ਗਂਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਯਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਕਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਪਾਂਚਭੌਤਿਕਮਿਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦ੍ਗੁਣਂ ਮਹਤ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹਵਾਈ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ ਚਾਲੀ ਗੁਣਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਸੋਮਸ੍ਯ ਮਾਨਸਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਪਾਂਚਭੌਤਿਕਮ੍ । ਸੌਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਸ਼ਾਨਾਮਹਂਕਾਰਗੁਣਾਧਿਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਦਿਵਿਆ ਲੋਕ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਲੋਕ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਨਰਮ ਲੋਕ, ਇਹ ਸਭ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਚਤੁष੍षष੍ਟਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬੌਧਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨਿਕਂ ਤਂਤ੍ਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਚੌਂਸਠ ਗੁਣਾ ਹੈ, ਬੁੱਧਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਤੰਤ੍ਰ ਤਾਕਤ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਚ੍ਛਿਵਪੁਰੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍ । ਅਨਂਤਗੁਣਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਗੁਣਂ ਮਹਤ੍
ਮਹਾਨ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਿਵਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਨੰਤ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਹਦੀ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ।
ਆਦਿਮਧ੍ਯਾਂਤਰਹਿਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਭਾਸਕਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਨੌਪਮ੍ਯਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਜਗਦ੍ਵੇषਂ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਾਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਯੋ ਯਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਸ੍ਤਦਾਤ੍ਮਕਃ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਂ ਤਤ੍ਸਮਾਨਂ ਚ ਭਵੇਦੀਸ਼ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਤਾਰਾਣਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਕੋਟਯਸ੍ਤ੍ਵਿਮਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵਾਹਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵਂ ਤੇ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਸੁਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਮਸ੍ਕਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਾਯ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਠਾਈਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਕੌਤੁਕਾਲ੍ਲੋਭਾਤ੍ਤਦ੍ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਂਤਿ ਤੇ । ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਯਃ
ਸੰਗਤ, ਚਾਹ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵਾਹਨ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਲਯੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਤ੍ਯੇਤਾ ਗਤਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਤ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਣਾਭ੍ਯਂਤਰੇਣਾਪਿ ਪੁਂਸਾਮੀਸ਼ਾਨਭਾਵਤਃ । ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਯੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਮਰਣਂ ਨਰਾਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ ਨਾ ਵੀ ਕਰਨ, ਪਰ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਣ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਰਜੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੈਰ੍ਲਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤੁਲਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣੈਃ । ਵਿष੍ਣੁਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਗਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਸ਼ੈਵਂ ਚ ਵੈष੍ਣਵਂ ਰੂਪਮੇਕਰੂਪਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਲੋਕ ਪਰਮ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਦ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ।
ਦ੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਕਰੂਪਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ । ਸ਼ਿਵਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਯ ਸ਼ਿਵਰੂਪਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ
ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਹृਦਯਂ ਸ਼ਿਵਃ । ਏਕਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਿਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਲ ਸ਼ਿਵ ਹੈ। ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਤੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਇਕੋ ਰੂਪ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਂਤਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗੁਣਭੇਦਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਥਾ ਭਾਗਵਤੋਸਿ ਵੈ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ।
ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਰਦਾ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇਵਤੇ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਵ ਮਾਨਦ । ਐਂਦ੍ਰਮੇਨਂ ਪਦਂ ਯਾਹਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਜਾ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਦਾਹਪ੍ਰਲਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਅਨੇਨਾਪਿ ਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਗਾਮਿਨਾ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਰਤੋ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਪਕਂ ਸੁਖਗਾਮਿਨਮ੍
ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਤੂੰ ਇਹ ਸੁਖ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਚੜ੍ਹ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੌਨਵਾਨ੍ਮਾਤਲਿਸ੍ਤਦਾ । ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਾਤਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਮਾਤਾਪਿਤृਤੀਰ੍ਥਵਰ੍ਣਨੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤ੍ਰੇ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮਿ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਵੇਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਵਰਣਨ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਪਿਪ੍ਪਲ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਲੇਸ਼੍ਚ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਪਿੱਪਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਮਾਤਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਮਯੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਥੇਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਨੈਵ ਤृਪ੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸੁਕਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਮੁਵਾਚਾਗਤਂ ਦੂਤਂ ਮਾਤਲਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸਾਰਥਿਮ੍
ਸੁਕਰਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਯਾਤੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਦੂਤ ਮਾਤਲੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ਰੀਰਂ ਨੈਵ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਗਮਿष੍ਯੇ ਨ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਵਿਨਾ ਦੂਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੂਤ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਦੋषਾਃ ਕਾਯਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਗੁਣਾਗੁਣਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਇਸਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਉਗੁਣ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ—
ਨਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਨਾਗਮਿष੍ਯੇ ਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਇਤ੍ਯਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਇਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਥੋਂ ਜਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ।
ਏਕਾਕਿਨਾ ਹਿ ਜੀਵੇਨ ਕਾਯੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵਂ ਸਾਂਸਾਰਿਕਮਿਹੈਵ ਹਿ
ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਕੱਲਾ ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰਿਵਾਜ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਣਂ ਵਿਨਾ ਕਾਯੋ ਜੀਵਃ ਕਾਯਂ ਵਿਨਾ ਨਹਿ । ਉਭਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਨਯਿष੍ਯੇ ਨਾਸ਼ਮਿਂਦ੍ਰ ਨ
ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ।