ਕਰ੍ਮਣਾਭ੍ਯਂਤਰੇਣਾਪਿ ਪੁਂਸਾਮੀਸ਼ਾਨਭਾਵਤਃ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਮਰਣਂ ਨਰਾਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰਨ, ਪਰ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਣ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਰਜੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰ੍ਲਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤੁਲਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣੈਃ । ਵਿष੍ਣੁਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਗਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ਼ੈਵਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰੂਪਮੇਕਰੂਪਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਦ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ।
ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਕਰੂਪਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਹृਦਯਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਏਕਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਿਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਇਕੋ ਰੂਪ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗੁਣਭੇਦਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਥਾ ਭਾਗਵਤੋਸਿ ਵੈ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ।
ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਰਦਾ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇਵਤੇ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਵ ਮਾਨਦ । ਐਂਦ੍ਰਮੇਨਂ ਪਦਂ ਯਾਹਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਜਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗਾਮਿਨਾ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਰਤੋ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਸੁਖਗਾਮਿਨਮ੍
ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਚੜ੍ਹ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੌਨਵਾਨ੍ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਤਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਲੇਸ਼੍ਚ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਯੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੈਵ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚਾਗਤਂ ਦੂਤਂ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਦੂਤ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰੀਰਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯੇ ਨ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਿਨਾ ਦੂਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੂਤ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਦੋषਾਃ ਕਾਯਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਾਗੁਣਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਉਗੁਣ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਨਾਗਮਿष੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਏਕਾਕਿਨਾ ਹਿ ਜੀਵੇਨ ਕਾਯੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾਂਸਾਰਿਕਮਿਹੈਵ ਹਿ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲਾ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਨਾ ਕਾਯੋ ਜੀਵਃ ਕਾਯਂ ਵਿਨਾ ਨਹਿ । ਉਭਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਨਾਸ਼ਮਿਂਦ੍ਰ ਨ
ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਯਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਨੁਗਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੋਗ੍ਯਂ ਨ ਭੋਜ੍ਯਂ ਦੇਵਦੂਤਕ । ਸਂਭਵਂਤਿ ਮਹਾਦੁष੍ਟਾ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੁਃਖਦਾਯਕਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਕਿ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਮਾਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਮੰਦ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾਤਲੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਚ੍ਚੈਵ ਜਰਾਦੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਯਂ षੋਡਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੇਖ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੇ ਕਾਯਃ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਾਬ੍ਦਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਤਥਾਪਿ ਨੂਤਨੋ ਭਾਵਃ ਕਾਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਮ ਕਾਲੋ ਗਤੋ ਦੂਤ ਅਬ੍ਦਾ ਪ੍ਰਨਂਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਥਾ षੋਡਸ਼ਵਰ੍षਸ੍ਯ ਕਾਯਃ ਪੁਂਸਃ ਪ੍ਰਸ਼ੋਭਤੇ
ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਦੂਤ, ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੀਤ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮੇ ਸ਼ੋਭਤੇ ਦੇਹੋ ਬਲਵੀਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਨੈਵ ਗ੍ਲਾਨਿਰ੍ਨ ਮੇ ਹਾਨਿਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰਮੋ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਜਰਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਹੈ, ਨਾ ਘਾਟ, ਨਾ ਮਿਹਨਤ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਬੁੱਢਾਪਾ।
ਮਾਤਲੇ ਮਮ ਕਾਯੇਪਿ ਧਰ੍ਮੋਤ੍ਸਾਹੇਨ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਮृਤਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮੌषਧਂ ਪਰਮੌषਧਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਔਖਧੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਵ੍ਯਾਧਿਪ੍ਰਣਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਹਿ ਕृਤਮ੍ਪੁਰਾ । ਤੇਨ ਮੇ ਸ਼ੋਧਿਤਃ ਕਾਯੋ ਗਤਦੋषਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਧਰਮ ਨਾਮ ਦੀ ਰੀਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਂਧ੍ਯਾਨਂ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਤਦ੍ਰਸਾਯਨਂ ਦੂਤ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਹਰਿ ਕੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ, ਹੇ ਦੂਤ, ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਸਾਇਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਮੇ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਪਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਗਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇ ਹਿ ਸਂਸਾਰੇ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਿ ਮਹੌषਧੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਰੋਗ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਾਪ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਹੈ।