ਧੇਰਾਮਯਾਃ ਪੀਡਾਃ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਪੀਡਾਭ੍ਯੋ ਜਾਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੈਰ੍ਨਰੈਃ । ਪਂਚਭੂਤਾਤ੍ਮਕਃ ਕਾਯਃ ਸ਼ਿਰਾਸਂਧਿਵਿਜਰ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਮ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸਰੀਰ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਧੀਕृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਹੇਮਕਾਰੀਵ ਟਂਕਣੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਭਾਤਿ ਮਹਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਾਤੁਰੇਵ ਚਰਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਧਾਤੂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਖਂਡਮਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਯਃ ਸਂਧਤ੍ਤੇ ਸਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪਿਪ੍ਪਲ
ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੌ ਧਾਤੂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਹੇ ਪਿੱਪਲ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਨਾਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਵੀ।
ਪਂਚਾਤ੍ਮਕਾ ਹਿ ਯੇ ਖਂਡਾਃ ਸ਼ਤਸਂਧਿਵਿਜਰ੍ਜਰਾਃ । ਤੇਨ ਸਂਧਾਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਯੋ ਧਾਤੁਸਮੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇਹ ਟੁਕੜੇ, ਜੋ ਸੌ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਸੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਧਾਤੂ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਃ ਪੂਜੋਪਚਾਰੇਣ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਨਿਯਮੇਨ ਚ । ਸਤ੍ਯਭਾਵੇਨ ਦਾਨੇਨ ਨੂਤ੍ਨਃ ਕਾਯੋ ਵਿਜਾਯਤੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ, ਨਿਯਮ, ਸਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੋषਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਾਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਲੇ । ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਸ਼ੌਚਂ ਹਿ ਦੁਰ੍ਗਂਧਿਰ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ
ਮਾਤਲੀ, ਸੁਣ: ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਰੋਗ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਬੰਦਾ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਸਾਫ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾੜੀ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸੂਤ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਤ੍ਰ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਏ ਰਥੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।