ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਦਃ ਸਰ੍ਵਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਪੁष੍ਟਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਮ੍
ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਥੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਦੋਹਾਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਹਃ ਪਰਮਸਾਧਨਮ੍
ਰੋਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅੱਧਾ ਫਲ ਉਸਦਾ ਤੇ ਅੱਧਾ ਉਸ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸਰੀਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਭ੍ਯਾਮਤਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਸਾਧਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਟਿਕਾਉ ਰੋਟੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਹੈ। ਰੋਟੀ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਸਮਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਮੁਦਕਂ ਜੀਵਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਰੋਟੀ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨਾ ਕਦੇ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਮੁਦਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਰਸਾਯਨਮ੍ । ਅਨ੍ਨਪਾਨਾਸ਼੍ਵ ਗੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਸੂਤ੍ਰਾਸਨਾਨਿ ਚ
ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਿਵਯ, ਸੁੱਧ ਤੇ ਸਭ ਰਸਾਂ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਕੱਪੜੇ, ਸੌਣ ਲਈ ਸਥਾਨ, ਧਾਗੇ ਤੇ ਆਸਣ—
ਪ੍ਰੇਤਲੋਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਨਿ ਦਾਨਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਏਵਂ ਦਾਨਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਧਰ੍ਮਰਾਜਪੁਰਂ ਨਰਃ
ਇਹ ਅੱਠ ਦਾਨ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਸੁਖੇਨੈਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਪਾਪਾਦਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ—
ਭੁਂਜਤੇ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਂ ਨਰਕੇ ਨृਪਨਂਦਨ । ਤਥਾ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਭੁਂਜਂਤਿ ਦਾਨਕਰ੍ਤਾਰ ਏਵ ਤੁ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ! ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਂਭਵੇਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਪ੍ਰਮੇਯਗੁਣੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਕੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਤੇ ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸਂਖ੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮੁਪਕਾਰਕੈਃ । ਸਹਸ੍ਰਸੋਮਦਿਵ੍ਯਂ ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਤੇਜਃ ਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਗੁਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲੋਕ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਜਂਗਮਸ੍ਥਾਵਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਅਪ੍ਯੇਕਦਿਵਸਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਦਿਨ ਵੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ—
ਸੋਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਸ਼ੋਰ੍ਚਯਨ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਵਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹਨ—
ਤੇਪਿ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਦੀਸ਼ੇ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਭਾਵਯੇਦਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਹਰੌ ਵਾਪਿ ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਚਾਰੇਣ ਭਾਵਦੋषਵਿਚਾਰਤਃ
ਜਾਂ ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਦੇ ਅਵਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ—
ਏਵਂ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਰਃ ਸ੍ਥਾਨਮਵਾਪ੍ਯੇਤਦੇਸ਼ਭਾਵਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਸ਼ਣੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦਪਰਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਮਚ੍ਛਿਵਪੁਰਂ ਮਹਤ੍ । ਦੇਹਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਜੀਵ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾ ਮਾਨਵਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੈਸ਼ਣਵ, ਜੋ ਵਿੱਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸਦਾਚਾਰਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਯਜ੍ਵਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਕੋਵਿਦਾਃ
ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਐਂਦ੍ਰਂ ਲੋਕਂ ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਃ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗੂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਖਂਡੇ ਵੇਨੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਪਿਤृਤੀਰ੍ਥੇ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤੇ ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਭੂਮੀ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੇਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਉਨਹੱਤਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ।
ਮਾਤਲਿਰੁਵਾਚ- ਯਮਪੀਡਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਤੀਵ੍ਰਾਂ ਸੁਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਭੁਂਜਂਤਿ ਪਾਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਾਃ
ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਮ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਠੋਰ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆਰੇ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪਾਪਾਃ ਪ੍ਰਪਚ੍ਯਂਤੇ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਕਰਿषਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਿਂਹੈਰ੍ਵृਕੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਦਂਸ਼ੈਃ ਕੀਟੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ
ਕਦੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਖੇ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਸਿੰਘਾਂ, ਭੇੜੀਆਂ, ਬੱਘਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਡੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਹਾਜਲੌਕੋਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਦਾਜਗਰੈਃ ਪੁਨਃ । ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਭਿਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰਾਭਿਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਵਿषੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਕਦੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜੌਂਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਕਦੇ ਫਿਰ ਅਜਗਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਕਦੇ ਭਿਆਨਕ ਮੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਕਦੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਯੂਥੈਸ਼੍ਚ ਬਲੋਤ੍ਕृष੍ਟੈਃ ਪ੍ਰਮਾਥਿਭਿਃ । ਪਂਥਾਨਮੁਲ੍ਲਿਖਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼ृਂਗਮਹਾਵृषੈਃ
ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤਬਾਹੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਸ਼ृਂਗੈਸ਼੍ਚ ਮਹਿषੈਰ੍ਦੁष੍ਟਗਾਤ੍ਰਪ੍ਰਬਾਧਕੈਃ । ਡਾਕਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਰੌਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ਵਿਕਰਾਲੈਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਵੱਡੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ, ਮਾੜੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਡਾਕਣੀਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤਕਲੀਫ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ । ਮਹਾਤੁਲਾਂ ਸਮਾਰੂਢਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਦਵਾਨਲੇ
ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਰਾਜੂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਵੇਗਪ੍ਰਧੂਤਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਚਂਡੇਨ ਵਾਯੁਨਾ । ਮਹਾਪਾषਾਣਵਰ੍षੇਣ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਵਲੋਂ ਉਡਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਰੁਲ੍ਕਾਪਾਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣੈਃ । ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਂਗਾਰਵਰ੍षੇਣ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਤੇ
ਗਿਰਦੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਉਲਕਾ ਪਾਤ ਤੇ ਸੜਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।