ਵਾਗੀਸ਼ਾਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਤ੍ਵਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਮਿਂਦ੍ਰਿਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝਾ ਸਕਦੇ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦਇਆ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਹੀ ਸੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਕਾਲੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸਂਗਵਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਤੁ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਸਵੇਰੇ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਤੱਕ ਸਿਰਫ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਯਕਮ੍ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਮੁਹੂਰ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦਪਰਾਹ੍ਣਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਪਰਾਹਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਨਂ ਸ੍ਨਾਨਪਿਂਡਾਦਿ ਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸਾਯਾਹ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਮੁਹੂਰ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਨਾਮ ਸਾ ਵੇਲਾ ਗਰ੍ਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਅਹ੍ਨੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦਸ਼ਪਂਚ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਮੰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਿਨ ਦੇ ਦਸ ਤੇ ਪੰਜ ਮੁਹੂਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾष੍ਟਮੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਯਃ ਸ ਕਾਲਃ ਕੁਤੁਪਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਦਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਂਦੀ ਭਵਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਥੇ ਅੱਠਵਾਂ ਮੁਹੂਰਤ ਕੁਤੁਪ ਸਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨਂਤਫਲਦਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਿਂਡਦਾਨਤਃ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਃ ਖਙ੍ਗਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਤਥਾ ਨੇਪਾਲਕਂਬਲਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਣੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਖੜਗ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਅਤੇ ਨੇਪਾਲੀ ਕੰਬਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ।
ਰੂਪ੍ਯਂ ਦਰ੍ਭਾਸ੍ਤਥਾ ਗਾਵੋ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਕੁਤਪਾਸ੍ਤਿਲਾਃ । ਪਾਪਂ ਕੁਤ੍ਸਿਤਮਿਤ੍ਯਾਹੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਤਾਪਕਾਰਕਾਃ
ਚਾਂਦੀ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਗਾਂਵਾਂ, ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਤੁਪ ਤੇ ਤਿਲ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟਾਵੇਤੇ ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਤਪਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਕੁਤੁਪਾਤ੍ਯਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਇਹ ਅੱਠ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਤੁਪ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਤੁਪ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਮੁਹੂਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹੂਰ੍ਤਪਂਚਕਂ ਚੈਤਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਸਮਿष੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਹਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਃ ਕੁਸ਼ਾਃ ਕृष੍ਣਤਿਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਪੰਜ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਏਵਮਾਹੁਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ । ਤਿਲੋਦਕਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਯੋ ਜਲਸ੍ਥੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸਿਭਿਃ
ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰਨ।
ਸਦਰ੍ਭਹਸ੍ਤੈਰੇਕੇਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮੇਵਂ ਨ ਹਿਂਸ੍ਯਤੇ । ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਂ ਨਾਮਧੇਯੈਰਿਤਿ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਹੈ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਮਯਾ ਦੇਵਿ ਦਤ੍ਤਾ ਵੈ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਚ । ਮਮ ਭਕ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੋਸੌ ਵਲ੍ਲਭੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਗਂਗਾ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਕੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਬਰਮਤੀ ਨਾਂ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਂਕਰੋ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤੋ ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀਸ਼ ਸਂਜ੍ਞਕਃ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਥੇ ਉਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੈਂ ਉਥੇ 'ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਸ਼' ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸਾਭ੍ਰਮਤ੍ਯਾਮੁਪਕਂਠੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀਸ਼ ਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਕਲੌ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਾ
ਸਾਬਰਮਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, 'ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀਸ਼' ਨਾਂ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭਗਤ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਸ਼ੈਵਂ ਪਦਂ ਮਹਤ੍ । ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੀਡਿਤੋ ਯਦਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਵ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਥੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਯਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਗਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨੇ ਉਪਵਾਸੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖੇ,
ਪੂਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਿष੍ਠਨ੍ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਃ । ਤਦਾਹਂ ਯੋਗਿਰੂਪੇਣ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਯਾਮਿ ਹਿ
ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਯੋਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਦਦਾਮਿ ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਮਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਮਾਯਾਂਤਿ ਚ ਯੇ ਜਨਾਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਚਿਰਾਦਹਮ੍ । ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਸਂਜ੍ਞੇਯੋ ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਸਂਕਥਿਤੋ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਚੌਰਾਸੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸ ਸ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਸੁਂਦਰਿ । ਨ ਲਿਂਗਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮਕਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ
ਹੇ ਸੁੰਦਰੇ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰਾ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਧੀ।
ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਾਮਕਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਅਸ੍ਯਾਂ ਭੂਮੌ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਕੋ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ,
ਰਾਜਾ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੀਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਬਹੁਕਾਲਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਨਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਤਤਃ । ਮਾਸੋਪਵਾਸਕਾਦੀਨਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਤਪ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹੀਨੇ ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਤਪ ਵੀ ਬਾਰੰਬਾਰ ਕੀਤੇ।
ਏਵਂ ਬਹੁਤਰਂ ਕਾਲਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਹਂ ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਵਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵਾਰ ਮੰਗ ਸਕੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਮਹਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਯਂ ਯਂ ਵਾਂਛਯਸੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਂ ਤਂ ਦਦ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ: ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਦਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਾਂਚ੍ਛਿਤਂ ਯਦਿ ਦੀਯਤੇ । ਏਕ ਏਵ ਵਰੋ ਦੇਵ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਇਕੋ ਹੀ ਵਰ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਮਮ ਨਾਮ੍ਨਾ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਭੁਵਿ ਜਾਯਤਾਮ੍ । ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਮਯਾऽਨਘੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਤਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤਾ।
ਤਦਾਹਂ ਤੇਨ ਵੈ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਿਵਸਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਅਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ,